:Pငယ္တုန္းက မိုးရြာရင္ ေက်ာင္မသြားခ်င္ပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေမြးရပ္ေျမက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀န္းထဲက မူလတန္းေက်ာင္းေလးမွာ တက္ခဲ႔ရတာေပါ႔။ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀န္းဆိုေတာ႔ သိတဲ႔အတိုင္း ဖိနပ္ခၽြတ္ျပီးသြားၾကရတယ္။မိုးေရစိုေနတဲ႔ ေျမၾကီးမွာ ေက်ာင္း၀န္းတစ္ေလ်ာက္ရွိေနတဲ႔ တမာပင္ က တမာသီးေၾကြေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ကို စိတ္ရွုပ္ေစတဲ႔ အရာေတြေပါ႔။အင္း...ခုေတာ႔ အဲ႔ဒီတမာသီးေတြ ခင္းေနတဲ႔ ေျမၾကီးကိုဖိနပ္မပါဘဲ နင္းျပီး ေျပးေဆာ႔ခ်င္ပါေသးတယ္။ေက်ာင္းကဆင္းရင္ အေဖနဲ႔ အေမက အိမ္ကို မေရာက္ေသးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမက အဖြားအိမ္ကိုပဲ ဦးတည္ရျမဲပဲ။အဲ႔ဒီအိမ္အျပန္လမ္းမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားေတြ ဆြမ္းခ်ဳိင္႔လွည္႔ယူသလိုမ်ဳိး၊ လြယ္အိတ္ေတြကို လြယ္ေပးသူက သူငယ္ခ်င္းကိုစိုးေပါ႔။သူယူပံုက ဒီလိုေလ...ပခံုးေပၚမွာ သစ္သားေခ်ာင္းကို တင္ျပီး သစ္သားေခ်ာင္းရဲ႕ ေရွ႔ေနာက္မွာ လြယ္အိတ္ေတြ ခ်ိတ္ခိုင္းတာပါ။အဲ႔ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္လမ္းေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုၾကပါတယ္။ရယ္စရာေတြေျပာရင္းနဲ႔ေပါ႔။အင္း...မိုးရြာတဲ႔ေန႔ေတြက ေပ်ာ္ဖို႔လည္းေကာင္းသလို ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမအတြက္ စိတ္ညစ္ရတဲ႔ေန႔ေတြပါပဲ။
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔....အဖြားတို႔အိမ္ကေနအိမ္ကိုျပန္မယ္႔လမ္းက အနိမ္႔ပိုင္းမို႔ မိန္းလမ္းေတြေပၚကေရေတြက စီးေနေလ႔ရွိတယ္ မိုးသည္းေန႔ေတြဆိုရင္။အဲ႔မွာ ျပသနာစတာပဲေပါ႔။လြယ္အိတ္ေတြတစ္ဖက္။ ေရဘူးေတြတစ္ဖက္၊ ဖိနပ္ေတြနဲ႔ ဆိုေတာ႔ အဖြားတို႔အိမ္က ျပန္လိုက္ပို႔မယ္႔သူမရွိရင္ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္တာပါပဲ။အဖြားက ေရက်မွျပန္ ရင္ျပန္ ၊ အိပ္သြားပါ ေျပာလည္း ကၽြန္ေတာ္ တို႔က အေမနဲ႔ေတြ႔ခ်င္ေနေတာ႔ မိုးတိတ္တာနဲ႔ျပန္တာပါပဲ။အေဖလာၾကိဳတာလည္း မေစာင္႔ဘူး။ေခါင္းေဆာင္ကေတာ႔ သိတဲ႔အတိုင္း အၾကီးျဖစ္သူ ကၽြန္ေတာ္ေပါ႔ဗ်ာ...ေမာင္ေလးကဘာသိမွာတုန္း။ကၽြန္ေတာ္ လုပ္သမ်ွ သူက လိုက္လုပ္တဲ႔ အရြယ္ကိုး။ခုမ်ားေတာ႔..... သူက ကေလးအေဖပူပူေႏြးေႏြးျဖစ္ေနျပီ ။အဲ႔လိုေတာ္သြားတာ ကိုယ္႔ထက္။ဘယ္ေရာက္သြားျပီတုန္း ေအာ္ ... အင္း အဲ႔ဒီလို ေရေတြက္ုိျဖတ္ျပီး ေျမသားမာတဲ႔ဘက္ေရာက္ဖို႔က အေကာင္ေသးေသးအရြယ္ေတြအတြက္ေတာ႔ ေတြးသာၾကည္႔ၾကပါေတာ႔။လြယ္အိတ္ကိုေရနဲ႔မထိေအာင္ မ,ထားေတာ႔ ဖိနပ္ကျပဳတ္က်တယ္။အဲ႔ဒီဖိနပ္ကို ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေရစီးအတိုင္းေမ်ာပါမသြားေအာင္ လိုက္ဆယ္ေတာ႔ စာအုပ္ေတြ ေရစုိကုန္ပါတယ္။အဲ အိမ္လည္း ျပန္ေရာက္ေရာ ဖိနပ္ကလည္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္နဲ႔။ အဖြားေခါက္တင္ေပးလိုက္တဲ႔ ေဘာင္းဘီရွည္ေတြကလည္း ျပီက်ျပီးေရေတြရႊဲ၊ စာအုပ္နဲ႔လြယ္အိတ္ကလည္း ေရေတာက္ေတာက္က်ေနျပီ။မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ထဲ၀င္လာၾကတယ္။အေမကေတာ႔ထံုးစံသိတယ္။ တန္းေရခ်ဳိးေပးတယ္။သနပ္ခါးေတြလိမ္းေပးျပီး ေႏြးေႏြးအ၀တ္ေလးေတြ ၀တ္ေပးတယ္။အေမလုပ္တာ ျမန္လိုက္တာ ။ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေစြ႔ခနဲပဲ ေစြ႔ခနဲ႔ပဲ။တစ္ခါတေလ အေမက ထမင္းခူးနယ္ေနရင္ အေဖပဲ ေရခ်ဳိးေပးပါတယ္။အေဖေရခ်ဳိးေပးရင္ ေၾကာက္လို႔ျငိမ္ျငိမ္ေလးပဲေနတယ္။ေရစစ္တဲ႔အခါ..အေဖက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခ်ဳိင္းၾကားကေနေျမာက္ျပီး လႊဲျပီးေရခါေလ႔ရွိတယ္။အေပ်ာ္ဆံုးပဲ အဲလိုလုပ္ရင္ ။အေဖ႔ ပုဆိုးေဟာင္းေလးနဲ႔ ေထြးျပီးေခၚသြားတယ္ ျပီးအေဖေသြးလိမ္းေပးတဲ႔ သနပ္ခါးဘဲၾကားၾကီးေတြကို တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ၾကည္႔ျပီး ရယ္ၾကတာလည္းမေမ႔ဘူး။ေက်ာင္းသြားရင္ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အေဖလိမ္းတာမခံရေအာင္ ေရွာင္တယ္။ပါးကြက္ကို အျမီးရွည္ေအာင္ကြက္လို႔။သနပ္ခါးလိမ္းျပီး အေမကထမင္းပူပူကို ႏွမ္းဆီ နဲ႔ ဆားနဲ႔နယ္ျပီး အစုပ္ေလးေတြလုပ္ေပးတယ္။တစ္ေယာက္တစ္ပန္းကန္စီ ငါးေၾကာ္ မဟုတ္ရင္ ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းပူပူကို အဲ႔လို အေမက ထမင္းစုပ္ေလးေတြျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးတာ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ၾကိဳက္ေပါ႔။စားျပီးရင္ေတာ႔ စပါျပီ။ အေမက ေရစိုေနတဲ႔ စာအုပ္ေလးေတြကို မီးပူတိုက္ေပးတယ္ မကၽြမ္းေအာင္။အေဖက ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲေမးတယ္။အျမဲေမးတယ္။ဖိနပ္အသစ္ရမွာမို႔ ေပ်ာ္ေပမယ္႔ အဲ႔လို အိမ္ကတိတ္ဆိတ္ေနျပီး အေမကစကား၀င္မေျပာဘဲ အေဖနဲ႔ေျပာေနရတာ ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာက္ဆံုးပဲ။ေမာင္ေလးကေတာ႔ ေအးေဆးပဲ ။ သူကေျပာတတ္တယ္ ျပီးေတာ႔ သူက အျပစ္လြတ္ေလ႔ရွိတယ္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္။သူမိန္းမယူေတာ႔လည္း အစက ဖာသိဖာသာပါပဲ။ေနာက္မွ ေတြးေတြးျပီး ၀မ္းနည္းတာ။အင္း....ငယ္ငယ္က စိတ္ညစ္ခဲ႔တာေတြက ခုေတာ႔လြမ္းစရာၾကီးပဲေနာ္။အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ ဒီမိုးေတြနဲ႔ အိမ္ေလးထဲမွာ ကၽြန္ေတာထမင္းစုပ္ပူပူေလးေတြ စားခ်င္ေနတယ္။ျပီးရင္ စကားေတြေျပာေနခ်င္တယ္။အိမ္ျပန္ခ်င္ပါတယ္ဗ်ဳိး။
အေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရႊစက္ေတာ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ၆လသားအရြယ္က။(ရနံ႔ခ်ဳိ)














