ေတြ ႔မွေတြ ႔ေတာ႔လည္း တုိက္တိုက္ဆုိင္ဆိုင္ပါပဲလားသူငယ္ခ်င္း
ငါတုိ႔ဟာဘာမွမဟုတ္တဲ႔ ခပ္ဟုတ္ဟုတ္ေကာင္ေတြေပါ႔
တစ္ေန႔နဲ႔တစ္ေန႔ အသက္ရွင္ဖုိ႔ အသက္ရွဴမယ္
အသက္ေတြ ၾကီးလာမယ္
အိပ္မယ္ စားမယ္ မ်ိဳးပြားမယ္
တိရစ ၦာန္ေတြထက္သာဖုိ႔ ေတြးေခၚမယ္ေပါ႔ကြာ
ငါတုိ႔ဟာလူေတြဆုိေတာ႔ အခ်င္းခ်င္းရုိင္းပင္းကူညီၾကတယ္
ငါတုိ႔ဟာလူေတြဆုိေတာ႔ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏုိးၾကတယ္
ငါတုိ႔ဟာလူေတြဆုိေတာ႔ အလုပ္ေတြလုပ္ၾကတယ္
ငါတုိ႔ဟာလူေတြဆုိေတာ႔ တစ္ခါတစ္ခါ မို္က္မဲၾကတယ္ေပါ႔ကြာ
သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ အေပ်ာ္ေလးေတြနဲ႔ေလၾကတယ္
ငါတို႔ဟာ ဘာေတြလဲဆုိျပီး ျပန္ျပန္ေမးၾကတယ္
အရာရာဘာမွမရွိလဲ ဆက္သြားေနတဲ႔ သစၥာတရားလုိ
ေလာကၾကီးက ငါတုိ႔မရွိလဲ ဆက္သြားေနသလို
ဘာမွမဟုတ္ေပမယ္႔
သင္ျပဳေသာကံ သင္႔ထံျပန္လာမည္ဆုိသလိုေပါ႔
အမွန္မြန္ေတြဆိုတာလည္း သိရံုသိျပီး
လိုက္မလုပ္ျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ
ခက္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရာ
လူျဖစ္ရံုသက္သက္ လူျဖစ္ခဲ႔ရတာလားကြာ။
ငါတုိ႔ရပ္တည္ေနတဲ႔ျမိဳ ႔ျပမွာ
မနက္အိပ္ယာထ သြားတုိက္ရမလား ပိုက္ဆံရွာရမလား
အရင္စဥ္းစားရ
ဥာဏ္တိမ္သူေတြနဲ႔ အဆင္ေျပဖုိ႔ စဥ္းစားရ
လူေတြရဲ ႔ ဗန္းစကားေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးဖုိ႔ၾကိဳးစားရ
ငါတို႔လုိက္မမွီတဲ႔ ေျဖာင္႔လုိက္ေကြးလုိက္ဆံပင္ေတြရယ္
လာၾကဴမေနနဲ႔ဆုိတဲ႔
ေခတ္ေပၚအင္တာနက္မေလးေတြရယ္
ဆန္းသစ္ေနတဲ႔ အခ်စ္ေပၚ အာရံုခံစားမႈေတြရယ္ေပါ႔ကြာ။
ငါတို႔အိမ္မွာ ရက္ဆုတ္ျပကၡဒိန္မရွိတာ
ျပသဒါးရက္ေတြနဲ႔ ကြာလတီမဂၢဇင္းမထားတတ္တာ
မိုးလံုေလလံု ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္မႈမရွိတာ
ေခတ္ေပၚဇိမ္ခံပစၥည္းေတြမရွိတာကလြဲရင္
စည္းကမ္းရွိရွိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထုိင္တတ္ခဲ႔ၾကတယ္ေပါ႔
ငါတို႔မေပ်ာ္၀င္တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြမွာ
ငါတုိ႔နဲ႔ မသက္ဆုိင္သလို ေနေပ်ာ္ခဲ႔ၾကတယ္ေပါ႔။
မေတြ႔ဘူးဆုိေတာ႔လည္း
ကပ္လြဲေလးေတြခ်ည္းပဲ သူငယ္ခ်င္း
မိသားစုနဲ႔ လြဲခဲ႔တဲ႔ မိသားစုေလးေတြရယ္
ၾကယ္ေတြက သိပ္လွတာပဲလုိ႔ ေျပာႏို္င္မယ္႔
အခြင္႔အခါရယ္
ကဗ်ာဟာ ကမ ၻာပါလုိ႔ ေျပာေျပာေနတဲ႔
ကဗ်ာဆရာေတြရယ္
ငါတို႔ဟာ ဘ၀ေပးေတြ လြဲခဲ႔တယ္သူငယ္ခ်င္း။
ညီမေလးရဲ ႔ ဘ၀ကိုလဲ စာနာပါလို႔ ကိုၾကီးရယ္
ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေန႔လုပ္ တစ္ေန႔စားပါ အစ္မၾကီးရယ္
ဦးလဲအရက္ျဖတ္ခ်င္ပါတယ္ ဒါေပမဲ႔ကြာ
ခင္ဗ်ားကလဲ တလြဲေတြခ်ည္း
ေသသာေသလုိက္ပါေတာ႔ကြာ လြဲကုန္ျပန္ျပီ
ငါတို႔ေတြဟာ အကုန္လြဲခဲ႔တဲ႔ ကံၾကမၼာေတြနဲ႔
ခ်စ္ေသာျမိဳ ႔ေလးမ်ားကို ခြဲခြာခဲ႔ရ
ငါတုိ႔ညီ၊ ညီမေတြလဲ မေရာင္႔ရဲခ်င္တဲ႔ ေရာင႔္ရဲမႈေတြနဲ႔
ၿမိဳ ႔ျပဖက္ရွင္ေတြကို ေငးေမာခဲ႔ရ
ငါတို႔မိဘေတြလဲ ငါတို႔ရွင္သန္ဖုိ႔
သံသရာကို ဘ၀အဆက္ဆက္သယ္ယူရ
ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လြဲသြားခဲ႔ရ
ငါတုိ႔ ေရလုိက္မွားခဲ႔လား သူငယ္ခ်င္း။
ငါတုိ႔ဟာ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ေၾကြေနတဲ႔ သစ္ရြက္ေလးေတြလား
အခုေျပာျပီး အခုေမ႔ေမ႔သြားတဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ခ်ိဳ ႔တဲ႔မႈလား
ငါတုိ႔စပ္ထားတဲ႔ အေရာင္ေတြ
ငါတို႔ ဖြဲ႔ဆုိထားတဲ႔ ဘာသာစကားေတြ
ငါတုိ႔ ရယ္ေမာေနတဲ႔ ဟာသေတြ
ငါတို႔ ေျခတိုခဲ႔ရတဲ႔ လမ္းေတြေပၚက
ဘာမွမလိုခ်င္တဲ႔ အဓိပၸါယ္နဲ႔ငါတုိ႔အႏုပညာ
ငါတုိ႔ဟာ ေႏြမိုးေဆာင္း သတိမထားမိဘဲ
လြင္႔ပါးခဲ႔ၾကတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔အတူ
အခ်ိဳ ႔ကဗ်ာေတြကို အေသခ်စ္ျပီး
အခ်ိဳ ႔ကဗ်ာေတြကို အေသမုန္းခဲ႔ၾကတယ္
ငါတို႔အိတ္ကပ္ထဲမွာ စာရြက္ရယ္ ေဘာပင္ရယ္
ကိုယ္က်င္႔တရားရယ္ ထည္႔ျပီး
ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ၾကီးကို ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ၾကတယ္
ႏွစ္ႏွစ္ကာကာၾကီးကို ခံုမင္ခဲ႔ၾကတယ္
အေသလူးလဲ ရပ္တည္ခဲ႔ၾကရတယ္။
ငါတုိ႔ဟာ လွ်ပ္ေပၚေလာလီမႈကို အထင္မၾကီးဘူး
ေပၚပင္အေရးအသားေတြကို မႏွစ္သက္ဘူး
မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ စဖတ္ျပီဆုိရင္
ကဗ်ာမွာစျပီး ကဗ်ာမွာဆံုးတဲ႔ေကာင္ေတြ
ကဗ်ာမပါရင္ မဂၢဇင္းဗလာလုိ႔ေျပာတဲ႔ေကာင္ေတြ
ငါတို႔မွာ ဖတ္စရာ မဂၢဇင္းသိပ္မရွိဘူး
ငါတုိ႔ဟာ မိခင္ဘာသာစကားကို သင္ယူတယ္ေျပာတယ္
မိခင္ယဥ္ေက်းမႈကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္
မိခင္ကဗ်ာေတြနဲ႔ ေက်ာသပ္ရင္သပ္ေနတယ္
ငါတုိ႔ဟာ ဘယ္ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင္႔ မွ အေရာင္မေျပာင္းဘူး
အျမဲတမ္းေခါင္းညိတ္မေနဘူး
ရွင္းရွင္းေျပာရင္ ငါတို႔ဟာ ပုတ္သင္ညိဳနဲ႔မတူဘူးတဲ႔
သိတတ္နားလည္ခံစားတတ္သူေတြ
သက္ရွိလူေတြ
အလိုလိုတုန္႔ျပန္တတ္ျပီး
ျပန္လည္ထိန္းခ်ဳပ္ႏို္င္တဲ႔
ဘာမွမဟုတ္တဲ႔ ခပ္ဟုတ္ဟုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြ။
ငါတို႔ဟာ လူသူငယ္ခ်င္းေတြ
ငါတို႔ ေနထိုင္မႈက အေထြအထူးမရွိ
ငါတုိ႔ၾကံဳမွဘဲ ၾကံဳေအာင္ေျပာတာ ကဗ်ာအေၾကာင္း
ဘ၀ရပ္တည္မႈကဗ်ာ
ငါတုိ႔ဟာ သန္႔ရွင္းေသာ ကိုယ္ဟန္စိတ္ထားနဲ႔
ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခ်င္သူေတြ
ငါတုိ႔ရဲ ႔ လူမႈေရး ကဗ်ာေရးေတြမွာ
ငါတို႔ဟာ ေသြးေအးေသြးဆူလြယ္
ငါတို႔ဟာ မနက္ျဖန္အတြက္ ဘ၀ကိုေလ႔က်င္႔ရင္း
ဘာမွမလိုခ်င္တဲ႔ အဓိပၸါယ္နဲ႔ ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ရင္း
ငါတုိ႔ဘ၀ေတြကို ဗလာမဟုတ္မွန္း
သိသိလာခဲ႔ရတယ္ေပါ႔ သူငယ္ခ်င္း။ ။
ျမတ္ေ၀
