ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္မမွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိသည္။သူက ဆရာ၀န္ လူတန္း စားကို အရမ္းမုန္းတီးသည္။ ကၽြန္မက မိမိေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ အလုပ္သြားလုပ္ကိုင္မည့္လူတန္းစားကို အရမ္းမုန္းတီး သည္။ သို႕ေသာ္ … ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ထူးဆန္းစြာပင္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္ ။ဆန္႔က်င္ဘတ္ စိတ္ဓါတ္ရွိသူအခ်င္းခ်င္း ေပါင္းစပ္၍ ရ,မရ ကၽြန္မစဥ္းစားေနဆဲမွာပင္ ကၽြန္မ တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းစပ္ျခင္းျဖင့္ ျပင္းထန္ေသာအခ်စ္တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ျပီး ေနျပီ။ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္လာၾကသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ကိုယ္စီ ေနာင္တေတြႏွင့္ ေနာက္ဆုတ္ထြက္ေျပးဖို႔ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း စဥ္းစား မိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆုတ္ဖ်က္သိမ္းဖို႔ၾကိဳးစားရင္းႏွင့္ပင္ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ဦးအၾကားတြင္ ၾကိဳးစေတြ တစ္ ရစ္ျပီး တစ္ရစ္ တိုး၍ ခ်ည္ေႏွာင္ျပီးသား ျဖစ္ေနျပီ။ကၽြန္မလိုခ်င္ေသာ ခ်စ္သူ၊ သို႔မဟုတ္ အိမ္ေထာင္ဖက္ အမ်ိဳးအစား ထဲတြင္ သူ မပါ၀င္ခဲ့သလို သူ တစ္ခါတစ္ရံစိတ္ကူးတတ္ေသာ ခ်စ္သူအမ်ိဳးအစားထဲတြင္ ကၽြန္မ လိုမိန္းမမ်ိဳး မပါ၀င္ဘူး ဟု သူ အတိအလင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာေလသည္။ ဤစကားမ်ိဳး အျပန္အလွန္ေျပာမိတိုင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ရန္လိုစြာေခတၱစိုက္ၾကည့္မိၾကျမဲ။ သို႔ေသာ္ ခဏအတြင္း စိတ္ကိုေလွ်ာ့ကာ အျဖစ္အပ်က္ကို ရယ္ေမာဖို႔ၾကိဳးစားၾကျမဲျဖစ္သည္။
တစ္ေယာက္၏အက်င့္စရိုက္ကို တစ္ေယာက္က မႏွစ္ျမိဳ႕ႏိုင္ပါဘဲႏွင့္ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ကၽြန္မတို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါလိမ့္။ဤကဲ့သို႔ ကၽြန္မစဥ္းစားၾကည့္တိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ် အေျဖ မရႏိုင္သည့္ပုစာၦတစ္ပုဒ္ ကို တြက္ေနရသလိုခံစားရေလသည္။
ကၽြန္မက လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမွဳကိုသေဘာက်သူ၊သူက ထိန္းခ်ဳပ္လွ်ိဳ႕၀ွက္မွဳကိုသေဘာ က်သူ ၊ ကၽြန္မ၏မိသားစုေမြးခ်င္း ၊တစ္ဦးစီ၏စိတ္ေနသေဘာထား အလုပ္အကိုင္က အစ သူ႔ကိုတစ္လံုးမက်န္ ပြင့္လင္းစြာ ကၽြန္မေျပာခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါလ်က္ သူ႔မွာေမြးခ်င္းဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိမွန္းပင္ ကၽြန္မ မသိခဲ့ပါ။ သူကလည္း စကားစပ္ျပီး မေျပာျပခဲ့ပါ။ ကၽြန္မကလည္း စပ္စုစြာေမးၾကည့္ဖို႔စိတ္မကူးခဲ့ပါ။ ကၽြန္မႏွင့္သူခင္မင္သိကၽြမ္းသည့္ရက္မွစ၍ ခ်စ္သူျဖစ္သြားၾကသည့္အခ်ိန္အထိ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ကာလ ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္အထိ သူ႔ဖခင္ ဘာေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားသည္ဆိုတာ ကၽြန္မ မသိခဲ့ပါ။ သူကလည္း ေျပာမျပခဲ့ပါ။
ကၽြန္မကကိုယ့္အတြက္ႏွင့္ သူတစ္ပါးစိတ္ဆင္းရဲဆံုး႐ႈံးရမည္ကို အလြန္စိုးရိမ္တတ္ျပီး တစ္ ဖက္သားကို အျမဲငဲ့ညႇာေလ့ရွိသူ ျဖစ္သည္။သူကေတာ့ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ ျပီးေရာ ဆိုသည့္ လူစားမ်ိဳးျဖစ္သည္။ သူ႔ကို အတၱၾကီးသည္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္သည္ဟု ကၽြန္မျပင္းထန္စြာစြပ္စြဲတိုင္း သူက ပန္းႏွင့္ေပါက္ခံရသလိုပင္ျပံဳးျပံဳးကေလး ၀န္ခံျမဲ ျဖစ္သည္။
တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မႏွင့္သူ ေအာင္ျမင္မွဳ ႏွင့္ပတ္သတ္၍ အခ်ီအခ် စကားမ်ား ၾကဖူးသည္။ေလာကမွာ ေအာင္ျမင္ၾကီးပြားမႈကိုေတာ့ လူသားတိုင္း လိုခ်င္တပ္မက္ၾကတာ သဘာ၀ပဲ မဟုတ္ လား ။ သို႔ေသာ္ စာနာမႈ ဆိုတာလည္း လူသားေတြမွာရွိသင့္သည္ဟု ကၽြန္မထင္သည္။
'' ကိုယ့္ဘ၀ခရီးလမ္းမွာ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ရဖို႔တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုျဖတ္ေက်ာ္ နင္းျပီးမွ ရမယ္ဆိုရင္ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီ့ေနရာမွာပဲရပ္ေနလိုက္မယ္ေရွ႕ဆက္မသြားေသးဘူး " ဟု သူ႔ကို ေျပာေသာအခါ သူကျပံဳးရယ္ေလသည္။ သူ႔အျပံဳးကိုကၽြန္မသိသည္။ေခါင္းမာသူ တစ္ေယာက္၏အျပံဳးမ်ိဳးေလ။
" မင္းကေတာ့ အဲ့ဒီလိုမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ္သိတယ္ " ဟု ကၽြန္မခပ္တည္တည္စြပ္စြဲေတာ့ သူက ျပံဳး၍ ေထာက္ခံသည္။ " သိပ္ ေသခ်ာတာေပါ့ " တဲ့ ။ ထို႔ေနာက္ သူ႔အတၱကို သူကိုယ္တိုင္ ေဖာ္ထုတ္ ၀န္ခံခဲ့၏။
" ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဘာၾကီးပဲ ရွိေနပါေစ၊ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့လမ္းကို ေရာက္ေအာင္ သြားရမွာပဲ ၊ ကိုယ့္ေရွ႕မွာေရာက္လာတဲ့ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကိုမွ မညွာတာႏိုင္ဘူး၊အေရးၾကီးတာ ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ပဲ " တဲ့ ။
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ သူ႔မွာ ႏွလံုးသားမွ ရွိရဲ႕လားဟု ကၽြန္မ မၾကာခဏ သံယယ ၀င္ခဲ့ရ ေလာက္ေအာင္ သူက ျပတ္သားတိက် သည္ " မင္းမွာ ႏွလံုးသားမရွိဘူး " ဟု ကၽြန္မ ညဥ္းညဴတိုင္း " ကိုယ့္မွာ ႏွလံုးသားမရွိရင္ မ, ကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ခ်စ္မလဲ မ, ရဲ႕ " ဟု ခပ္ျပံဳးျပံဳး ေျပာေလ့ရွိပါသည္။ ********************************************************
' ကြိ ' စာအုပ္ကို ဖတ္အျပီးတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ မွာ ကိြလိုလူမ်ိဳးေတာ့ရွိမွာမဟုတ္ပါဘူးဟု ကၽြန္မေတြးခဲ့ဘူးသည္။ သူႏွင့္ခင္မင္သိကၽြန္းေသာ အခါ သူသည္ကြိႏွင့္ ထပ္တူမဟုတ္ေပမယ့္ ကြိ ေလာက္ နီးပါး လူမႈေရးညံ့ဖ်င္းသူဟု တစ္စတစ္စ သိျမင္လာခဲ့သည္။
သူ၏ အလုပ္ခ်ိန္တိက်မႈ ၊ အခ်ိန္စာရင္းကို ေလးစားမႈ ၊ ေလာက၀တၱရားကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈရေလာက္ေအာင္ ကိုယ္က်ိဳးရွာ အတၱၾကီးမားမႈ တို႔ကို ႐ႈတ္ခ်ရင္းသူ႔ကိုတစ္စတစ္စ သံေယာဇဥ္တြယ္၍ ခ်စ္ခင္လာခဲ့သည္။ သူ႔မာနႏွင့္ အတၱကို မႏွစ္ျမိဳ႕စြာပင္ ကၽြန္မသူ႔ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ပါသည္။ အလြန္စကားနည္း သူလည္းျဖစ္ေသာ၊အရွက္ၾကီးသူလည္းျဖစ္ေသာ၊ ထိန္းခ်ဳပ္ လွ်ိဳ႕၀ွက္တတ္သူလည္းျဖစ္ေသာ သူ႔ထံမွ ကၽြန္မ ဘာကိုမွ် ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့သည္မွာ အမွန္ျဖစ္သည္။သူ ကၽြန္မကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးေကာင္း ခ်စ္ျမတ္ႏိုး လိမ့္မည္ဟု တစ္ခါတစ္ခါ ထင္ခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔အလုပ္သြားလုပ္ရန္ စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ၾကိဳးစားေနသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ အေသြးအသားထဲမွာကိုက ျမန္မာစိတ္လံုး၀မရွိသူတစ္ေယာက္ အျဖစ္လည္းေကာင္းသိထားျပီးေသာ ကၽြန္မအေနႏွင့္ သူ႔ထံမွ ဖြင့္ဟ၀န္ခံမည့္ အခ်စ္ဆိုတာကို လံုး၀ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ပါ။
ေနာက္ျပီး သူႏွင့္ကၽြန္မက တစ္ျမိဳ႔တည္းေနၾကသူမ်ားလည္းမဟုတ္ (ကၽြန္မႏွင့္သူ ၃၆၅ မိုင္ေ၀းပါသည္။) တစ္ခါတစ္ခါမွ ေတြ႔ၾကသူမ်ားျဖစ္၍ သူကလည္း သူ႔အလုပ္တာ၀န္ႏွင့္ သင္တန္းမ်ား အၾကားတြင္ ကၽြန္မကိုေမ့ေနႏိုင္ရမည္။ ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မလူနာမ်ားႏွင့္မိသားစုအတြယ္အတာ မ်ားအၾကားတြင္ သူ႔ကိုေမ့ေနႏိုင္ရမည္။ဤကဲ့သို႔ပင္ ကၽြန္မယံုၾကည္ထားခဲ့၏။
သို႔ေသာ္ သူကၽြန္မကိုအလြန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည့္အေၾကာင္း ကၽြန္မထံစာေရးလာခဲ့ပါသည္။
ထို႕ေန႔က ကၽြန္မအလြန္ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့သည္။ေယာက်္ားငါးေယာက္အေပၚစိတ္ကစားခဲ့ဖူသူ၊ ရည္းစားေလးေယာက္ရွိခဲ့ဖူးသူ မိန္းမ တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ေပ်ာ္ရႊင္ရင္ခုန္ရသည့္ရည္းစားစာမွာ သူ႔စာသာျဖစ္ေလသည္။ဒါေတာင္မွ ထိုရည္းစားစာသည္ ျမန္မာဘာသာျဖင့္မဟုတ္ပါ ။ ကၽြန္မညံ့ဖ်င္းေသာ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ ေရးထားျခင္းျဖစ္သည္။ သူကေတာင္းပန္ထားပါသည္။
" အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ေရးလိုက္တာကို စိတ္မရွိပါနဲ႔ ၊ ျမန္မာလိုေရးရမွာ ရွက္ေနလို႔ " တဲ့ေလ။ လဲေသလိုက္ပါလားဟု ကၽြန္မ က်ိတ္ဆဲေရးလိုက္မိေသး၏ ။ ဘယ္မိန္းမ မဆို ျမန္မာမိန္းမမွန္ရင္ ကိုယ့္ခ်စ္သူကျမန္မာလို ခ်စ္ခြင့္ေတာင္းသည့္ စာကိုသာ ႏွစ္သက္စြာဖတ္ ခ်င္ၾကပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္မကလည္း စိတ္ဓါတ္အားျဖင့္ အလြန္ျမန္မာဆန္သူတစ္ေယာက္ ပီပီ ခ်စ္သူ၏ ျမန္မာလက္ေရးျဖင့္ အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာျပသည့္ စာကိုသာဖတ္လိုပါသည္။အံမာ … သူက ကၽြန္မ အဂၤလိပ္ စာသိပ္ မကၽြမ္းက်င္မွန္းသိ၍ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လြယ္ကူရွင္းလင္းစြာ ေရးလိုက္ပါသတဲ့ ။ ေမာင္မင္းၾကီးသားကို ေက်းဇူးတင္ရပါသည္ ။ သို႔ေသာ္ စာထဲမွာပင္ကၽြန္မဘာသာျပန္၍ မတတ္ေသာစာေၾကာင္း သံုးေၾကာင္း ပါ၀င္ေနေသး၏။
သူႏွင့္ ကၽြန္မစာသံုးေစာင္ အျပန္အလွန္ေရးသည္အထိ သူ အရွက္ၾကီးဆဲ၊ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ ေရးဆဲ။(အဂၤလိပ္ဘာသာကို အပိုဘာသာအျဖစ္ ကၽြန္မတို႔ မသင္ရဘူးဆိုလွ်င္ ကၽြန္မႏွင့္သူ ရည္းစားျဖစ္ဖို႔ ေ၀းပါေသး သည္။) ကၽြန္မ သည္းမခံႏိုင္ေသာအခါ သူ႔ကိုရာဇသံေပး ရေတာ့သည္။
" မင္း ကိုယ့္ဆီကို ျမန္မာလို မေရးရဲေသးဘူးဆိုရင္လဲ မင္းကိုယ့္ဆီ စာမေရးနဲ႔ဦး ၊ အဂၤလိပ္လို ေတာ့ ကိုယ္ မဖတ္ခ်င္ဘူး "
ထိုအခါ သူက အလြန္သေဘာေကာင္းစြာ ျမန္မာလိုေရးေလသည္။သူ႔လက္ေရးက အဂၤလိပ္လက္ေရးလိုလည္း မလွ ။ ၀ါက်ေတြကလည္း ကေမာက္ကမ ။ သည္ၾကားထဲ လက္ေရးက ေသာ့လိုက္ေသး၏ ။ အသံုးအႏႈန္းေတြကလည္း တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ထပ္ေန၏ ။ လူငယ္အသံုးအႏႈန္းမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္းေလးငါးဆယ္ေလာက္က စကားအသံုးအႏႈန္း မ်ိဳးေတြ ပါတတ္ေသးသည္ ။ကၽြန္မသည္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ စာမ်ားကိုသံုးေလးေခါက္ျပန္ျပန္ဖတ္ျပီး ရင္ခုန္ေက်နပ္ေလ့ရွိေသာ္လည္း သူ႔ျမန္မာဘာသာျဖင့္စာမ်ားကိုေတာ့ တစ္ေခါက္ထက္ပိုျပီး မဖတ္ေတာ့ပါ ။
ကၽြန္မကဆရာ၀န္သာျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာဘာသာကိုကၽြမ္းက်င္စြာ၊ လွပစြာေရးဖြဲ႔တတ္၏ ။သူကေတာ့ ျမန္မာစာအဓိက ဂုဏ္ထူးတန္းေအာင္ျမင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါလ်က္၀ါက် လွလွကေလးမ်ား မေရးဖြဲ႔တတ္သူျဖစ္ေလသည္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မကပဲ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ပါသည္။
" မင္းရဲ႕ ျမန္မာဘာသာစကားက ကိုယ္ေရးတဲ့ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားလိုပဲ သိပ္ညံ့တယ္၊ ဒီေတာ့ မင္းကလည္း အဂၤလိပ္ေရး၊ကိုယ္ကလဲ ျမန္မာလိုပဲေရးမယ္ ... ဟုတ္ပလား " ဟုကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္အၾကားက ဘာသာစကားျခားနားမႈကို ဤကဲ့သို႔ ေျဖရွင္းလိုက္ပါသည္။
*********************************************************
သို႔ေသာ္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ ျခားနားမႈေတြ၊ကြဲလြဲမႈေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခုေပၚေပါက္လာခဲ့ျပန္ေလသည္။ အဓိကျခားနားမႈ တစ္ခုမွာ သူစကားအလြန္နည္းေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။
သူက ထိန္းခ်ဳပ္သူလည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ၏၀မ္းသာျခင္း၊၀မ္းနည္းျခင္း၊ေဒါသျဖစ္ျခင္း စသည့္ခံစားမႈမ်ားကို မ်က္နွာမွာ မေပၚလြင္ေအာင္ထိန္းတတ္၏ ။ သူ၀မ္းသာေနသလား၊ သူ၀မ္းနည္းေနသလား သူ ဖြင့္မေျပာလွ်င္ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ်မသိႏိုင္ပါ။
တစ္ခါတစ္ေလကၽြန္မေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနျပီး စကားတစ္ခြန္းမွ် မေျပာဘဲ စီးကရက္ဆယ္လိပ္ေလာက္ ကုန္ေအာင္ေသာက္ခ်င္ေသာက္ေနတတ္၏ ။ ဤအခါမ်ိဳးတြင္ ကၽြန္မမွာ စကားမရွိစကားရွာ၍ သူ႔ကိုေျပာျပေနေပမယ့္ သူက အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္ ။ ဟုတ္တယ္ ၊ မဟုတ္ဘူးသာေျဖလ်က္ ျငိမ္သက္ေနတတ္သည္။
" တစ္ခုခု ကို စိတ္ဆိုးသလား " ေမးၾကည့္ ၊ " မဟုတ္ဘူး " ဟုေျဖမည္ ။ " ကိုယ့္ကိုစိတ္ေကာက္စရာအေၾကာင္း တစ္ခုခုမ်ား လုပ္လိုက္မိသလား " ဟု ေမးလွ်င္ သူျငင္းမည္။ ထို႔ေနာက္ " မုန္႔တစ္ခုခုသြားစားရေအာင္ " ဟု ကၽြန္မ အဆိုျပဳလွ်င္ သူျငင္းမည္။ " ေကာ္ဖီ ေသာက္မလား " ဟုတ္ေမးလွ်င္ သူျငင္းမည္ ။ထို႔ေနာက္ ႏွစ္နာရီေလာက္ အခ်ိန္ကုန္သြားသည္အထိ သူ တုံဏိွဘာ၀ထိုင္ေနမည္ ။
အလကားထိုင္ေနမည္ဟု မထင္လိုက္ႏွင့္ ၊ သူ၏အိတ္ေဆာင္ ဂ်ာမာန္ - အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္ စာအုပ္ကေလးကို သဲၾကီးမဲၾကီးဖတ္လ်က္ သူ႕ေရွ႕မွာ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္လံုး ငုတ္တု္ထိုင္ေနတာကို မသိလိုက္မသိဘာသာ လုပ္ကာ ျငိမ္သက္ေနျခင္းပဲ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္ ။ နာရီကို မၾကာခဏ ၾကည့္မည္ ။ သူျပန္သင့္ျပီဟု သူ သတ္မွတ္ထားသည့္ အခ်ိန္ သို႔ေရာက္လွ်င္ " သြားမယ္ " ဟု သူ ေကာက္ခနဲ ထျပန္ သြားသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ သူလာသည့္အခ်ိန္တြင္ သူ႔မ်က္ႏွာ အနည္းငယ္ၾကည္လင္ေန၍မ်ား မေန႔က ဘာျဖစ္တာ လဲ ဟု သြားမေမးႏွင့္ ၊ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ဟူေသာ အေျဖကိုသာရမည္ ။ အဲသည္ေလာက္ေတာင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္သိပ္သည္း သူျဖစ္ေလသည္။
ကၽြန္မႏွင့္သူေနာက္ထပ္ကြဲလြဲခ်က္ တစ္ခုမွာ ကၽြန္မမွာ မိန္းခေလးျဖစ္ပါလွ်က္ စိတ္မေကာက္ တတ္ပါဘဲ သူက ေယာက်္ားျဖစ္ပါလွ်က္ ခဏခဏ စိတ္ေကာက္တတ္ျခင္းျဖစ္၏ ။ သူ႔အျပဳအမူထဲက ကၽြန္မ မႏွစ္ျမိဳ႕ႏိုင္သည့္ အျပဳအမူမ်ိဳးေတြ ေတြ႔လွ်င္ ကၽြန္မစိတ္ေကာက္ဖို႔ အျမဲၾကိဳးစားေလ့ရွိျပီး ဘယ္ေတာ့မွ်လည္း စိတ္မေကာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ က်ေတာ့ သူ႕ကိုစိတ္လိုလက္ရ ေမးၾကည့္ဖူးသည္ ။
" စိတ္ေကာက္တာ ဘယ္လိုစ, ေကာက္ရသလဲ ဟင္ "
သူက ထံုးစံအတိုင္း မပြင့္တပြင့္ျပံဳးလ်က္ …
" မသိဘူး ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းရင္းထိန္းရင္းကေန ေကာက္ျပီးသားျဖစ္သြားျပီ၊ ကိုယ့္အတြက္ ေတာ့ စိတ္ေကာက္တာ သိပ္လြယ္တာပဲ " ဟု ေျဖေလသည္ ။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ စိတ္ေကာက္ဖို႔ အလြန္ ခက္ခဲ ပါသည္ ။ သူမၾကာခဏ အျပစ္ဆိုဘူးသလို ကၽြန္မက အလြန္သေဘာေကာင္းေသာ မိန္းမ ျဖစ္ေန တာကိုး ။ သူ႔မွာ မရွိေသာ ဂုဏ္သတိၱ မ်ား ကၽြန္မမွာ အကုန္ရွိသည္။
အားနာတတ္ျခင္း၊ လိုက္ေလ်ာတတ္ျခင္း ၊သူတစ္ပါးကို တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီတတ္ျခင္း ၊ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ မွ်ေတြးတတ္ျခင္း စသည့္ ဂုဏ္သတိၱမ်ား တစ္ခုတေလမွ် သူ႕ထံတြင္ ရွိမေနတာအလြန္အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္း၏ ။
ကၽြန္မ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္သူ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာဖို႔အလြန္ ၀န္ေလးပင္ပန္းေလ့ရွိပါသည္ ။
" ကိုယ္မိတ္ေဆြ အသစ္ေတြ မလိုခ်င္ဘူး " ဟုတံုးတိတိ ျငင္းေလ့ရွိ၏ ။ သည္လိုဆိုလွ်င္လည္း ကၽြန္မဘက္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာဖို႔ေကာင္းပါသည္ ။ မိတ္ေဆြသစ္မတိုးခ်င္ေသာ သူသည္ ကၽြန္မကိုေတာ့ သူ႔ မိတ္ေဆြ မ်ားႏွင့္ မၾကာခဏ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ၾကိဳးစားေလ့ရွိသည္ ။
သူ႔မိတ္ေဆြ အမ်ားစုမွာ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္ ။သူ႔အလုပ္ဌာနက မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ ။ သူ႔စကားေျပာသင္တန္းတက္ရာ သံ႐ံုးမွ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ ။ ထို႔ေနာက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ႏွစ္ေယာက္ ။ သူက သူငယ္ခ်င္းအလြန္ရွားသည္ ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးလွ်င္ ကၽြန္မအတြက္ အပန္းမၾကီးေသာ္လည္း ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလွ်င္ ကၽြန္မ အလြန္ စိတ္ဆင္းရဲရ တတ္ပါသည္ ။ကၽြန္မသည္ အဂၤလိပ္စကားေျပာျခင္းႏွင့္ လံုး၀ အကၽြမ္းမ၀င္သူသာျဖစ္၏ ။ဘယ္သူႏွင့္ ဘာေျပာေျပာ အိုးနင္းခြက္နင္း အျမီးအေမာက္မတည့္ပါ ။ထို႔ေၾကာင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စကားကို နည္းေအာင္ ေျပာမိသည္။ ထိုအခါ သူက စိတ္ဆိုးျပန္၏ ။
ဘာမွ်မေျပာတတ္၍ ျပံဳး႐ံုျပံဳးေစ့ျပန္ေတာ့လည္း သူက စိတ္ဆိုးျပန္၏ ။ထိုအခါမ်ိဳးမွာေတာ့ သူ မေက်နပ္သည့္အေၾကာင္း ကၽြန္မကို ဖြင့္ဟေျပာျပတတ္သည္ ။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္မကို အဂၤလိပ္စကားေျပာ ေလ့က်င့္ဖို႔ တိုက္တြန္းေလ သည္ ။ စာအုပ္မ်ား ၊ တိပ္ေခြမ်ား တစ္ပံုတစ္ပင္ ၀ယ္ေပးလ်က္ စကားေျပာနားေထာင္ေလ့က်င့္ဖို႔ တိုက္တြန္း၏ ။ အေမရိကန္ မွ ထုတ္ေသာ လက္ သံုးလံုးခန္႔ ထူသည့္ အဂၤလိပ္စာကၽြမ္းက်င္ စြာေရးနည္း စာအုပ္အျပာၾကီးကို ကၽြန္မကို လက္ေဆာင္ေပး၏ ။
တစ္ႏွစ္အတြင္း အျပီးေလ့က်င့္ရမတဲ့ ။ သူက အခ်ိန္အပိုင္းအျခား သတ္မွတ္ေပးလိုက္ေသးသည္။
" လက္စလီ … ကိုယ့္မွာ လူနာေတြနဲ႔ မိသားစုတာ၀န္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ အခ်ိန္မရဘူး " ဟု ကၽြန္မျငင္းေတာ့ သူ စုတ္တစ္ခ်က္သပ္ကာ ေခါင္းယမ္းေတာ့သည္ ။
" အခ်ိန္ဆိုတာ ရေအာင္ယူတတ္ရတယ္ " တဲ့။ ကၽြန္မတို႔ဆရာ၀န္မ်ားသာ ကိုယ္ခ်င္းစာ တတ္သည့္ ကိုယ့္အခ်ိန္ကိုယ္မပိုင္ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုေပါ့ ။ သည္ေတာ့ သူက ဇြတ္ျငင္းျပန္၏ ။ မနက္ ႏွစ္နာရီတို႔၊ ေလးနာရီတို႔ ဆိုတဲ့အခ်ိန္ေတြက လူနာၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွ မဟုတ္တာ ၊ ၾကည့္မေပးနဲ႔ေပါ့ " တဲ့ ။
" ေနာက္ျပီး ည ရွစ္နာရီေက်ာ္ရင္ လူနာမၾကည့္ဘူးဆိုျပီး အိမ္တံခါး ပိတ္ထားေပါ့ " တဲ့ ။ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္၏ က႐ုဏာစိတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ ၊ တာ၀န္ယူတတ္သည့္စိတ္မ်ားကို သူ ထည့္မတြက္ခဲ့ပါ ။ သည္အတြက္လည္း သူ႔ကို ကၽြန္မ အျပစ္မတင္လိုပါ ။ သူကဆရာ၀န္မွ မလုပ္ဖူးဘဲ ဟု သူ႔ကို ခြင့္လႊတ္ခဲ့ရျမဲ ျဖစ္ပါသည္ ။
သူကေတာ့ သူ႔အခ်ိန္ဇယားကို နည္းနည္းမွ် အလြဲခံတတ္သူမဟုတ္ ။သူ႔အလုပ္ သူ႔သင္တန္းကို အလြန္ေလးစားသူျဖစ္သည္ ။ရန္ကုန္သို႔ ကၽြန္မ ေရာက္သည့္ရက္မ်ားတြက္ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မလာလို႔မ်ား သူ႔႐ံုးကို ဖ်က္လိမ့္မည္ မထင္ႏွင့္ ၊ နံနက္ ကိုးနာရီဆိုလွ်င္ အျမဲ႐ံုးသြားေလ့ရွိသည္ ။ ႐ံုးမသြားမီ နံနက္ေစာေစာ ကၽြန္မ အိမ္သို႔ သူေရာက္လာေလ့ရွိသည္ ။ အနီးအနား က ဆိုင္ တစ္ဆိုင္သို႔သြား၍ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ မုန္႔စား ၊ ေကာ္ဖီ ေသာက္ၾကမည္ ။ ျပီးလွ်င္ သူ႐ံုးသြားမည္ ။ကၽြန္မက ျမိဳ႕ထဲ သြားစရာရွိလွ်င္ ဘတ္စ္ကားအတူစီးမည္။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ တစ္ခံုတည္း ထိုင္ရလို႔လည္း စကားေဖာင္ဖြဲ႕ေျပာမည္မထင္ႏွင့္ ၊ တစ္ခြန္းမွ် မေျပာဘဲတစ္လမ္းလံုး ျငိမ္သက္စြာလိုက္လာမွာပဲ ။
ဆင္းခါနီးမွ … " မ .. တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ရဲ႕လား ၊ ကိုယ္ လိုက္ဖို႔ လို သလား " ဟု ၀တၱရားေက်ေမးတတ္သည္။ ကၽြန္မက ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ျပီး လိုက္ပို႔ပါဟု ေျပာထြက္မလဲ ၊ မဟုတ္ဘူးလား ။
" ေနပါေစ ကြယ္ ၊ မင္း႐ံုး ကိုသာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားပါ ၊ ကိုယ္ ကျဖစ္ပါတယ္ " ထိုစကားက လြဲျပီး ကၽြန္မ မွာေျပာစရာစကားမရွိပါ ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ " လိုက္ပို႔ကြယ္ ၊ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မသြားခ်င္ဘူး " ဟုေျပာၾကည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားဖူးသည္ ။အဲသည္လိုမ်ား ေတာင္းဆိုလွ်င္ သူကဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲ ။ ကၽြန္မ သိခ်င္လိုက္တာ ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မကအလြန္အလိုက္သိတတ္ ၊ ငဲ့ညွာတတ္သည့္ မိန္းမ ပဲေလ ။ ကၽြန္မအတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ သူ ႐ံုးမပ်က္ေစရ။ သင္တန္းမပ်က္ေစရ ။ ႐ံုးပ်က္လိုက္လွ်င္ ေကာင္းမလား ဟူသည့္ေတြေ၀ စိတ္မ်ိဳးပင္ အနည္းငယ္မွ် မ၀င္ေစရ ။
*****************************************************
" မ, ကို အခ်ိန္ရွိသမွ် သတိရေနတာ " ဟူေသာ စကားမ်ိဳး ကိုသူ႔ထံမွ တစ္ခါတေလသာ ၾကားရေလ့ရွိ၏ ။
ရန္ကုန္သို႔ ကၽြန္မ ေရာက္သည့္ရက္မ်ားတြက္ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မလာလို႔မ်ား သူ႔႐ံုးကို ဖ်က္လိမ့္မည္မထင္ႏွင့္ ၊ နံနက္ ကိုးနာရီဆိုလွ်င္ အျမဲ႐ံုးသြားေလ့ရွိသည္ ။ ႐ံုးမသြားမီ နံနက္ေစာေစာ ကၽြန္မ အိမ္သို႔ သူေရာက္လာေလ့ရွိသည္ ။ အနီးအနား က ဆိုင္ တစ္ဆိုင္သို႔သြား၍ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ မုန္႔စား ၊ ေကာ္ဖီ ေသာက္ၾကမည္ ။ ျပီးလွ်င္ သူ႐ံုးသြားမည္ ။ကၽြန္မက ျမိဳ႕ထဲ သြားစရာရွိလွ်င္ ဘတ္စ္ကားအတူစီးမည္။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ တစ္ခံုတည္း ထိုင္ရလို႔လည္း စကားေဖာင္ဖြဲ႕ေျပာမည္မထင္ႏွင့္ ၊ တစ္ခြန္းမွ် မေျပာဘဲ တစ္လမ္းလံုး ျငိမ္သက္စြာလိုက္လာမွာပဲ ။ ဆင္းခါနီးမွ … " မ .. တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ရဲ႕လား ၊ ကိုယ္ လိုက္ဖို႔ လို သလား " ဟု ၀တၱရားေက် ေမးတတ္သည္။ကၽြန္မက ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ျပီး လိုက္ပို႔ပါဟု ေျပာထြက္မလဲ ၊ မဟုတ္ဘူးလား ။
" ေနပါေစ ကြယ္ ၊ မင္း႐ံုး ကိုသာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားပါ ၊ ကိုယ္ ကျဖစ္ပါတယ္ " ထိုစကားက လြဲျပီး ကၽြန္မ မွာေျပာစရာစကားမရွိပါ ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ " လိုက္ပို႔ကြယ္ ၊ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မသြားခ်င္ဘူး " ဟုေျပာၾကည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားဖူးသည္ ။ အဲသည္လိုမ်ား ေတာင္းဆိုလွ်င္ သူကဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲ ။ ကၽြန္မ သိခ်င္လိုက္တာ ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မကအလြန္အလိုက္သိတတ္ ၊ ငဲ့ညွာတတ္သည့္ မိန္းမ ပဲေလ ။ ကၽြန္မအတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ သူ ႐ံုးမပ်က္ေစရ။ သင္တန္းမပ်က္ေစရ ။ ႐ံုးပ်က္လိုက္လွ်င္ ေကာင္းမလား ဟူသည့္ေတြေ၀ စိတ္မ်ိဳးပင္ အနည္းငယ္မွ် မ၀င္ေစရ ။
*****************************************************
" မ, ကို အခ်ိန္ရွိသမွ် သတိရေနတာ " ဟူေသာ စကားမ်ိဳး ကိုသူ႔ထံမွ တစ္ခါတေလ သာ ၾကားရေလ့ရွိ၏ ။
" မင္းကို ကိုယ္သိပ္လြမ္းတာပဲ " ဟု ကၽြန္မက မၾကာခဏ စာေရးေလ့ရွိေသာ္လည္း သူ႔ စာထဲ တြင္ ေအာက္ေမ့သတိရေၾကာင္း ၊လြမ္းဆြတ္သည့္ အေၾကာင္းမ်ိဳးက အလြန္ရွားပါးလွသည္ ။
" ကိုယ့္ Salary တိုးသြားျပီ ၊ တစ္လကို သံုးေထာင့္ငါးရာက်ပ္တဲ့ ၊လုပ္ငန္းေတြျပန္စတဲ့အခါ စ, ထုတ္ရမယ္တဲ့ ၊ အခုေလာေလာဆယ္ ေတာ့ တိုက်ိဳဘဏ္မွာ မစ္ဆုအီ ကုတ္ဒ္နံပါတ္နဲ႔ ေငြသြင္းေပးမယ္တဲ့ ၊ အေမရိကန္ေဒၚလာ ငါးရာေပါ့ " ဆိုေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳး ။
" ဟိုေန႔က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ ျပန္ခါနီး ၊ ကိုယ့္ကို စာအုပ္သံုးအုပ္ လက္ေဆာင္ေပး သြား တယ္ ၊ အဲဒီထဲက ကိုယ္တစ္အုပ္ပဲ ဖတ္ရေသးတယ္ ၊ A.N Wilson ရဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ေလ ၊ မ, ဖတ္ဖို႔ ထည့္ေပးလိုက္တယ္ ၊ မ အတြက္ ဖတ္ရ နည္းနည္းခက္မလားပဲ ၊ သဒၵါေတြ ေျပာင္းေရးထားတယ္ေလ ၊ ေနာက္ျပီး ျပင္သစ္ဂ်ာမန္ စကားလံုး အခ်ိဳ႔ကိုလဲ ညႇပ္သံုးထားေသးတယ္၊ ဖတ္ေနရင္းနဲ႔သေဘာေပါက္သြားမွာပါ ၊ ဇာတ္ေကာင္ စရိုက္ေတြသိပ္ေကာင္းတာပဲ " ဆိုေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကိုသာ အမ်ားအားျဖင့္ေရးေလ့ရွိပါသည္ ။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း တစ္ခါတစ္ခါ သူ လြမ္းဆြတ္သတိရေၾကာင္း စာေရးလွ်င္ ကၽြန္မမွာ ငိုရအခက္ ၊ ရယ္ရအခက္။
" မ, ကို သတိရလြမ္းဆြတ္ေနရတာနဲ႔ ဘာအလုပ္ကိုမွ ထိထိ ေရာက္ေရာက္ မလုပ္ျဖစ္တာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလြဲျပီး ဘယ္သူမွ သိမွာမဟုတ္ဘူး ၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆိုးသလဲ ဆိုရင္ Cultural Attache ရဲ႕ class မွာ ကိုယ့္ကို စာေမး လို႔ေမးမွန္းမသိလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားရတယ္ ၊ သင္တန္းသားရွစ္ေယာက္ ပဲရွိတဲ့ class မို႔ရွက္စရာေကာင္းလိုက္တာမေျပာပါနဲ႔ မ, ရယ္ ၊အခုအခ်ိန္မွာ စာေမးပြဲေကာက္စစ္လိုက္ရင္ ကိုယ္က်မွာေသခ်ာတယ္ " တဲ့ ။ဘယ္ေလာက္မ်ား အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းသည့္ စာေၾကာင္းေတြလဲ။ေနာက္ျပီး သူ တစ္ခါတစ္ခါ ေျပာဖူးသည္ ။ "မင္းဟာ ဖမ္းစားညွိဳ႕ယူႏိုင္စြမ္းတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ " ဆိုသည့္ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ စကားလံုးမ်ိဳး ။ ထိုစကားကိုၾကားတိုင္း ကၽြန္မ တအံ့တၾသ ရယ္ေမာမိေလ့ရွိသည္။
" မင္းလိုပံုစံခြက္ထဲ ေလာင္းျပီးသြင္းထားတဲ့ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္ ကုိေတာင္ ကိုယ္က ညွိဳ႕ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ေယာက်္ားေတြကို အထင္ေသးရေတာ့မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ၾကီးရေတာ့ မလား "
ထံုးစံအတိုင္း သူကေတာ့ မပြင့္တပြင့္ျပံဳးလ်က္ ကၽြန္မကို ခပ္ေငးေငး တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး မ်က္စိလႊဲသြားတတ္တာပါပဲ ။ဤကဲ့သို႔ ေန႔ရက္မ်ိဳးတြင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ၾကည္လင္ေနၾကျမဲ ျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ ဤကဲ့သို႔ေန႔ရက္မ်ိဳးက ရွားပါးလွသည္။အနာဂတ္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကတိုင္း ကၽြန္မတို႔စကားမ်ား စိတ္ဆိုးရစျမဲျဖစ္သည္ ။
သူ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မက ရန္ကုန္မွာလာေနရမတဲ့ ။ ဥေရာပႏိုင္ငံ တစ္ခုခုက ဘာသာစကား တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို အနည္းဆံုး တတ္ေအာင္သင္ရမတဲ့ ။ ( ဟိုေရာက္ရင္သူ႔ကို ခ်ည္း အားကိုးမေနရေအာင္တဲ့ ။) " ကဲ … ရန္ကုန္မွာ ကိုယ့္ေဆးခန္း ၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ရွိမယ္ ထင္သလဲ ။ ကိုယ္ဘာနဲ႔ သြားစားမလဲ ၊သင္တန္းစရိတ္ ၊ေနစရိတ္ ဘယ္ကရမလဲ " ဟု ကၽြန္မ ျပန္ေမးေတာ့ ကၽြန္မကို ခပ္စိန္းစိန္းၾကည့္သည္ ။ထို႔ေနာက္ သူရမည့္ ေဒၚလာသံုးေထာင့္ငါးရာ ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ကာ
" မ, က ကိုယ္ပို႔ေပးတဲ့ ေငြကို သံုးမွာလား "ဟု ေမးေလသည္ ။
" .. အိုး … ေ၀းပါေသးတယ္ " ဟု ကၽြန္မက မဲ့ရြဲ႕ကာ ေျဖေတာ့ သူျပံဳးရယ္၏။
" ေအးေလ .. ကိုယ့္ေထာက္ပံ့တဲ့ ေငြ ကိုလက္မခံခ်င္ရင္ေတာ့ ေတာမွာေဆးကုတဲ့ အထဲကေန စုထားေပါ့ ၊ ဒီနွစ္ နည္းက လြဲျပီး ဘာမွမရွိဘူး "
" ဘယ္ဟုတ္မလဲ ၊ အေကာင္းဆံုးနည္းက ကိုယ္ ေတာမွာပဲ ေနမယ္ ၊ လူနာေတြနဲ႔ပဲေနမယ္ "
သူ စိတ္တိုလ်က္ " မ, ကမတိုးတက္ခ်င္ဘူး ၊ မၾကိဳးစားခ်င္ဘူး " ဟု ကၽြန္မကို စြပ္စြဲေတာ့သည္ ။
" ေနစမ္းပါဦး လက္စလီရဲ႕ ၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တိုးတက္မႈ ဆုတ္ယုတ္မႈကို မင္းဘာေပတံနဲ႔ တိုင္းတာမွာလဲ " ဟု ကၽြန္မက ျပံဳးျပံဳးေလးေမးလွ်င္ သူက " ႏိုင္ငံတကာေပတံပဲ " ဟု ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာျပီး ကၽြန္မကို သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ မ်ား ၊ယံုၾကည္ခ်က္မ်ား ၊ၾကိဳးစားမႈ မ်ားကို မနားမးေန ေျပာေတာ့သည္ ။ ကၽြန္မမွာ သူ႔ကို ေငးေမာလ်က္ ဘာမွလဲျပန္မေ၀ဖန္ႏိုင္။ ျမန္မာစိတ္ဓာတ္ကလည္း အျပည့္ ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည့္ စိတ္ကလည္း အျပည့္ ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးအေပၚ ဂုဏ္မယူႏိုင္သည့္ သူေထာက္ျပသည့္ အခ်က္မ်ားကိုလည္း မျငင္းဆန္ႏိုင္ဘဲ တျဖည္းျဖည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္လာသည္ ။
ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ဦး လက္ထပ္ဖို႔ေဆြးေႏြးၾကသည့္ ကိစၥမွာ ႏိုင္ငံေရး ၊ လူမ်ိဳးေရးျပႆနာမ်ားေရာပါ႐ႈပ္ေထြးလ်က္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မႏွစ္ျမိဳ႕မႈမ်ားသာ ပိုမို အား ေကာင္းလာခဲ့ေလသည္။သူ ၾကာရွည္စြာေနလိုသည့္ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ကၽြန္မာတစ္ႏွစ္ထက္ပို ေနႏိုင္မွာမဟုတ္ ။
သည္ၾကားထဲ သူက ရန္စကားေျပာေသးသည္။
" မ, နဲ႔ေတြ႔မွ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္ ေတြကို တစ္၀က္ေလွ်ာ့ထားရတယ္ " တဲ့ ။ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမခံခ်င္ဖို႔ေကာင္းလဲ ။ျမိဳ႕ထဲ တစ္ေနရာကိုခ်ိန္းျပီး ကၽြန္မ ေနာက္က်လွ်င္ သူစကားနည္းတိတ္ဆိတ္စြာ ဆႏၵျပေလ့ရွိသည္ ။ကၽြန္မ ကလည္းကၽြန္မပဲ ရန္ကုန္ျမိဳ႕က ဘတ္စ္ကားမ်ား၏ တစ္စီးႏွင့္တစ္စီးၾကား ၊ အခ်ိန္ျခားနားမႈ ၊ ေမာင္းႏွင္ေသာ မိုင္ႏႈန္း ၊ မွတ္တိုင္ အေရအတြက္ ကၽြန္မ မတြက္ခ်က္တတ္တာ ။ မိန္းမပီပီ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ခရီးကိုလည္း အငွားကား မသံုးခ်င္ ။သည္ေတာ့ ဆယ့္ငါး မိနစ္ နာရီ၀က္ေတာ့ အျမဲေနာက္က်တတ္၏ ။ထိုအခါ သူ ကၽြန္မကို ရန္လိုေနေတာ့သည္ ။
" သိပ္လုပ္မေနနဲ႔ ၊ နာရီ၀က္နဲ႔ ကမာၻၾကီး တစ္ခုလံုး ေျပာင္းလဲ မသြားဘူး " ဟု ကၽြန္မ မခံခ်င္စြာ ေျပာမိလွ်င္ သူက " ဗမာစိတ္ အျပည့္ရွိမွန္းသိတယ္ ၊ ေၾကညာမေနနဲ႔ " တဲ့ ။ ထိုအခါ မ်ိဳးမွာ သူ႔ေရွ႕ကလက္ဖက္ ရည္ပန္းကန္ ျဖင့္ သူ႔ကို ေပါက္ပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းထိန္းခ်ဳပ္ထားရသည္ ။ သူ႔မွာသာ စိတ္ရွိတာ မဟုတ္ ဘူး ၊ ကၽြန္မမွာလည္း ၊ ေဒါသ ျဖစ္တတ္သည့္ စိတ္ရွိတာပဲ ဟု အထပ္ထပ္အခါခါ တိတ္တဆိတ္ ေရရြတ္မိ ေသးသည္။ ကၽြန္မတကယ္ ေဒါသထြက္မွန္း သူသိေတာ့လည္း သူက စီးကရက္ကို သဲၾကီးမဲၾကီး ရႈိက္ဖြာလ်က္ …
" မဟုတ္ပါဘူး ၊ ကိုယ္က မ, နဲ႔ေတြ႔ရတဲ့အခ်ိန္ နည္းသြားမွာစိုးလို႔ပါ ၊ သံုးနာရီေလးဆယ့္ ငါးမိနစ္မွာကိုယ္သံ႐ံုးကို သြားရမယ္ေလ ၊ အခု မ, က နာရီ၀က္ေနာက္က်ေတာ့ ကိုယ္တို႔ေတြ႔ခ်ိန ္ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ပဲ ရွိေတာ့တယ္ " ဟု စစ္ေျပျငိမ္းစကားကို ဆို၏ ။
" ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ပဲ ရွိေတာ့ ဘယ္သူက ပူပင္မွာမို႔လဲ " ဟု ခပ္ျပံဳးျပံဳးေမးဖူးသည္ ။သူက ကၽြန္မကို ဖ်က္ခနဲ႔ၾကည့္၏ ။" အခု ဒီကိုခ်ိန္းတာ မ, ပဲခ်ိန္းတာမဟုတ္ဘူးလား ၊ မ, က ပူပင္မွာေပါ့ " အံ့ၾသသလို မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ သူရိုးသားစြာေျပာေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္နွာေႏြးခနဲ ပူသြားေလသည္ ။
" ေတာ္ျပီ … ကိုယ္ခ်ိန္းမိတာကို ဖ်က္တယ္ " ကၽြန္မ က သူ႔ကို စိတ္ေကာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားအားယူဆဲမွာ သူက " စကားကို အမ်ိဳးမ်ိဳး မေျပာနဲ႔ မ ၊ ကိုယ္မၾကိဳက္ဘူး ၊ ဘာမဆို တိတိက်က်လုပ္ ၊ ကိုယ္နဲ႔ခ်ိန္းခါနီးရင္ တကယ္ေတြ႔ခ်င္ရဲ႕လား စဥ္းစားျပီးမွ ေသခ်ာမွခ်ိန္း ၊ ကိုယ့္ကိုအားမနာနဲ႔ ၊ မ,က ကိုယ္နဲ႔ေတြ႔ဖို႔ စိတ္မပါဘဲ လာေနရရင္ ကိုယ္ရွက္စရာဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ " ဟုအျပစ္တင္စကားဆိုေတာ့သည္ ။
ဘုရားေရ … ကိုယ့္ဖို႔ကိုယ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္တတ္တဲ့ ေယာက်္ားပါလား။
သို႔ေသာ္ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မကပဲ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ပါသည္ ။
" ကဲ ကဲ … ကိုယ္ကမေတြ႔ခ်င္ဘဲနဲ႔ မင္းနဲ႔ခ်ိန္းပါ့မလားကြယ္ ၊ တစ္ခါတစ္ေလမွေတြ႔ရတဲ့ဥစၥာ ကိုယ္ေနာက္က်တာကိုေတာင္ မင္း ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္ ၊ နာရီ၀က္ဆိုရင္ မင္း ၀ါက်အသစ္ ဆယ္ေၾကာင္းက်က္ျပီးသားျဖစ္သြားတာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား " ျပံဳးရယ္လ်က္ စသလို ေနာက္သလို ေျပာမိသည္ ။
သူက သူ႔လက္ထဲကိုင္ထားသည့္ ျပင္သစ္ဘာသာျပဌာန္းစာအုပ္ကို ဖ်က္ခနဲခ်လ်က္ စီးကရက္ကို တအား႐ႈိက္ဖြာျပန္၏ ။
" ေၾသာ္ … ဟုတ္တယ္ ၊ ကိုယ္ မ, ကို ေတြ႔ဖို႔ မနည္းအားလပ္ေအာင္ လုပ္ထားတဲ့အခ်ိန္ပဲ ၊ မ, နဲ႔ပဲေတြ႔ခ်င္တာေပါ့ ၊ ဒီစကားလံုးေတြ ၀ါက်ေတြ က်က္ဖို႔လုပ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွ မဟုတ္ဘဲ မ, ရဲ႕ "
" ဒါေပမယ့္ မင္း နာရီ၀က္အတြင္း ၀ါက် ဘယ္ႏွေၾကာင္းရသလဲ ကိုယ့္ကို မညာဘဲ ေျဖစမ္း "
ကၽြန္မ သူ႔မ်က္ႏွာ ကို လက္ညွိဳးထိုးလ်က္ ခပ္တည္တည္ေမးေတာ့ သူက ညာဖို႔မၾကိဳးစားဘဲ ေဆာင့္ၾကီး ေအာင့္ၾကီး စီးကရက္ကို ခြက္ထဲထိုးေခ်လ်က္ " ေျခာက္ေၾကာင္းပါ " ဟု ေျဖေလသည္ ။ ကၽြန္မ ခ်စ္သူက အဲသည္လို ခ်စ္သူမ်ိဳး ။
******************************************************
ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔သို႔ သူအလည္လာတိုင္း ကၽြန္မအိမ္မွာ တည္းခိုေလ့ရွိပါသည္ ။ ကၽြန္မ ေယာက္်ားေလး မိတ္ေဆြမ်ားသူ ျဖစ္ျပီး ခရီးေ၀းကဧည့္သည္လည္း မၾကာခဏ လာတတ္သျဖင့္ ကၽြန္မမိသားစုအတြက္ သူလာ ေရာက္ျခင္းသည္ အထူးအဆန္း တစ္ခုမဟုတ္ခဲ့ပါ ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သူလာလည္ျခင္းကို အထူးအဆန္း တစ္ခုအျဖစ္သာ ျမင္သည္ ။ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ဆီ လာလည္သည့္ မ်က္ႏွာမ်ိဳး လည္းမဟုတ္ ၊ ယခင္ကလို မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း အျဖစ္ လာလည္သည့္ ဆက္ဆံေရးမ်ိဳးသာ ျဖစ္သည္ ။
ကၽြန္မက ညပိုင္းမအားလပ္သူျဖစ္ရာ ေဖေဖႏွင့္သူသာ ထမင္းလက္ဆံုစားလွ်က္ ကၽြန္မက လူနာကုန္ေတာ့မွ တစ္ဦးတည္းသီးသန္႔ စားရေလ့ရွိပါသည္ ။ ထမင္းစားေသာက္ျပီး မိသားစု ၀ိုင္းဖြဲ႔ စကား ေျပာေနခ်ိန္တြင္ မသိသာေသာ္လည္း အားလံုး အိပ္ခန္းထဲ၀င္၍ ကၽြန္မႏွင့္သူ ဧည့္ခန္းမွာ က်န္ရစ္လွ်င္ ကၽြန္မက အေနရက်ပ္လ်က္ သြားအိပ္ေတာ့မည္ဟုု သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၾကည့္သည္ ။သူက နာရီၾကည့္လ်က္ " အေစာၾကီး ရွိ ေသးတာပဲ " ဟုအျပစ္တင္သလိုဆိုတတ္သည္ ။ေၾသာ္ .. သူ ငါနဲ႔ စကားေျပာခ်င္လို႔ထင္ပါရဲ႕ ဟု သူ႕ေရွ႕ထိုင္ ေနျပန္ေတာ့လည္း သူက စကားအထူးအဆန္းေတြေျပာတာ မဟုတ္ျပန္ ။ ေဖေဖ့ ေနရွင္နယ္လ္ေရဒီယိုကေလးကို ဟိုလွည့္သည္လွည့္ လုပ္၍ ကၽြန္မနားမလည္ေသာ ဘာသာစကားမ်ားကို သူ နားေထာင္ေနေတာ့သည္ ။ ကၽြန္မ က စကားမရွိ စကားရွာ၍ ေျပာလွ်င္ သူက အနည္းငယ္၀င္ေျပာသည္ကလြဲ၍ သူ ကိုယ္တိုင္ စကားတစ္ခြန္းမွ် စ, မေျပာတတ္ပါ ။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ အိပ္ခ်င္လာသည္ ။
" မင္း အိမ္မွာ ဘယ္အခ်ိန္အိပ္ရာ၀င္သလဲဟင္ " ဟုမေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ေမးမိေတာ့ တစ္နာရီဟုတံုးတိတိေျဖသည္။ကၽြန္မ လန္႔ဖ်ပ္သြား၏ ။သူက စီးကရက္ကို မီးကူးေသာက္လ်က္က … " ဘာလဲ မ, အိပ္ခ်င္လို႔လား ဆယ္နာရီေတာင္မခြဲေသးဘူး ၊ စာတစ္ခုခု ဖတ္ပါလား ၊ အဂၤလိပ္စာျဖစ္ျဖစ္ .. ဟင္ " တဲ့ ။
ေနပါေစ ။ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ကၽြန္မ သူ႕ေရွ႕ မွာ ခ်ထားေသာ သူ မစားေသာ ငါးမုန္႔ေၾကာ္တို႔၊ လက္ဖက္သုပ္တို႔ကို သာ အဆက္မျပတ္ စားေနမိေတာ့သည္။ဒါျဖင့္ သူ ဘာျဖစ္လို ႔ကၽြန္မ၏ ျမိဳ႕ကို လာလည္ပါ လိမ့္ ။
" ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ .. မင္း ကိုယ္တို႔ဆီကို ဘာျဖစ္လို႔ လာတာလဲဟင္ " ဟုကၽြန္မ ဖ်တ္ခနဲ ေမးေတာ့ သူက ေရဒီယို အသံကို ႏွိမ့္ လ်က္ " လြမ္းလို႔ " ဟု ခပ္တိုးတိုးေျဖလိုက္သည္ ။ကၽြန္မက ရင္ကို လက္ႏွင့္ဖိလ်က္ " တကယ္ " ဟု မယံုသလို ေမးလိုက္လွ်င္ သူ မၾကည္သလို လွမ္းၾကည့္ကာ ဘာစကားမွ် မေျပာဘဲ ျငိမ္သက္စြာ ေရဒီယို နားေထာင္ေနေတာ့သည္ ။
သူ ကၽြန္မကို ေျပာစရာစကားဒီေလာက္ပဲ ရွားရသလား ။ သူနားေထာင္ေနေသာ ျပင္သစ္စကားေတြ ၊ ဂ်ာမာန္စကားေတြကို ကၽြန္မ စိတ္သိပ္ကုန္လာလွ်င္ သူ႔ကို ေကာင္းေသာညပါဟု ႏႈတ္ဆက္လ်က္ ဖ်က္ခနဲ ထထြက္လာခဲ့တတ္သည္ ။နံနက္ ကၽြန္မ အိပ္ရာထ ေနာက္က်လွ်င္ သူ ခပ္မဲ့မဲ့ ျပံဳးႏႈတ္ဆက္ ရင္း ေတာ္ေတာ္ အပ်င္းၾကီးတဲ့ မိန္းမဟု စ, တတ္၏ ။ထို႔ေနာက္ သူ၏ တစ္ေန႔တာ လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြ အခ်ိန္ဇ ယားေတြကို ကၽြန္မေမးၾကည့္ရာ သူ မညဥ္းမညဴ ေျပာျပေတာ့သည္ ။ နံနက္ ငါးနာရီခြဲေျခာက္နာရီ မွ ည ေျခာက္ နာရီခြဲအထိ သူ႔တာ၀န္မ်ားကို ၾကားရေသာအခါ ကၽြန္မပခံုးတြန္႔ လ်က္ ရယ္ေမာမိသည္ ။ည ရွစ္နာရီမွ တစ္နာရီ အထိ သူ႔သင္ခန္းစာ ေလ့လာခ်ိန္ႏွင့္ အလုပ္အတြက္ေလ့လာ ခ်ိန္မ်ားကို ၾကားရေသာ အခါ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕မိသည္။"
" လူတစ္ေယာက္ဟာ ငါးနာရီအိပ္ရင္ ေနာက္တစ္ေန႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အိုေကပဲ " တဲ့ ။
" အို .. ကိုယ္တို႔ သင္ရတာကေတာ့ ရွစ္နာရီပဲ " ဟု ကၽြန္မ ရန္စလွ်င္ သူ ေဒါပြသလို လက္သီးဆုပ္ ရြယ္ေတာ့သည္ ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဤ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါသည္ ။ သူႏွင့္ ရန္ျဖစ္ခ်င္လွ်င္ …
" မင္းက ကိုယ့္ခ်စ္သူျဖစ္ဖို႔မေကာင္းဘူး ၊ ကိုယ့္ေမာင္ေလးပဲျဖစ္ဖို႔ေကာင္းတာ " ဟူေသာ စကားကိုသာေျပာလိုက္ ၊ သူ ဘယ္လိုမွ် သည္းမခံႏိုင္ေခ် ။ ကၽြန္မစကားမွန္သမွ်ကိုလည္း သူအျမဲဆန္႔က်င္ေလ့ ရွိသည္ ။ ကၽြန္မႏွင့္သေဘာထားခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ် မတိုက္ဆိုင္တတ္ပါ ။ ကၽြန္မ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ သူက စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္၏ ။
" လူ႔ဘ၀ဆိုတာ အျပည့္အစံုေရးျပီးသား စာအုပ္တစ္အုပ္ပဲ ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္မယ္ ဆိုတာ ပါျပီးသား " ဟု ကၽြန္မက ေျပာလွ်င္ သူအျမဲတမ္း ေဒါသၾကီးေလ့ရွိသည္ ။ သူ႔သေဘာကေတာ့ လူဆိုတာ စိတ္ဓာတ္က အဓိက ၊ စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္စြာ ၾကိဳးစားလွ်င္ ေလာကမွာ လိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာ အကုန္ရမည္ ..တဲ့ ။ လူ႔ ဘ၀ဆိုတာ စာအုပ္တစ္အုပ္ဟူေသာ အယူအဆမွာ လူညံ့ေတြရဲ႕ အယူအဆ … တဲ့ ။ ထို႔သို႔ေျပာတိုင္း ကၽြန္မ မရႊင္ လန္းစြာ ရယ္ေမာ္မိလ်က္ သူ႔ကိုသာေငးေမာေနမိေတာ့သည္ ။
" ေအးေလ … ကိုယ္ မင္းအသက္အရြယ္ေလာက္တုန္းက ဒီစကားမ်ိဳး ကိုယ္ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္ "
" အရင္က ေျပာရင္ အခု ေျပာႏိုင္ရမွာေပါ့ မ, ရဲ႕ " ဟု သူကအားေပးသည္ ။ ကၽြန္မျပံဳးရယ္ကာ ေခါင္းယမ္းလ်က္ " ေလးႏွစ္ ဆိုတာလူတစ္ေယာက္ကို ေျပာင္းလဲ ပစ္ႏိုင္တာပဲကြယ္ " ဟု သိမ့္ေမြ႔စြာ ျပန္ေျပာ မိပါသည္ ။သူက သူႏွင့္ကၽြန္မ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ရကို ရ,ရမည္တဲ့ ။ ဘာအယူအဆေတြပဲ ျခားနားျခားနား ၊ ဘယ္သူေတြကပဲ ကဲ့ရဲ႕ကဲ့ရဲ႕ ၊ ေႏွာင့္ယွက္ ေႏွာင့္ယွက္ ၊ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ဦးေပါင္းဖက္ရမည္ … တဲ့။
အနာဂတ္ကို ၾကိဳျမင္ႏိုင္သူမဟုတ္ေပမယ့္ သူနဲ႔ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ်ေပါင္းဆံုၾကမည္မဟုတ္မွန္းေတာ့ ကၽြန္မ ရိပ္မိပါသည္ ။ ဒီေလာက္စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္ေသာ လူငယ္တစ္ဦးႏွင့္ ဒီေလာက္စိတ္ဓာတ္ စိတ္ဓာတ္က် လြယ္ေသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုေပါင္းဆံုမလဲ မဟုတ္ဘူးလား ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ သူ႔ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါသည္။
( ဂ်ဴး ။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ၊ ေမလ ၊ ႐ႈမ၀ မဂၢဇင္း ။ )
