တိုင္းတပါးကို လာဖို႔ ေအးဂ်င္႔နဲ႔ ဆက္မိသူမ်ားအတြက္ပါ..

ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ ကူညီျဖန္႕ေ၀ေပးပါ

သူငယ္ခ်င္းတို႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျဖန္႕ေ၀ေပးၾကပါ.. ေနာက္လူေတြ မမွားရေအာင္လုိ႕

SPass လား WP လား

မဂၤလာပါ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံး စိတ္ခ်မ္းသာ ကုိယ္က်မ္းမာၾကပါေစေနာ္။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ရက္ေလာက္က ေလဆိပ္မွာၿဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အၿဖစ္ေလးကို မွ်ေဝသင္႔တယ္
ထင္လို႔ တင္လိုက္တာပါ။အဲဒိေန႔က ညီမေလးတစ္ေယာက္
ေလဆိပ္သြားၾကိဳေပးပါတယ္။အဲဒီညီမေလးက ေလာေလာဆယ္မွာ Student pass
နဲ႔ေနေနတာပါ။အရင္က သူေလးလဲအိမ္တစ္အိမ္မွာ 18
လၾကာေနခဲ႔ဘူးပါတယ္။သူေမြးေန႔ေလးမို႔ ကုသိုလ္လုပ္ခ်င္လို႔ အဲဒီေန႔မွာ
ပထမဆုံးအၾကိမ္ ေလဆိပ္ကုိ တစ္ေယာက္ထဲသြားၾကိဳေပးတဲ႔ေန႔ေပါ႔။

သူေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာဘူး ေမေလးဆီဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ေလဆိပ္မွာ ၿပသနာတက္လို႔
လုိက္ခဲ႔ေပးပါဆိုလို႔ ေမေလးခ်က္ခ်င္းလုိက္သြားေတာ႔
ဟုိမွာၿပသနာကေတာ္ေတာ္ၾကီးေနၿပီ။

အစ္မတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကေအးဂ်င္႔က S-pass ဆိုၿပီး စာရြက္စာတမ္းအတုနဲ႔
လြတ္လိုက္တယ္။ဒီေရာက္ေတာ႔ ေအးဂ်င္႔က Meeting Service
ကတဆင္႔ၾကိဳခိုင္းထားေတာ႔ Maid permit ၿဖစ္ေနတယ္။

အဲဒီအစ္မက ရန္ကုန္ကနာမည္ၾကီး ကုမၸဏီ္တစ္ခုမွာ တစ္လကို ၂
သိန္းနဲ႔လုပ္ေနရာက သူမ်ားအဆြယ္ေကာင္းလုိ႔ စင္ကာပူ လာခါမွ
အလိမ္မိတာေလ။အီးလဲေတာ္ေတာ္ေကာင္းသလို ထက္လဲထက္ၿမက္တဲ႔မိန္းမ
တစ္ေယာက္ဆိုေတာ႔ ေအးဂ်င္႔ကို တစ္ခြန္းမက်န္ ၿပန္ေၿပာေတာ႔ ေအးဂ်င္႔က
ပါးရိုက္လို႔။

အမွန္က ေအးဂ်င္႔ မဟုတ္ေသးပါဘူး။လာၾကိဳတဲ႔သူအမ်ားစုက ေအးဂ်င္႔ဆီမွာ
အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ ဒါရုိက္ဘာအဆင္႔ေလာက္ဘဲရွိတဲ႔သူေတြပါ။
ေလဆိပ္တစ္ရက္ေလာက္သြားၾကိဳၾကည္႔ၾကပါ။ ဒီေကာင္ေတြ
ဘယ္ေလာက္မိုက္ရုိင္းလဲသိရေအာင္။

ခုမွလာခါစ ဆိုၿပီး ၿမန္မာမိန္းကေလးေတြဆို ဘာမွတ္ေနလဲမသိဘူး
ႏွိမ္မွႏွိမ္။ေရာက္ခါစ အစ္မေတြ ညီမေလးေတြ
တကယ္ကိုသနားဖို႔ေကာင္းတယ္။အၿမဲဘဲမ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္းနဲ႔ တကယ္ကုိ သနားစရာ
ေကာင္းပါတယ္။

ေမေလးလဲအဲဒီအစ္မကုိ ေသခ်ာရွင္းၿပပါတယ္။ အစ္မအခုခ်ိန္မွာ အစ္မလုပ္ႏုိင္တာ
သုံးလမ္းရွိတယ္။ တစ္က အစ္မလွည္႔ၿပန္သြားပါ။ဒါဆိုရင္ေတာ႔ အစ္မ ေအးဂ်င္႔ကုိ
၁၅၀၀ ေလွ်ာ္ရပါလိမ္႔မယ္။
စာခ်ဳပ္ရွိလို႔ပါ။ေလယာဥ္ခလဲကိုယ္ဘာသာကိုေပးရမွာပါ။ဒီနည္းလဲသူမၾကိဳက္ပါဘူး။
ရန္ကုန္မွာေပးခဲ႔တဲ႔ ေအးဂ်င္႔ခက ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုးမပါ ၄၃သိန္း
အေက်ေပးခဲ႔ရတယ္။အဲေတာ႔သူခမ်ာ ဘယ္လိုလုပ္ထပ္ေပးခ်င္မလဲ။

ႏွစ္က အခုေလာေလဆယ္ ေအးဂ်င္႔နဲ႔လုိက္သြားၿပီး အိမ္တစ္အိမ္မွာ
ခဏလုပ္ပါ။ေနာက္မွၾကိဳးစားရုန္းထြက္ေပါ႔။ ဒီလိုလဲသူလက္မခံႏုိင္ပါဘူး.။
တစ္သက္လုံးအိမ္ေဖာ္နဲ႔ေနလာတာတဲ႔။အိမ္အလုပ္မလုပ္ဖူးဘူးတဲ႔။ဒီေတာ႔
ဒါလဲသူပယ္တယ္။

ေနာက္ဆုံးအခ်က္က ရဲစခန္းကုိခုခ်က္ခ်င္းသြားၿပီးအမွဳဖြင္႔ ၿပီးရင္ MOM
မွာသြားေနေပါ႔။ဒါဘဲသူေရြးခ်ယ္ေတာ႔ ေအးဂ်င္႔ကိုၿပန္လႊတ္လုိက္ၿပီး
သူကိုရဲစခန္းေခၚသြားေပးရတယ္။

လမ္းမွာလဲေသခ်ာေၿပာၿပရေသးတယ္။ ေလာေလာဆယ္ MOM မွာေမေလးတုိင္ထားေပးတာ ၅
ေယာက္ရွိပါတယ္။အခုထိအမွဳက မၿပီးေသးဘူး။ တစ္ေယာက္ဆို ကေလးေတာင္ ၃ လရွိၿပီ။
အိမ္ရွင္ေစာ္ကားလုိ႔ တုိင္ထားတာပါ။တကယ္ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။အသက္က ၂၁
ဘဲရွိပါေသးတယ္။သူေလးဘဝကုိစဥ္းစားၾကည္႔ၾကပါအုန္း။

အဲဒီညီမေလးနဲ႔ ေမေလးသိတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ဝန္က ၄ လေက်ာ္ေနပါၿပီ။

ကိုယ္ဝန္ရွိေနတာကုိ အဲဒီညီမေလးကိုယ္တုိင္မသိလို္က္တာေလ။အခုေတာ႔
ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အမွဳကမၿပီးေသးဘူးေလ။

ခုနအစ္မအေၾကာင္းဆက္ရေအာင္။ သူကိုရဲစခန္းမွာ အမွဳဖြင္႔ေပးေတာ႔
ထုံးစံအတုိင္းေမေလးကသက္ေသေပါ႔။ သက္ေသဆိုတာ ေနာက္ရုံးခ်ိန္းရွိတိုင္း
ေခၚရင္သြားရပါတယ္။ ဒီမွာလဲ ၿမန္မာၿပည္မွာလိုပါဘဲ။ ရုံးခ်ိန္းကခဏခဏ။

ရဲစခန္းကေနမွ တဆင္႔ punggol မွာရွိတဲ႔ MOM ကိုလိုက္ပို႔ခဲ႔ပါတယ္။
ဘာေတြဆက္ၿဖစ္လာမလဲဆိုတာေတာ႔ မသိေသးပါဘူး။သူကိုလိမ္လို္က္တဲ႔ S-pass
appproval letter က ေမေလးစစ္ၾကည္႔ေတာ႔ တကယ္ရွိပါတယ္။သူနာမည္ေတာ႔မဟုတ္ဘူး။

နာမည္နဲ႔ ေမြးသကၠရာဇ္ ကို အစားထုိးၿပီးလႊတ္လုိ္က္တာေလ။

ေမေလးသတိေပးခ်င္တာ ေနာက္ဆို ဘယ္ေအးဂ်င္႔ မွမယုံပါနဲ႔။
ကိုယ္တုိင္ေသခ်ာစစ္ခဲ႔ပါ။ S-pass တကယ္က်မက်
စစ္လို႔ရပါတယ္။ေအးဂ်င္႔နဲ႔မလုပ္နဲ႔မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ပါ။ေအးဂ်င္႔ေတြကလည္း
ထိုက္တန္သေလာက္ ယူၿပီးရင္ မလိမ္ပါနဲ႔ရွင္။ ဘဝတစ္ခုပ်က္မွထမင္းစားမဲ႔အစား
အငတ္ခံလုိ္္က္တာပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေမေလးေတာ႔ယူဆတယ္။ တကယ္ကုိဘဝပ်က္သြားတဲ႔
မိသားစုေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

ေအးဂ်င္႔နဲ႔ ရန္ကုန္ကေနဘဲအပ္အပ္ ဒီကိုအလည္နဲ႔လာၿပီးမွဘဲအပ္အပ္
ပုိက္ဆံအကုန္မေခ်ပါန႔ဲ။ သူတို႔ဘယ္လိုေၿပာေၿပာ စရန္ကလြဲရင္
မေပးထားပါနဲ႔။တကယ္ approve ၿဖစ္မွေပးပါ။ အပ္ထားၿပီးသိပ္မၾကာဘူး
သူတို႔ကသူေဌးနဲ႔လဲေတြ႔ေပးၿပီးၿပီ။ အလုပ္လဲအိုေကလို႔
တင္မယ္ဆိုတခါထဲေမးထားပါ။ကုိယ္ အရည္အခ်င္းကုိသူေဌးကတကယ္ၾကိဳက္လို႔
တင္တာလား။သိပ္မၾကိဳက္ဘူးဆိုရင္ ေနာက္အလုပ္ရွာခိုင္းပါ။အားနာစရာလုံးဝမလုိပါဘူးး။

အားနာေနရင္ကိုယ္ခံသြားရမယ္ေလ။ ေအးဂ်င္႔နဲ႔ သူေဌးနဲ႔ေပါင္းၿပီးလုပ္တာေတြ
မ်ားေနလို႔ပါ။ ဥပမာ..ေအးဂ်င္႔ခ ၃၀၀၀ ယူတယ္ထား၊သူေဌးကို ၁၅၀၀
ေပးမယ္။S-pass ေလွ်ာက္ေပးမယ္။က်လဲက်တယ္။ တစ္ပတ္ေလာက္၊တစ္လေလာက္ဆို သူေဌးက
မၾကိဳက္ဘူးဆိုၿပီး ၿဖဳတ္လုိ္က္မယ္။
ေအးဂ်င္႔ကသူေနာက္အလုပ္ရွာေပးမယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ထပ္ ၁၀၀၀ သုိ႔မဟုတ္
၂၀၀၀ထပ္ေတာင္း။အလုပ္ရ၊သူေဌးကထပ္ၿဖဳတ္၊ အဲလိုေတြ
အၿပင္မွာ တကယ္ၿဖစ္ေနလို႔ပါ။

အဲဒီေတာ႔ တစ္ခါထဲေအးဂ်င္႔ကိုေမးပါ။ အစမ္းခန႔္က ဘယ္ႏွစ္လလဲ။တကယ္လို႔
ကိုယ္အရည္အခ်င္းေၾကာင္႔ မဟုတ္ဘဲ သူေဌးကသက္သက္အလုပ္ၿဖဳတ္ရင္
ဘယ္လိုလုပ္ေပးမွာလဲ၊တခါထဲေမးထားပါ။

ေအးဂ်င္႔ကတင္လို္က္ၿပီ ဆိုရင္ အြန္လိုင္းကတင္ရင္
ဒီေန႔တင္မနက္ၿဖန္သိ၇ပါတယ္။ စာတိုက္ကတင္ရင္ေတာ႔ ၁ ပတ္ေလာက္ဆို Fin
နံပါတ္ထြက္လာပါတယ္။ ဘာနဲ႔ဘဲတင္တင္ ေအးဂ်င္႔ဆီက Fin နံပါတ္ေတာင္းပါ။

ၿပီးရင္ www.mom.gov.sg ကုိသြားပါ ။ညာဘက္ေအာက္နားေလးမွာ အနီေရာင္
အကြက္ေလးရွိပါတယ္။ ------I want to ---------- ဆိုၿပီးေရးထားတယ္။
ကလစ္ႏွိပ္လုိ္က္ရင္စာတန္းေလးေတြထြက္လာပါလိမ္႔မယ္။

အဲဒီထဲကမွ ၇ ေၾကာင္းေၿမာက္မွာ Check my Employment pass/S pass
application Status ဆုိတာကုိႏွိပ္လုိ္က္ပါ။

ေနာက္ထပ္ window ေပၚလာလိမ္႔မယ္။ အဲက်ရင္ ကိုယ္နာမည္ရယ္၊ေမြးသကၠရာဇ္၊ခုန
ပြဲစားဆီကေမးထားတဲ႔ Fin နံပါတ္ရယ္ ရိုက္လိုက္ရင္ ဘယ္ေန႔မွာတင္ထားတယ္။

တင္ထားတဲ႔နံပါတ္ကဘယ္ေလာက္၊က်ၿပီလား မက်ေသးဘူးလား၊အကုန္ေပၚလာပါလိမ္႔မယ္။

သိၿပီးသားလူေတြအတြက္ေတာ႔ ေဆာရီးပါ။မသိေသးတဲ႔သူေတြ
အတြက္ အေသးစိတ္ေလးေရးလုိက္မိတာပါ။

ေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံးအလိမ္ခံျခင္္းမွကင္းေဝးၾကပါေစ။

Ref::::forward mail ကရလို ့..
အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလွ်က္.........
ဆက္လက္ျဖန္႔ေ၀ေပးပါ...
(ရနံ႔ခ်ဳိ)

႐ြာျပန္စဥ္ ေၾကာ္ၿငာဆိုက္ကားတစ္စီးနဲ႔ အရင္ေရာက္ေနတဲ႔ စူပါမင္းသမီးေလး ဖတ္ဖို႔

ကၽြန္ေတာ္ဟာေအာ္သံ မ႐ွိေတာ႔တဲ႔ ေလာ္စပီကာလိုပဲ
ေနာက္မွာ ျဖဳတ္ထားတဲ႔ ယူနစ္က
အသည္းႏွလံုးေလလား

ေျမၾသဇာမပါဘဲ စိမ္းလန္းၾကည့္ၾကပါ
အေတာင္ပံတပ္ထားတဲ႔ ေဆးေရာင္ေတြဟာ
ေနျပင္းျပင္းထဲ စိုက္စိုက္က်လာတယ္

ဂ်စ္ဂ်စ္ ဂ်စ္ဂ်စ္နဲ႔ ေရဒီယို
ဓာတ္ခဲကပဲ အားေလ်ာ႔သလား
ေလကပဲ အားေလ်ာ႔သလား
လူကပဲ အားေလွ်ာ႔သလား
ကၽြန္ေတာ႔႐ြာ ေခ်ာင္းေလးက
ေသာင္ျပင္မွာ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ႔
နံနက္ခင္းကလည္း ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔
ေရစီးအားကလည္း ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔
ဒါနဲ႔
စိတ္တစ္ခုလံုးကို လွည္းက်င္းလိုက္ရတယ္
ကမၻာႀကီးေတာင္ သံသရာနဲ႔
တပ္ဆင္ထားျခင္း ခံေနရတာပဲ

ဂ်ဳံးဂ်ဳံး ဂ်က္ဂ်က္ ျဖတ္သြားတဲ႔
တံတားႀကီး ေအာက္မွာ
ပဲခင္း၊ ႀကၤပင္၊ ႐ိုးျပတ္၊ ကိုင္းေတာ၊ ပုစဥ္းရင္ကြဲမ်ား
မိတ္ကပ္မုန္တိုင္းၾကားထဲက
ဓားသန္လ်က္မေလးေရ
လြမ္းလိုက္တာ ပုစဥ္းရင္ကြဲေကာင္လို
ပုစဥ္းရင္ကြဲေကာင္လို တစ္ေယာက္တည္း
႐ြာမွာ
လြမ္း..လိုက္..တာ။

ေစာေ၀

သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔ ၂၀၁၀

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း အတြက္အလြန္တန္ဖိုးရွိၿပီး သိသင့္ သိထိုက္တာေတြပါ... အခ်ိန္မရရင္ေတာင္မွ အပိုင္း (2) ရဲ့ ေနာက္ဆံုး 1/3 ကို နာယူၾကည္႔ပါ..

http://dhammadownload.com/MP3Library/AshinZawana/DVD/013-Mp3-7/007-AshinZawana.mp3

http://dhammadownload.com/MP3Library/AshinZawana/DVD/013-Mp3-7/008-AshinZawana.mp3

ဒီေန႔ ေနထိုင္တဲ႔ အရပ္မွာလည္း မိုးေတြ သည္းလိုက္၊ ျခိမ္းလိုက္တာ ... မနက္ကေတာ႔ ေနပြင္႔လို႔ အ၀တ္ေတြ ေလ်ွာ္ျပီးလွန္းေတာ႔ ေနပူတာမ်ား ေခါင္းေတာင္မွ မူးေနေသးတယ္.. သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔က ရံုးပိတ္ရက္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနေတာ႔ မနက္ကို ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ ျပီး အမ်ွေ၀၊ တရားနာျဖစ္ပါတယ္..။ မွတ္မွတ္ရရ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ႔္အဖြား ရဲ႕ ေမြးေန႔ေပါ႔။ သူရွိတုန္းကေတာ႔ ဒီလိုေန႔ ဒီလိုညေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြားအိမ္မွာ မိသားစုေတြ အကုန္ဆံုျဖစ္ၾကတဲ႔ေန႔ေလးေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးေတြကေတာ႔ အဖိုးနဲ႔ အဖြားကိုကန္ေတာ႔ျပီးရင္ အဖြားရဲ႕ ေခၽြးခံအိတ္ေလးထဲက ထြက္လာမယ္႔ မုန္႔ဖိုးကို မွန္းဆျပီး ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္... အဲ႔လိုညေတြ အိမ္မွာလူဆံုၾကေတာ႔ အရမ္း ကို ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပါ.. ။ အဖြားနဲ႔ အဖိုးလည္း ေက်နပ္တဲ႔ အျပံဳးေလးေတြကုိယ္စီနဲ႔ေပါ႔။

ေအာ္ အရင္က ဒီလိုေန႔ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ကိုေပ်ာ္ခဲ႔ရတာ... အိမ္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းက သဲေခ်ာင္းထဲက သဲေတြကို အိမ္နီးခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူသြားသယ္တယ္... သဲပံုေစတီတည္ဖို႔ေလ..။ ျပီးရင္ အဖြားရဲ႕အကူအညီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔ သဲပံုေစတီေလးက သပ္ရပ္ေနတာပဲ...။ေန႔ခင္းေလာက္ကတည္းက ေစ်းသည္ေတြဆီကေန အဖြား ၀ယ္ေပးထားတဲ႔ ၾကာပန္းေလးေတြက ေရစိမ္ထားေတာ႔ လန္းေနတာပဲ။ ပန္းအိုးေလးနဲ႔ထုိးျပီး အလွဆင္တတ္ေသးတယ္...ျပီးရင္ အိမ္နားေလးကေန စုျပီးခူးထားတဲ႔ ပန္းပြင္႔ ေသးေသးအေရာင္စံုေလးေတြနဲ႔ သဲပံုေစတီေလးကို အလွဆင္..ဆီမီးေလးေတြကို ပူေဇာ္ျပီးရင္ ထိုင္ကန္ေတာ႔...။ လာလည္ၾကည္႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း အတူရွိခိုးၾက၊ အဖြားသုတ္ေပးတဲ႔ ဂ်င္းသုတ္ေကၽြးနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ အိမ္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းကေန ကိုယ္႔ေစတီေလးကို ကုိယ္ လွမ္းလွမ္း ၾကည္႔ျပီး ပီတိျဖစ္ရတာလည္း အေမာပါပဲ။ ျပီးရင္ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ကတည္းက အေဖ၀ယ္ေပးထားတဲ႔ မီးရွဴးမီးပန္းေတြ (အဲ႔ဒါေတြက အဖြားပဲ သိမ္းထားတာပါ...) ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး လႊတ္ေတာ႔တာပဲ...ျပီးရင္ အိမ္နားက ကေလးေတြနဲ႔ မီးသရဲ လုပ္ၾကေသးတာ။ ဖေယာင္းေညွာ္ မိလို႔ အကဲလြန္တာ သီတင္းကၽြတ္ျပီးတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားေလ႔ရွိတယ္.. ။ ညနက္အထိ အဖြားနဲ႔အတူ အိမ္ေရွ႕ ၀ရန္တာေလးမွာ ဆီမီးေတြ ထြန္းျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လူ႔ျပည္ျပန္ၾကြတာကို ၾကိုမိတာေတြ...အဲ႔လိုအခ်ိန္မွာ အဖြားေျပာျပတဲ႔ ဘုရားသမိုင္းေတြ.... အဖြားရဲ႕ ကိုယ္ေငြ႔ေႏြးေႏြးကို ခိုျပီး ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္ခဲ႔တယ္...ကၽြန္ေတာ႔ပါးျပင္ေတြ ေအးစက္ေနလို႔ အဖြားျမည္တြန္ျပီး အတင္း အိမ္ထဲ၀င္ခိုင္း အိပ္ခိုင္းမွ အိပ္ျဖစ္တာ... ။ အဲ႔လိုညေတြ ဖေယာင္းေညွာ္ဒဏ္၊ အေအးမိတာနဲ႔ အကဲလြန္လို႔ ႏွာေတြစီး... ေခါင္းေတြကိုက္ျပီး အိပ္ခဲ႔ရတာေပါ႔...။သိပ္ကို ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ ညေတြ...အရမ္းကို ေႏြးေထြးလံုျခံုျပီး ေနေပ်ာ္ခဲ႔ရတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ညေတြေပါ႔...။

အို.... အဲ႔လိုညေတြ ကၽြန္ေတာ္အဖို႔ေတာ႔ ျပန္ရဖို႔ ေ၀းခဲ႔ျပီဆိုတာ... ႏွစ္ဖက္အဖိုးအဖြားတို႔ မရွိကတည္းက သိပါတယ္...။ သူတို႔နဲ႔ အတူေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔္အဖို႔ေတာ႔ တျခားေျမးေတြထက္ ပိုခံစားရပါတယ္..။ ဒီေန႔ည အေဖနဲ႔အေမဆီဖုန္းဆက္ျဖစ္ေတာ႔လည္း အေဖ႔ကို ေမးရတယ္.. အဖြားေမြးေန႔ကို မွတ္မိလားလို႔။ ေျပာမယ္႔သာေျပာတာပါ.. အေဖနဲ႔အေမလည္း တစ္ကြဲစီ ေရာက္ေနၾကတဲ႔ သားသမီးေတြကို အမွတ္ရေနတာပဲဆိုတာ....။ ဒီေန႔လို လူၾကီးေတြကို သြားကန္ေတာ႔ခဲ႔တဲ႔ အေဖနဲ႔အေမ အသိဆံုးပဲေလ...။ ဖုန္းေခၚရတာခက္လိုက္တာမွတ္တယ္..။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမွာလည္း မုန္တိုင္းဒဏ္နဲ႔ ျမိဳ႕ထဲ အပင္ၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လဲေနတယ္တဲ႔။ ဓာတ္ၾကိဳးေတြ ျပတ္ကုန္လို႔ မီးေတာင္ သံုးရက္ေလာက္ ပ်က္မယ္တဲ႔။ ဖုန္းလိုင္းေတြလည္းေနရာအမ်ားအျပားမွာ ျပတ္ေနပါတယ္။လြမ္းတာေတာ႔ လြမ္းတာေပါ႔။ သတင္းေလးတစ္ခု ေက်ာက္ပန္းေတာင္းအသင္း ကေနေတြ႔လို႔ ဆြဲလာတယ္.. ဒီမွာဖတ္ၾကည္႔ၾကပါေနာ္...။

မေနက တေန႔လုံး ရခုိင္ျပည္နယ္ကုိ ၀င္ေမႊေနတဲ့ ဂီရိဆုိင္ကလုန္းဟာ ဒီေန႔မွာေတာ့ အားေလ်ာ့လာၿပီး မနက္ ၅ နာရီမွာ မုန္တုိင္းငယ္အျဖစ္နဲ႔ မႏၱေလးတုိင္းကုိ ၀င္ေနၿပီလုိ႔ သိရပါတယ္။

ေဒါက္တာထြန္းလြင္ရဲ့ ခန္႔မွန္းခ်က္အျပည့္အစုံကုိ ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္

မေန႕ညက Category II ရွိတဲ့ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းႀကီး GIRI ဟာ ညက အေရွ႕ေျမာက္ဖက္ ယြန္းယြန္းကို ေရြ႕လ်ားလmရင္းနဲ႕ အားေလ်ာ့လာခဲ့ကာ ဒီကေန႕ (၂၃-၁၀-၂၀၁၀) နံနက္(၅)နာရီမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္း မႏၲေလးတိုင္းအတြင္းကို ေရာက္ရွိေနပါတယ္။
(၂၃-၁၀-၂၀၁၀) ရက္ေန႕ နံနက္(၅)နာရီအခ်ိန္မွာ ေအာက္ပါ အတိုင္းသံုးသပ္ရပါတယ္။ (၁) GIRI ဟာ အာေလ်ာ့သြားခဲ့ပါတယ္။ (၂) ကုန္းတြင္းကိုလည္း ၀င္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ (၃) ပ်က္ျပယ္သြားျခင္းမရွိဘဲ ကုန္းတြင္းမုန္တိုင္းငယ္အျဖစ္ ဆက္လက္တည္ရွိေနပါတယ္။ (၄) မနက္(၅)နာရီမွာ 20.5°N 94.5°E မႏၲေလးတိုင္း အလယ္ေလာက္မွာဗဟိုျပဳေနပါတယ္။ (၅) ေလတိုက္ႏႈန္း တစ္နာရီ(၃၀-၃၅)မိုင္ႏႈန္း ေလာက္တိုက္ခတ္ႏိုင္ျပီး တစ္ခါတစ္ရန္ တစ္နာရီ(၄၀-၄၅)မိုင္ႏႈန္းေလာက္အထိရွိႏိုင္ပါတယ္။ (၆) အေရွ႕ေျမာက္ ယြန္းယြန္းကို ဆက္ေရြ႕ရင္းနဲ႕ ဒီကေန႕ညေနေလာက္အထိ ဆက္လက္တည္ရွိႏိုင္ပါတယ္။ (၇) တျဖည္းျဖည္း အားေလ်ာ့သြားႏိုင္ပါတယ္။ (၈) ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ မိုးတိမ္ေတြရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။
အဲ.. ကုန္းထဲေရာက္ျပီးေနာက္ထပ္တစ္ရက္ေလာက္ (၂၃-၁၀-၂၀၁၀)ညေနအထိ ရွိေနဦးမွာမို႕ ကုန္းတြင္းပိုင္းေဒသေတြ (မေကြးတိုင္း၊ စစ္ကို္င္းတိုင္း၊ မႏၱေလးတိုင္း)မွာ မိုးေတာ့ရြာဦးမယ္လို႕ ခန္႕မွန္းေႀကာင္းပါဗ်ာ။
MCCW
Updated on 23-10-2010 at 06;30 MST)

ေဒါက္တာထြန္းလြင္ရဲ့ ခန္႔မွန္းခ်က္အတုိင္းသာဆုိရင္ မေကြး ၊ မႏၲေလးနဲ႔ စစ္ကုိင္းတုိင္း ေဒသအတြင္းရွိ ျပည္သူေတြ အထူးသတိရွိ ျပင္ဆင္ထားဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။

ကဲ အားလံုးလည္း သီတင္းကၽြတ္ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ... အပ်ဳိိၾကီး၊ လူပ်ဳိၾကီးမ်ားလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္...

ခ်စ္တဲ႔

(ရနံ႕ခ်ဳိ)

ေယာက်ၤားေလးမ်ားသိသင့္ပါတဲ့ အခ်က္

ကဲ ကဲ .... ဒီေန႔မွာ မမၾကီးတစ္ေယာက္ဆီကေန ေမးလ္တစ္ခုရလိုက္တယ္... သိသင္႔တယ္ထင္လို႔ သိေစခ်င္လို႔ ေ၀မ်ွလိုက္တယ္... မိန္းကေလးေတြရဲ႕ခံစားခ်က္ဆိုေတာ႔ မိန္းကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ သေဘာတူညီခ်က္ရထားတဲ႔ တူညီအခ်က္ေတြပါ... ေယာက္်ားေလးေတြဘက္ကလည္း ကိုယ္႔ခ်စ္သူ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္ေအာင္ သိထားရတာေပါ႔ေနာ္...။ဖတ္ၾကည္႔ၾကရေအာင္ ေနာ္...

၁။ ငါငိုရင္ နင္မွားတယ္မမွားတယ္ဆိုတာကို ထားလိုက္ ေယာက်ၤားေလးပီပီ အရင္လာေခ်ာ့ပါ။
၂။ စကၠန္႔တိုင္း မင္းကို သတိရေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။ မင္းနဲ႔အတူတူေလာက္ပါပဲ။
၃။ ေကာင္ေလးေခ်ာတာေလးေတြေတြ႔ရင္ ငါတို႔လဲ ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့။
၄။ ငါမင္းကို ရစ္ေနတယ္ ႐ႈပ္ေနတယ္ ဆိုတာကလဲ မင္းကို ဂ႐ုပိုစိုက္ေစခ်င္လို႔ပါ။
၅။ မင္းခ်မ္းသာဖို႔မလိုပါဘူး ဒါေပမဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့သူ ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတဲ့
ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ။
၆။ တခါတေလ အျပင္သြားရင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးေတာ့ ၀တ္လာမွေပါ့။
၇။ ငါကလဲ အေခ်ာဆံုး အလွဆံုးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငါ့ကို လွတယ္
ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တယ္လို႔ ေျပာတာေတာ့ ၾကားခ်င္တာေပါ့။
၈။ ငါဆံပင္ေကေျပာင္းတာ၊ မ်က္လံုးအေရာင္ျခယ္တာ၊ ဆံပင္အေရာင္ေျပာင္းတာ၊
ဖိနပ္အသစ္၀တ္တာေတြ ကို မင္း သတိထားမိေစခ်င္ပါတယ္။
၉။ အသိအမွတ္ျဖစ္တဲ့ရက္ ေမြးေန႔ေတြကို မင္းသိရမယ္။
၁၀။ ငါရဲ့ကိစၥေတြအားလံုးကို မင္းကို ေ၀မွ်ခ်င္တယ္။ ငါဘာကို လိမ္းထားတာ
အလွျပင္တဲ့အေၾကာင္းေျပာရင္ နားမလည္ေနရင္ေတာင္ နားေထာင္ေစခ်င္ပါတယ္။
၁၁။ တခါတေလ အိပ္ခါနီး ဖုန္းေလး တခ်က္ေလာက္ဆက္ပါလား။ ဖုန္းေျပာၿပီးမွ
မင္းအိပ္သြားတာကလဲ ငါတို႔ ၾကည္ႏူးစရာပါ။
၁၂။ မင္းေခ်ာဖို႔မလိုပါဘူး။ သန္႔ေနရင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ နဲ႔
ကိုယ့္စတိုင္လ္နဲ႔ ကိုယ္ ေနပါ။
၁၃။ ငါလဲ ေဒါသထြက္တက္တာေပါ့။ အဲလိုဆိုရင္ တလမွာ ၃ရက္ေလာက္ေတာ့ ခြင့္လြတ္ပါ။
၁၄။ ငါက မင္းလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြအားလံုးကို မင္းျပင္တတ္တယ္
ကၽြမ္းက်င္တယ္လို႔ ယူဆထားမယ္။ ဒါကလဲ မသိရင္ေတာင္ သြားျပင္ဖို႔
ေနရာေလးေတာ့ လုိက္ပို႔ၿပီး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးပါဆိုတဲ့ သေဘာပါ။
တနည္းေျပာရရင္ အားကိုးတာေပါ့။
၁၅။ တခ်ိဳ႕ေတြကို ငါလဲလုပ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းလုပ္ေပးတာကို လိုခ်င္လို႔ပါ။
၁၆။ မင္းဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္သူနဲ႔ ဆိုတာေတြကို ဖုန္းဆက္ၿပီးေျပာျပပါ မင္းရဲ့
အရိပ္လိုသိေနခ်င္ပါတယ္။ တဆင့္စကားကေနၾကားရင္
မိန္းကေလးဆိုတဲ့အတိုင္းအားငယ္တယ္ စိတ္ဆိုးတတ္တယ္ ၿပီးရင္ ၀မ္းနည္းေနမယ္။
၁၇။ ငါဖုန္းကို ဒီတိုင္းခ်လိုက္ရင္ မင္းခ်က္ခ်င္းဖုန္းျပန္ဆက္ပါ……
၁၈။ မင္းဗိုက္ေခါက္႐ွိတာကို ငါမေျပာပါဘူး ဒါေပမဲ့ အရမ္းေတာ့ မ၀ေစနဲ႔။
ငါ့ထက္လဲ မပိန္ေစနဲ႔။
၁၉။ ၾကြက္သားေတြနဲ႔ ဗလေတြနဲ႔ က ခုေခတ္မိန္းကေလးေတြရဲ့အႀကိဳက္မဟုတ္ပါဘူး။
႐ြံစရာေကာင္းပါတယ္။
၂၀။ မင္းမွာ ဆိုးတဲ့အေပါင္းအေဖာ္ေတြ႐ွိရင္ ငါ မေပါင္းေစခ်င္ပါဘူး။
သူတို႔လို မင္းဆိုးမွာစိုးလို႔ပါ။
၂၁။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို လဲ မင္းလက္ခံႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။
၂၂။ ငါထမင္းဟင္းေတြခ်က္ေကၽြးရင္ စားပဲမစားနဲ႔ ေကာင္းတယ္ေတာ့ တခြန္းေလာက္ေျပာမွေပါ့။
၂၃။ စာေရးတာ ပံုဆြဲတာ အားကစားတခုခု သီခ်င္းဆိုတာ တို႔ကို
မင္းတခုေလာက္ေတာ့ တတ္သင့္တယ္။ ဂိမ္းကစားတာမပါ။ တခုေလာက္ကကၽြမ္းက်င္ေနၿပီး
က်န္တာေတြကို သိသင့္သေလာက္သိရမယ္။
၂၄။ ငါ့အလုပ္ကို ေလးစားရမယ္။
၂၅။ gentle man ဆိုတာအထက္စည္းကေနရမယ္လို႔ မဆိုလိုဘူး။
၂၆။ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႔တယ္ဆိုေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ဆံံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္း႐ွိပါတယ္။
၂၇။ ငါထမင္းခ်က္ၿပီးရင္ ပန္းကန္ေဆးဖို႔ျပင္ထားပါ။
ငါတံျမက္စည္းလွည္းၿပီးရင္ ၾကမ္းတိုက္ဖို႔ျပင္ထားပါ။
၂၈။ မင္းအလုပ္ႀကိဳးစားတာကို ငါသေဘာက်တယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ငါ့ကိုေတာ့ အေဖာ္ျပဳအုံုး။
၂၉။ ငါက ဘယ္ကို သြားမလဲလို႔ေမးရင္ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာသြားလို႔မေျပာပါနဲ႔။
အဲဒါက အလိုလုိက္တာမဟုတ္ဘူး ငါနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႔တာ စိတ္မပါသလို
ငါခံစားရလို႔ပါ။
၃၀။ ငါကသာ ပိန္ေအာင္အစားေလ်ာ့မယ္လို႔ေျပာရင္ ငါလံုး၀မ၀ဘူး အစားမေလ်ာ့နဲ႔
မင္းေလးကိုခ်စ္ေနမွာပါပဲ ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားခ်င္လို႔ပါ။
၃၁။ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိပ္မဆက္ဆံပါနဲ႔။
ခ်စ္သူ႐ွိေၾကာင္းေျပာၿပီး စည္းေလးတခုနဲ႔ေနပါ။ မိန္းကေလးတေယာက္က
အ႐ွက္သိကၡာနဲ႔ လူလုပ္ေနတာပါ။
၃၂။ ငါမွာ ေယာက်ၤားေလးသူငယ္ခ်င္းေတာ့ ႐ွိသင့္တာေပါ့။ မိန္းကေလးေတြက
အခ်စ္နဲ႔ ခင္မင္မႈကို စည္းနဲ႔မဟုတ္ပါဘူး။ တံတိုင္းနဲ႔ကို ျခားထားတာပါ။
၃၃။ ငါကေတာ့ မင္းနဲ႔ သိတဲ့ မိန္းကေလးေတြအားလံုးကို အဘြားႀကီး အေဒၚႀကီး
ဒါမွမဟုတ္ ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ ႐ြယ္တူေကာင္မေလးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။
၃၄။ မင္းရဲ့ အရင္ရည္းစားေတြအေၾကာင္းအားလံုးကို သိခ်င္တယ္။ အေသးစိတ္ကို သိခ်င္တာ။
၃၅။ ငါလဲ ရည္းစားေဟာင္း အခ်စ္ဦး ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ မင္းသား ကိုေတာ့
တခါတေလသတိရမိတာေပါ့။ ကေလးတုန္းကမို႔ သတိရၿပီး သေဘာက်မိတာပါ။ ခု၊ ေနာင္
ခ်စ္သြားမွာက မင္းကို ေလ။
၃၆။ ငါတို႔တြဲတာၾကာၿပီဆိုေပမဲ့ မထင္မွတ္တဲ့ surprise ေလးေတာ့ မင္းဆီကလိုခ်င္တာပါပဲ။
၃၇။ ငါကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာပါ။ မေျပာရင္ မခ်စ္ေတာ့ဘူးလားဆိုၿပီး ေတြးေနတတ္လို႔ပါ။
၃၈။ လူေတြရဲ့အေ႐ွ႕မွာ မင္းငါ့ကို မေအာ္ပါနဲ႔။ ငါလဲမင္းကို ေလးစားမွာပါ။
မင္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေ႐ွ႕မွာေတာင္ မင္းကို မ်က္ႏွာပ်က္ေအာင္ မလုပ္ပါဘူး။
၃၉။ ငါလုပ္မွားသြားလို႔ မင္းဆံုးမမယ္ မင္းေအာ္မိမယ္ဆိုတာေတြထားပါ။
အေရးႀကီးတာေတာ့ ၿပီးသြားရင္ အနမ္းေလးနဲ႔ေတာ့ ေခ်ာ့ပါ။
၄၀။ ငါ့အတြက္ မင္းနဲ႔ျပည့္စံုေနၿပီဆိုေပမဲ့ တျခားသူေတြကေတာ့ ငါ့ကို
ပိုးပန္းေနၾကမွာပဲ။
၄၁။ ငါစိတ္ဆိုးလို႔ ငါ့ကိုေနာက္လာမ႐ွာနဲ႔ ဖုန္းမဆက္ေတာ့နဲ႔လို႔ေျပာေနတာက
မင္းကို လာ႐ွာခိုင္းတာ ဖုန္းဆက္ခိုင္းတာပါ။
၄၂။ ငါမင္းေဘးမွာ႐ွိတဲ့ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တယ္ဆိုတာ က
ငါကသူတို႔ထက္မင္းကိုစိုးမိုးႏိုင္တယ္ မင္းကို ရင္ခုန္ေအာင္
ငါပဲလုပ္ႏိုင္တာပါ။ ငါကလြဲလို႔ ဘယ္သူကိုမွ မခ်စ္ဘူးဆိုတာကို
သိခ်င္ေနလို႔ပါ။
၄၃။ ငါစိတ္ဆိုးရင္ ခ်က္ခ်င္းေခ်ာ့ပါ။ ေအးေဆးသြားဖို႔ အခ်ိန္မေပးပါနဲ႔။
ငါေအးေဆးသြားဖို႔ အခ်ိန္ေတြမလိုအပ္ပါဘူး။
၄၄။ ငါႀကိဳက္တယ္လို႔ေျပာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အားလံုး၀ယ္ေပးစရာမလိုပါဘူး။
အမွတ္တရျဖစ္ေစတဲ့ေန႔ေတြမွာ တခုႏွစ္ခုေလာက္၀ယ္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါတယ္။
မင္းစိတ္ထဲမွာ ငါ့အတြက္႐ွိေနတာသိရင္လံုေလာက္ပါတယ္။
၄၅။ ခ်စ္သူေျပာရင္ေသခ်ာနားေထာင္ ဒီဘက္နား၀င္ ဟိုဘက္နားထြက္ေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔။
၄၆။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားပါ။ လည္ပါ။ တခါတခါေတာ့ ငါလဲ လိုက္ခ်င္တာေပါ့။
မင္းရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ငါကမင္းရဲ့ ခ်စ္သူပါဆိုတာကို သိေစခ်င္တယ္ေလ။
၄၇။ ဒီသီခ်င္းအရမ္းေကာင္းတယ္လို႔ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ စာသားေလးကို သတိထားၿပီး
နားေထာင္ေပးပါ သီခ်င္းစာသားထဲမွာ ငါေျပာခ်င္တဲ့ စကားေလး႐ွိေနလို႔ပါ။
၄၈။ shopping ထြက္တာမိန္းကေလးေတြရဲ့သဘာ၀ပါ။ ဒါကို အပစ္မေျပာပါနဲ႔။
တခါတေလမွာ ငါ့ကို ေခၚၿပီး လိုက္၀ယ္ေပးပါလား။
၄၉။ မင္းရဲ့မိဘေ႐ွ႕မွာ ငါအိမ္အလုပ္မလုပ္တတ္ဘူးလို႔မေျပာနဲ႔။
လုပ္တတ္တယ္လဲမေျပာပါနဲ႔။
၅၀။ ျဖစ္သလို ဘယ္ေတာ့မွ လက္ေဆာင္မေပးပါနဲ႔


အားလံုးပဲ အရိပ္နဲ႔ အကဲ ထပ္တူက်တဲ႔ ခ်စ္သူေတြကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ၾကပါေစ... ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ပါေစ...
ခ်စ္တဲ႔
(ရနံ႔ခ်ဳိ)

ဇီးကြက္

မလိုအပ္ရင္ေတာ႔ ထြက္မလာခ်င္ဘူး
တိတ္တိတ္ေလးပဲ ပုန္းေနလိုက္ေတာ႔မယ္...။

ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ကဗ်ာဆရာ လုပ္ၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ စာေရးဆရာလုပ္ၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ နာမည္ၾကီးၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ၾကယ္ေတာက္တမ္း ကစားၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ တီဗြီဖန္သားျပင္ကေန ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာၾက
မ်က္လံုးျပဴးေပမယ္႔ ကမၻာၾကီးကုိ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနဖို႔
ဂ်ာနယ္ေလးတစ္ေစာင္တေလေတာင္ ပံုမွန္ ၀ယ္မဖတ္ႏိုင္ခဲ႔

ဒီမသာ... ဒီလုိနဲ႔ ေသရမွာပါ.. ဘာထူးဦးမွာလဲ..။

ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ပညာသင္သြားၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ေရွာ႔ပင္ထြက္ၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ အင္တာနက္သံုးၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ မဂၤလာေဆာင္ၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ေဘာလံုးကန္ၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ စာခ်ဳပ္စာတမ္းေတြ လုပ္ၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ကတိေတြဖ်က္ၾက
ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ အင္တာဗ်ဴးေတြ ခဏခဏ လုပ္ၾက
ကမၻာဟာ ရြာျဖစ္လာျပီ ေျပာၾကေပမယ္႔
တစ္ေယာက္စာေနရာကေလးေတာင္ ပိုပိုက်ဥ္းလာတယ္
ဒီမသာ..ဒီလိုနဲ႔ ပဲ ေနရဦးမွာပါ ဘာထူးမွာလဲ
တိတ္တိတ္ေလးပဲ ပုန္းေနလိုက္ေတာ႔မယ္..။


(ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္တိုင္း ေရးသူနဲ႔ အတူ ခံစားရျမဲပဲ..မႏွစ္က အိမ္ကိုျပန္ေတာ႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ အမွတ္တရ ေရးၾကတဲ႔ ကဗ်ာ နံရံကပ္တစ္ခုမွာ ေတြ႔တာနဲ႔ ယူလာတာ။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း တစ္ခါတစ္ခါ အဲ႔လိုပဲ ေလာကၾကီးထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလး ပုန္းေနလိုက္ခ်င္တဲ႔ စိတ္ေတြ ေပၚေပၚလာမိတယ္...။ လာလည္သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕တဲ႔ ဘ၀ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ၾကပါေစ...)
ခ်စ္တဲ႔
(ရနံ႕ခ်ဳိ)

မြန္းၾကပ္မွုေတြထဲက....

ေတာင္းပန္တယ္ဆိုတာက
ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔
ခြင္႔လႊတ္မွုကို ေမွ်ာ္လင္႔မိတဲ႔ အရာတစ္ခုပါ..။

တစ္ခါတေလ...
ကိုယ္႔ႏွလံုးသားထဲက အလင္းေရာင္နဲ႔အတူ
ေမွာင္မိုက္ေနတဲ႔ မင္းကို ေတြ႔တယ္...။

ငါ႔အထီးက်န္ ကမၻာေလး
ေျဗာင္းဆန္သြားတာပဲ...

ရူးမတတ္ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔
ေမ်ွာ္လင္႔ျခင္းေတြက
အဆိပ္သင္႔ေစတဲ႔ မင္းမ်က္၀န္းေတြကုိမ်ားလား...။

ခ်စ္တဲ႔
(ရနံ႔ခ်ဳိ)

ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ဖတ္ၾကည္႔ပါ....

မိမိစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွ ေမ့လုိ႔မရေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိ၏။ `` အရွင္ဘုရား ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားဟာ ဆင္းရဲတာ ဟာတုိးတက္ႀကီးပြားလုိတဲ့ ဆႏၵနည္းလုိ႔ပါဘုရား၊
ဘာေၾကာင့္အဲဒီလုိျဖစ္ရသလဲလုိ႔ စဥ္းစား လုိက္ေတာ့ `ပစၥည္း ဥစၥာဆုိတာ ေသရင္
ကိုယ့္ေနာက္မပါဘူး၊ ကိုယ့္ေနာက္ပါမွာက တရားပဲ၊ ဘ၀ဆုိတာ
အႏွစ္ရွာလုိ႔မရဘူး၊အကာ သက္သက္ပါ၊ ဘယ္ဟာမွ အၿမဲမရွိ၊ ခ်မ္းသာတဲ့လူလဲ
ေသရမွာပဲ၊ ပညာတတ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးလဲ ေသရမွာပဲ´စတဲ့ တရားေတြေၾကာင့္ပါ၊
ဒီတရားေတြကို နာေနရေတာ့ လူေတြဟာ စိတ္ဓာတ္ တက္ၾကြမလာပဲ တုိးတက္ႀကီးပြားလုိ
တဲ့ဆႏၵနည္းသြားၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ
ဆင္းရဲၾကတာဘုရား´´ဟူေသာစကားပင္တည္း။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ေလွ်ာက္ေသာစကားျဖစ္၏။ မိမိ စိတ္ထဲမွာ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခား သြားပါေတာ့၏။ ``ဟာ ဒုကၡပဲ၊ ဘုရားရွင္ရဲ႕တရား ေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ဆင္းရဲေနတယ္
ဆုိပါလား၊ ဘုရားျမတ္စြာရဲ႕တရားဟာ လူေတြကုိ စိတ္ဓာတ္က်ေအာင္လုပ္ေနသလုိ
ျဖစ္ေနသတဲ့၊ ဘုရား ဘုရား´´ဟု ၿငီးတြားမိေတာ့သည္။ ထုိသူသည္ ဗုဒၶဘာသာကို
ကုိးကြယ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ ယင္းကဲ့သုိ႔ ေျပာျခင္းသည္ ဘုရားျမတ္စြာကုိ
မၾကည္ညိဳေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ေပ။ ဘုရားျမတ္စြာအေၾကာင္းကုိ ခေရေစ့ တြင္းက်
မသိရွိ ေသာေၾကာင့္တည္း။

၀ီရိယ၀ေတာ ကိ ံ နာမ ကမၼံ နသိဇၩတိ- ၀ီရိယရွိလွ်င္ မည္သူ႕အဘိဓာန္မွာျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ႏုိင္ဆုိေသာ ေ၀ါဟာရမရွိ။ အ႐ုိးေၾကေၾက အေရခန္းခန္း ႀကိဳးစားသူတုိ႔သည္
ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူကို ဆြတ္ခူးႏုိင္ေပ၏´´ စသည္အားျဖင့္
ေဟာထားေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏တရားမ်ား ရွိေပသည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရား ျမတ္စြာ၏
တရားေတာ္သည္ ေလာကီဘက္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာကုတၱရာဘက္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ႀကီးပြားတုိးတက္ ဖုိ႔အတြက္ အားေပးေသာ တရားမ်ားျဖစ္ပါသည္။

သူေ႒းသား သိဂၤါလကို ဆုံးမထားသည့္ မိဘက်င့္၀တ္၊ သားသမီးက်င့္၀တ္၊ ဆရာ့က်င့္၀တ္၊ တပည့္ က်င့္၀တ္စေသာ ဘုရားျမတ္စြာ၏ အဆုံးအမမ်ားကုိသာ တစ္ကမၻာလုံး
လုိက္နာၾကမည္ဆုိလွ်င္ ယေန႔ ႏုိင္ငံတကာ ျပႆနာေပါင္းစုံကို
ဒုိင္ခံေျဖရွင္းေပးေနရေသာ ``ကမၻာ့ကုလသမဂၢ႒ာနခ်ဳပ္´´ေတာင္ လုိမည္ မဟုတ္ေတာ့
ေပ။

အမွန္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ႀကီးပြားတုိးတက္မႈနည္းျခင္းသည္ အျမင္မက်ယ္ျခင္း၊ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ကူညီ႐ုိင္းပင္းမႈနည္းျခင္း၊ ေအးတိေအးစက္ေနတတ္ျခင္း၊
လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားတုိ႔၏ ညီၫြတ္မႈကို အတု မယူျခင္းစသည္တုိ႔ေၾကာင့္
ျဖစ္ပါသည္။

ႏုိင္ငံရပ္ျခားတုိင္းျပည္၌ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ လူငယ္တစ္ေယာက္က ``တပည့္ ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြက အလုပ္တူရင္ ျငဴဆူတယ္ဘုရား။ မနာလုိ၀န္တုိျဖစ္တယ္။ အဆင္ေျပတာကုိ
၀မ္းမသာႏုိင္ဘူး။ အခ်င္းခ်င္း ရာထူး ဂုဏ္ယွဥ္ခ်င္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့
ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူကလည္း ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ႏွိမ္ခ်င္ တယ္။ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ေတြက
တပည့္ေတာ္တုိ႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ႏွလုံးသားကုိ လွဳိက္စားေနပါတယ္၊
ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ျဖစ္ေနၿပီး ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိေအာက္တန္းက်တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ
မသိပါဘူးဘုရား´´ဟု ျမန္မာလူမ်ိဳး မ်ားကို အားမလုိအားမရျဖစ္ရေၾကာင္း
ေလွ်ာက္ထား ဖူး၏။

ယင္းသုိ႔ကူညီမႈ ႐ုိင္းပင္းမႈ စည္းလုံးမႈ ညီညြတ္မႈမရွိေသာေၾကာင့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ေစ်းကြက္မ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔က ဦးမေဆာင္ႏုိင္ၾကေတာ့ေပ။
ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးတုိ႕၏ အခ်က္အျခာက်သည့္ေနရာမ်ားမ်ား၌ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔
ပိုင္ဆုိင္ေသာ စားေသာက္ ဆုိင္ႀကီးမ်ား၊ ကုန္တုိက္ႀကီးမ်ား၊
အေဆာက္အဦးမ်ားကို ေတြ႔ဖုိ႔ ခဲယဥ္းလွေပသည္။

ျဖစ္သင့္တဲ့ေလာဘ

ႀကီးပြားတုိးတက္ခ်င္ေသာ ဆႏၵျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေလာဘျဖစ္ သည္မွာ မွန္ေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ ေလာဘျဖစ္တုိင္း ဒုစ႐ုိက္ဟု ေျပာလုိ႔မရေပ။ ေလာဘသည္ ၂-မ်ိဳးရွိေပသည္။
တရားေသာေလာဘႏွင့္ မတရားေသာ ေလာဘတုိ႔တည္း။ အမ်ားအတြက္ (မိသားစု၊ ရပ္ရြာ၊
အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာအတြက္) ရည္ရြယ္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္လွ်င္
``တရားေသာေလာဘ´´ ျဖစ္၏။ (ေသ၀ိတဗၺတဏွာ-ဟုေခၚ၏)။ ဆုိလုိ သည္ကား
ယင္းတရားေသာေလာဘေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား တေပြ႕တပိုက္ႀကီး
ရႏုိင္ျခင္းပင္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တရားေသာေလာဘသည္ ျဖစ္သင့္ေသာ ေလာဘတည္း။

မိမိမွာ ပစၥည္းဥစၥာ မ်ားမ်ားရွိလွ်င္ စာသင္ေက်ာင္းပဲ ေဆာက္ေဆာက္၊ ေရတြင္းေရကန္ပဲ တူးတူး၊ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြကိုပဲ ေထာက္ပံ့ေထာက္ပံ့၊ ေဆး႐ုံကုိပဲလွဴလွဴ
မိမိႀကိဳက္သည့္ကုသုိလ္ကုိ လုပ္ႏုိင္ေပသည္။ မိမိလုပ္ခ်င္သည့္ ဘာသာေရး
လူမႈေရး လုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကုိလည္း လုပ္ႏုိင္၏။ အူမေတာင့္မွ သီလ
ေစာင့္ႏိုင္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ေက်ာင္းဒကာႀကီး အနာထပိဏ္ ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါတုိ႔ ေက်ာင္းတုိက္ႀကီး ေဆာက္လုပ္ၿပီး သာသနာျပဳႏုိင္ျခင္းသည္ ဓနဥစၥာၾကြယ္၀ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ဘုရင္
မင္းျမတ္အေနာ္ရထာသည္သည္ ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခဲ့၏။
ဘုရားပုထုိးမ်ား တည္ခဲ့၏။ ဆည္ေျမာင္းတာတမံမ်ားကုိ ေဆာက္လုပ္၏။ ေရွးအေခၚ
ပိဋကတ္တုိက္၊ ယခုေခတ္အေခၚ စာၾကည့္တုိက္မ်ားကိုလည္း တည္ေဆာက္ခဲ့၏။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ``စာၾကည့္တုိက္အစ ပိဋကတ္တုိက္က´´ဟုပင္ ေျပာႏိုင္ပါ၏။ ယင္းသုိ႔
တုိင္းက်ိဳးျပည္ျပဳ အလုပ္မ်ားကို လုပ္ႏုိင္ျခင္းသည္ တန္ခုိးၾသဇာ
ၾကီးမားေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

ယင္းတန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔သည္ကား တန္ဖုိးရွိရွိ အသုံးခ်တတ္လွ်င္ နိဗၺာန္ ဆိပ္ကူးတံတားပင္ တည္း။ ဦးအနာထပိဏ္၊ ေဒၚ၀ိသာခါ၊ ဘုရင္အေနာ္ရထာတုိ႔ကား တန္ခုိးၾသဇာ၊
ဓနဥစၥာတုိ႔ျဖင့္ နတ္ရြာ နိဗၺာန္သုိ႔ တက္လွမ္း သြားၾကကုန္ၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္
တန္ခုိးၾသဇာ၊ ဓနဥစၥာတုိ႔ကုိ ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္လွပါသည္။
တတ္ႏုိင္သူမ်ားအေနျဖင့္ တိုက္ ၁-လုံးကေန တုိက္ ၁၀-လုံး ၁၅-လုံးျဖစ္ေအာင္၊
ကား ၁-စီးကေန ကား ၁၀-စီး ၁၅-စီးပုိင္ေအာင္ စီးပြားေရးလုပ္ၾကစမ္းပါ။
မိမိတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ သန္းေပါင္း မ်ားစြာ ခ်မ္းသာေသာ
သူေ႒းသူၾကြယ္ျဖစ္ေနလွ်င္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔အေနျဖင့္ အင္မတန္
ဂုဏ္ယူသင့္ေပသည္။

ေျမြေပြး၏ ပါးစပ္ထဲသုိ႔ေရာက္သြားသည့္ မုိးေရစက္သည္ အဆိပ္ျဖစ္သြား ေသာ္လည္း မုတ္ေကာင္၏ ပါးစပ္ထဲသုိ႔ ေရာက္သြားေသာ မုိးေရစက္သည္ကား ပုလဲျဖစ္သြားေပသည္။
မုိးေရစက္ျခင္းတူေသာ္လည္း တန္ဖုိးျခင္း မတူေတာ့။

ေလာကႀကီးသည္ ေျခြမွ ရံ၏။ မေျခြလွ်င္ မရံေပ။ မွန္၏။ တခ်ိဳ႕ဆင္းရဲေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ဘာသာျခားတုိ႔က ဓနဥစၥာမ်ားျဖင့္ ေထာက္ပံ့ၾကေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကုိ
ေက်ာခုိင္းသြားေတာ့သည္။ အဘယ္သုိ႔ ကာကြယ္မည္နည္း။ တန္ခုိးၾသဇာ၊
ဓနဥစၥာတုိ႔သာရွိလွ်င္ ယင္းမိသားစုမ်ားကို စားနပ္ရိကၡာ
တုိ႔ျဖင့္ေထာက္ပံ့ၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ထဲသုိ႔ေရာက္ေအာင္
ျပန္ၿပီးစည္း႐ုံးႏုိင္ေပမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အရင္းအႏွီး ေတာင့္တင္းေသာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံ၊ ကုန္တုိက္စသည္မ်ားကို
တည္ေထာင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္လွေပသည္။ ဓနဥစၥာတုိ႔ရွိမွသာလွ်င္
ကိုယ့္လူမ်ိဳး မ်ားကုိ ေထာက္ပ႔ံႏုိင္မည္မဟုတ္ပါေလာ။

တစ္က်ပ္ႏွင့္တစ္ရာ ဘယ္ဟာကုိ ယူမွာလဲ

ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ အေလာင္းေတာ္ဘ၀မွစ၍ ဘုရားျဖစ္သည့္တုိင္ေအာင္ ကိုယ့္အမ်ိဳး၏ အက်ိဳး စီးပြားကို လုပ္ခဲ့ပါသည္။ အေလာင္းေတာ္ဘ၀က ကုိယ့္အမ်ိဳးကို ပ်က္စီးေအာင္
လုပ္သူမ်ားအား ကာကြယ္ေသာ အားျဖင့္ တုိက္ခုိက္ေခ်မႈန္းခဲ့သည္ကုိ
ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးကုိ ေစာ္ကားသူမ်ားကုိ မိမိႏွင့္
မဆုိင္ပါဘူးဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ ဦးေခါင္းငုံ႔ မခံခဲ့ေပ။ တစုံတစ္ေယာက္ေၾကာင့္
လူသူေလးပါး ဒုကၡေရာက္ေနလွ်င္ ထုိတစုံတစ္ေယာက္ကုိ ေနာက္ေနာင္ေရွာင္ၾကဥ္ေအာင္
တရားေသာနည္းျဖင့္ တုန္႔ျပန္ခဲ့ေပသည္သာ။

``ခႏၱီ-သည္းခံရမည္´´ဟုဆုိေသာ္လည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ က်င့္သုံးတတ္ဖုိ႔ လုိအပ္လွ၏။ တုိင္းတစ္ပါးသား လူမ်ိဳးျခား တစ္ေယာက္က ျမန္မာ့တုိင္းရင္းသား မိန္းကေလးမ်ားကုိ
မတရားသျဖင့္ေႏွာက္ယွက္ေနလွ်င္ လက္ပုိက္ၾကည့္ေန၍ မျဖစ္ေပ။
ေနာက္ေနာင္မေႏွာက္ယွက္ေအာင္ ေရွးဦးစြာ ေျပေျပလည္လည္ ေျပာဆုိရေပမည္။ အကယ္၍
မရခဲ့လွ်င္ ဖုိးသူေတာ္ေမတၱာပုိ႔နည္းျဖင့္ ပုိ႔သင့္က ပုိ႔ရေပမည္။

တခါက ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ဖုိးသူေတာ္ႏွင့္ ခရီးသြားရာ၀ယ္ လမ္းခုလတ္၌ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ပက္ပင္းတုိးမိ၏။ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးက
ခတ္မည့္အမူအရာျဖင့္ ေျပးလာရာ ဘုန္းႀကီးက ``ခ်မ္းသာပါေစ´´ဟု ေမတၱာပုိ႔ေလ၏။
သုိ႔ေသာ္ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးက ေနာက္မဆုတ္ပဲ ေျပးၿမဲေျပးလာသျဖင့္ ဖိုးသူေတာ္က
အုတ္ခဲက်ိဳးျဖင့္ ၂-ခ်က္ေလာက္ ထုလုိက္ရာ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီး
ထြက္ေျပးရွာေလေတာ့သည္။ ထုိအခါ ဆရာျဖစ္သူ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ``သူေတာ္ေရ
မင္းေမတၱာက ငါ့ေမတၱာထက္ ပုိစြမ္းတယ္ကြ´´ဟု ၀မ္းပန္းတသာ မိန္႔ေတာ္မူေလသတတ္။
ဤကား ဖုိးသူေတာ္ေမတၱာပုိ႔နည္းတည္း။

ဖုိးသူေတာ္က ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးကို အုတ္ခဲက်ိဳးျဖင့္ ဆုံးမလုိက္ရျခင္းသည္ ကၽြဲ႐ုိင္းႀကီးကို ဒုကၡေရာက္ေစလုိေသာေၾကာင့္မဟုတ္၊ ဆရာဘုန္းႀကီးကို
ၾကည္ညိဳေလးစားေသာ ေၾကာင့္တည္း။ မည္သည့္အရာမဆုိ တစ္ခုခုကုိ
ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ တန္ဖိုးရွိသည့္ အရာကိုသာ ေရြးခ်ယ္ရသည္မွာ
သဘာ၀တည္း။ ယင္း သဘာ၀တရားကုိပင္ ဓမၼဟုေခၚသည္မဟုတ္ပါေလာ။

မတရားေလာဘဆုိတာ

မတရားေလာဘဆိုသည္မွာ အတင္းအဓမၼလုိခ်င္ေသာ စိတ္၊ သူမ်ားဆီက ေငြကုိ အေခ်ာင္လုိခ်င္ေသာ စိတ္၊ လုယက္တုိက္ခုိက္ၿပီး လုိခ်င္ေသာစိတ္မ်ားပင္တည္း။ ကမၻာမွာ အစဆုံးျဖစ္ေသာ
မေကာင္းမႈဒုစ႐ုိက္မွာ အဒိႏၷာဒါန (ခုိးယူျခင္း)ပင္ ျဖစ္၏။ မတရား ေလာဘကုိ
အေျခခံ၍ျဖစ္ေသာ ဒုစ႐ုိက္တည္း။

ကမၻာဦးလူမ်ားသည္ စားနပ္ရိကၡာအတြက္ ကုိယ့္လယ္ႏွင့္ကုိယ္ အသီးသီး စပါးစုိက္ပ်ိဳးၾက၏။ အစပိုင္းမွာ မည္သည့္ျပႆနာမွ မျဖစ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာသည့္ အခါ
အေခ်ာင္သမားမ်ားက စပါးမ်ားကို ခုိးၾကေတာ့၏။ ယင္းေလာဘကား မတရား ေလာဘတည္း။
သုိ႔ႏွင့္ လူအမ်ားသည္ သမာသမတ္က်ေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ေခါင္းေဆာင္ခန္႔ၿပီး
``မင္း´´ဟု သမုတ္ကာ ရပ္ရြာနယ္ပယ္ကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းဖုိ႔အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္
ခုိင္း၏။ သူခုိးဓားျပမ်ားကုိ တုိက္ခုိက္ေခ်မႈန္းဖုိ႔အတြက္ (သုိ႔မဟုတ္)
မတရားေလာဘသမားမ်ားကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးဖုိ႔အတြက္ မင္းဆုိသည္မွာ
ေပၚေပါက္လာျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

တလြဲဆံပင္ေကာင္း

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔သည္ `` ဒီေလာက္ရွိရင္ ေတာ္ပါၿပီ၊ ကိုယ့္မိသားစု တစ္သက္စားလုိ႔ မကုန္ဘူး၊ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ခ်မ္းသာေတာ့ေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ၊ ေသရင္ ကိုယ့္ေနာက္မပါဘူး´´ဟု
စသျဖင့္ ေလာဘနည္းသလုိလုိ၊ ေရာင့္ရဲသလုိလုိနဲ႔ ေျပာတတ္ၾက၏။
တလြဲဆန္ပင္ေကာင္းျခင္းပင္တည္း။ အမွန္ကား ဤကဲ့သုိ႔ေျပာျခင္းသည္
ေလာဘနည္းျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္၊ အမ်ိဳးဘာသာကို အားမေပးလုိျခင္း၊ ဇြဲမရွိျခင္း
တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ကိုယ့္မိသားစုတစ္သက္ စားမကုန္ေလာက္ေအာင္
ခ်မ္းသာေနလွ်င္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းမ်ားကုိ ေပးကမ္းႏုိင္သည္
မဟုတ္ပါေလာ။ ထုိထက္မက ခ်မ္းသာေနလွ်င္ တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးကို
ေထာက္ပံႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ဘုရားျမတ္စြာက ``ေရာင့္ရဲရမည္၊ တင္းတိမ္ရမည္´´ဟု ေဟာျခင္းသည္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ မရွာရဟု ေျပာလုိသည္မဟုတ္ေပ။ တခါတရံ မတရားေလာဘႀကီး သည့္အခါ ``တုတ္ႏွင့္ပစ္လုိ႔ရရ၊
ခဲႏွင့္ပစ္လုိ႔ရရ၊ ရဖုိ႔သာအဓိက´´ဟု ဆုိၿပီး ဒုစ႐ုိက္မ်ိဳးစုံ လုပ္ေတာ့၏။
လုယက္ျခင္း၊ ခုိး၀ွက္ျခင္း၊ ေခ်ာက္တြန္းျခင္း၊ တစ္ပတ္ ႐ုိက္ျခင္းစသည္တုိ႔
ကား မတရား ေလာဘေၾကာင့္ျဖစ္၏။

ယင္းကဲ့သုိ႔ေသာ မတရားေလာဘမ်ားကို ထိန္းေပးဖုိ႔အတြက္ ဘုရားျမတ္စြာက ``ရွိတာေလးႏွင့္ ေက်နပ္ရမယ္၊ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆုံးဥစၥာပါပဲ´´ဟု
ေဟာေတာ္မူျခင္းျဖစ္ ေပသည္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ မလုပ္ဖုိ႔အတြက္
ေဟာေတာ္မူျခင္းမဟုတ္။

တခ်ိဳ႕လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကား လူ႔ဘ၀ႀကီးကုိ ၿငီးေငြ႔သည့္အတြက္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြကို မလုပ္ခ်င္ သေယာင္ေယာင္၊ ၃၁-ဘုံလုံးသည္ ဒုကၡသစၥာျဖစ္သည့္အတြက္ နိဗၺာန္တစ္ဘက္ကမ္းကိုပဲ
အခုခ်က္ခ်င္း ကူးေတာ့မည့္ေယာင္ေယာင္ သံေ၀ဂတရားရ ေနသည့္
ေယာဂီသူေတာ္စင္ကဲ့သုိ႔ ေျပာတတ္ၾကေသး၏။ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ား တရားရိပ္သာ
ကိုသြားၿပီး တရားအားထုတ္ေသာအခါ ၂-ရက္ေလာက္ အားထုတ္ၿပီး အိမ္ျပန္လာေတာ့၏။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ``က်န္းမာေရးကလည္း မေကာင္းဘူး၊ ဒီေတာ့ စိတ္သြားတုိင္း
ကိုယ္ မပါေတာ့ ဘယ္အားထုတ္လုိ႔ ေကာင္းေတာ့မွာလဲ၊ တရားျပဆရာကလဲ
အေတြ႕အႀကဳံႏုေသးေတာ့ တရားနာရတာက အားမရပါဘူးေပါ့ကြာ´´ဟု စသျဖင့္ ဆင္ေျခ
အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီး ကိုယ့္အျပစ္ကုိ သူမ်ားေပၚပုံခ်ေလေတာ့သတည္း။

အမွန္ကား အေပၚယံအသိေလးကုိ တကယ့္``သံေ၀ဂတရား´´ဟု ထင္ေနျခင္း ပင္တည္း။ ယင္းသုိ႔ ထင္ျခင္းသည္လည္း ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ လိမ္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ သူမ်ား
အလိမ္မခံရဖုိ႔ထက္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ အလိမ္ မခံရေအာင္ သတိျပဳသင့္၏။

ေက်ာင္းဒကာႀကီးအနာထပိဏ္၊ ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါတုိ႔သည္ ေသာတာပန္ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ရွိၾကေပသည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကီလူသားမွန္သမွ် စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကုိ မျဖစ္မေန ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္။

``ေအာက္ကလိအာ´´ မျဖစ္ေအာင္ သတိျပဳ

ဘက္ေပါင္းစုံကေန မၾကည့္ဘဲ တစ္ဖက္သတ္ၾကည့္ေနရင္ေတာ့ အျမင္မွန္ကုိ ရႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။ အျမင္မွန္ကုိ မရလွ်င္ လူ႕ဘ၀ႀကီးကုိ ၿငီးေငြ႕သလုိလုိ၊ စိပ္ပုတီးႏွင့္
ရိပ္ႀကီးခုိေတာ့မွာလုိလုိႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို မလုပ္ဘဲေနလွ်င္
ေလာကီအက်ိဳး လည္း မရ၊ ေလာကုတၱရာအက်ိဳးလည္း မရဘဲ ကီမဟုတ္ ကုတ္မဟုတ္၊
မိေနာက္မက် ဖေနာက္မမီ၊ ``ေအာက္ကလိအာ´´ ျဖစ္သြားမွာ စုိးရေပသည္။
(ၾကက္တြန္သံလည္း မဟုတ္၊ က်ီးတြန္သံလည္းမဟုတ္သည္ကုိ ေအာက္ကလိအာဟု ေခၚ၏။)

လူမွန္လွ်င္ လူ႔အလုပ္ကုိ လုပ္ရမည္။ ဘုန္းႀကီးမွန္လွ်င္လည္း ဘုန္းႀကီအလုပ္ကုိ လုပ္ရမည္။ လူျဖစ္ပါလ်က္ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကဲ့သုိ႔ စီးပြားေရးအလုပ္မ်ားကို
မလုပ္ဘဲပစ္ထားလွ်င္ (သို႔မဟုတ္) စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေသာ္လည္း
စိတ္ပါ ၀င္စားမႈ မရွိလွ်င္ လူ႕တာ၀န္ ပ်က္ကြက္ျခင္းပင္တည္း။ ယင္းသုိ႔
ပ်က္ကြက္ လွ်င္ သူ႔ မိသားစုနစ္နာပါေတာ့သည္။

``အလုပ္လုပ္ရင္ လုပ္၊ အလုပ္မလုပ္ရင္ ေသတာက ေကာင္းတယ္´´ဟူေသာ စကားပုံတစ္ခု ရွိ၏။ အသက္ရွင္သန္ေနတုန္းမွာ ေငြမ်ားမ်ားရရွိေအာင္ အလုပ္လုပ္ရမည္ ဟု
ဆုိလုိျခင္းပင္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေျပာၾကသည္ထင္၏။``ေငြသည္ ဒုတိယ
ဘုရား´´ဟူသတတ္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားျမတ္စြာက ပစၥဳပၸန္ခ်မ္းသာေရးကုိအလုိရွိသူမ်ားအတြက္ `` ဥ႒ာန- မည္သည့္ အလုပ္ကုိပဲလုပ္လုပ္ ငုတ္မိသဲတုိင္ တက္ႏုိင္ဖ်ားေရာက္ဆုိတဲ့ ေနာက္မဆုတ္တမ္းစိတ္ဓာတ္ ရွိရမည္၊ အာရကၡ-
ၾကြက္ေသတစ္ခု အရင္းျပဳဆုိသကဲ့သုိ႔ အေလအလြင့္မရွိေအာင္
ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမည္၊ ကလ်ာဏမိတၱ- ေစ်းကြက္ခ်ဲ႕ ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္
တစ္ရြာတစ္က်ီ ေဆာက္ရမည္၊ သမဇီ၀ိတ- စီမံခန္႔ခြဲမႈ စာရင္းအင္းပညာကုိ
ကၽြမ္းက်င္ရမည္´´ဟု သမၸဒါတရား ၄-ပါးကုိ မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ေပသည္။

ဤကဲ့သို႔ ႀကီးပြားေရးတရားမ်ားကုိ သတိမထားမိၾကသူမ်ားက ``ဘုရားျမတ္စြာ၏ တရားသည္ ႀကီးပြားတုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ ပိတ္ဆုိ႔သည့္တရား´´ဟု ထင္ျမင္ ကုန္ေတာ့သည္။

ဤအခ်က္ကို မိမိတို႔ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားသိရွိနားလည္ထားဖုိ႔ လိုအပ္လွ၏။ သုိ႔မွသာလွ်င္ ``ဘယ္လုိေနရာမ်ိဳးမွာ ဘယ္လုိတရားမ်ိဳးကုိ ေဟာသင့္တယ္´´ဆုိသည္ကုိ နားလည္မည္ျဖစ္ေပသည္။ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ သိရွိနားလည္ဖုိ႔
အေရးႀကီးလွ၏။ မဂၤလာဦးဆြမ္းေကၽြးမွာ ညီေတာ္ မင္းနန္ခၽြတ္ခန္းကို ေဟာလုိ႔
မျဖစ္။ လင့္က်င့္၀တ္၊ မယားက်င့္၀တ္တရားမ်ိဳးကို ေဟာရေပမည္။
ေလာကီႀကီးပြားေရး တရားမ်ားကုိလည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ေဟာဖုိ႔၊ ေျပာဖုိ႔၊
ေရးဖို႔ လုိအပ္ေပသည္။

တခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္မ်ားသည္ ``တရားအားထုတ္ခ်င္သလား၊ ဘုန္းႀကီး၀တ္မွ ေကာင္းမွာေပါ့၊ ဘုန္းႀကီး မ၀တ္ႏိုင္ဘူးလား၊ မိသားစု သံေယာဇဥ္ေတြကို ျဖတ္လုိက္စမ္းပါ၊ ဒါဆုိရင္
၀တ္ႏိုင္ပါတယ္´´ဟု စသျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူၾက၏။ တခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ားမွာ ေရွာင္လႊဲ၍
မရႏုိင္ေသာတာ၀န္မ်ား ရွိေနၾကရကား တရားအားထုတ္ခ်င္သည့္ လူတုိင္းကို
ဘုန္းႀကီး၀တ္ခုိင္းလုိ႔ မျဖစ္ေပ။ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ႏွင့္ တရားအားထုတ္
လွ်င္လည္း တရားထူးမ်ား ရႏုိင္ေပသည္သာ။

သာ၀တၳိၿမိဳ႕ႀကီး၌ လူဦးေရ သန္း ၇၀-ရွိရာ သန္း ၅၀-မွာ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ဤအေရ အတြက္ကုိ ၾကည့္လွ်င္ပင္ လူပုဂၢိဳလ္အမ်ားအျပား ``တရားထူးမ်ား´´

ရၾကသည္ဆုိသည္မွာ ေျပာဘြယ္မရွိ ေတာ့ေပ။ က်န္သည့္ သန္း ၂၀-ကလည္း
သူတုိ႔၏ႏွလုံးသားထဲ၌ ဗုဒၶတရားမ်ား ထည့္ထားၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားပင္တည္း။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အရိပ္ေအာက္မွာရွိသည့္ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ႀကီးသည္
မည္မွ်ေလာက္ တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းမႈ သာယာဖြံ႕ၿဖိဳးမႈရွိမည္ဆုိသည္ကုိ မွန္းဆ၍
ၾကည့္ႏုိင္ပါသည္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ လြမ္းေမာ ဘြယ္ ေကာင္းေလစြာ့တကား။

စိတ္သာရွင္ေစာ ဘုရားေဟာ

လူတစ္ေယာက္သည္ ``ဘုရားဒကာဆုိတဲ့ နာမည္တစ္လုံးရရင္ေတာ္ပါၿပီ´´ ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ ဘုရား တည္ေန၏။ အျခားလူတစ္ေယာက္ကား ``သားေလးရွင္ျပဳဖုိ႔၊
လွဴႏုိင္တန္းႏုိင္ဖုိ႔´´ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ
ေဇာက္ခ်ၿပီး ႀကိဳးစား ပန္းစားလုပ္ေန၏။ ထုိႏွစ္ေယာက္တြင္ ဘုရားတည္ေသာသူထက္
စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကုိင္ေနေသာသူက ပုိ၍ျမင့္ျမတ္၏။
အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ သူ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္ေသာေၾကာင့္တည္း။

တခါက အလြန္ရင္းႏွီးေသာ တံငါသည္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ရက္လုပ္မွ တစ္ရက္စားရ ေသာေၾကာင့္ ဥပုသ္ေန႔မွာ ဥပုသ္ေစာင့္ခ်င္ေသာ္လည္း
ဥပုသ္မေစာင့္ႏုိင္ၾက။ သုိ႔ႏွင့္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ဥပုသ္ေစာင့္ဖုိ႔
တုိင္ပင္ၾကေလသည္။ လျပည့္ေန႔ေရာက္ေသာအခါ တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းသုိ႔ သြားၿပီး
ဥပုသ္ေစာင့္၏။

က်န္ရစ္သူ ကုိတံငါသည္ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စာရဖုိ႔အတြက္ ေလွတစီးနဲ႔ ေခ်ာင္းထဲမွာ ႀကိဳးစား ပန္းစားႏွင့္ ငါးမ်ားကုိ ဖမ္းရေလသည္။ ငါးမ်ား ႏွစ္ေယာက္စာရေသာအခါ တံငါတဲထဲ၌
အနားယူရင္း ဥပုသ္ေစာင့္သြားသည့္ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေန၏။ ``အင္း
ငါ့သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘုန္းႀကီးထံကေန သီလခံယူေဆာက္တည္ ၿပီးေရာ့မယ္၊
အခုခ်ိန္မွာ ဘုရားရိပ္မွာ ေနၿပီးေတာ့ ပုတီးစိပ္တရားထုိင္လုပ္ေနေရာ့ေပါ့၊
အင္း ကုသုိလ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရေနေရာ့မယ္၊ သိပ္ေအးခ်မ္းမွာပဲ´´ဟု စဥ္းစားၿပီး
သာဓုေခၚေနေတာ့၏။ လူက တံငါတဲ၌ေနေသာ္လည္း စိတ္က ေက်ာင္းေရာက္ေန၏။

ေက်ာင္းသြားၿပီး ဥပုသ္ေစာင့္ေသာ တံငါသည္ကလည္း ပုတီးကုံးကုိင္ၿပီး က်န္ရစ္သူ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေနမိ၏။ ``အခုခ်ိန္မွာ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ပုိက္ကြန္နွင့္ ငါးေတြ
ဖမ္းေနေရာ့မယ္၊ ဒီေန႔ ငါ့အတြက္ ေ၀စုေပး ရမွာဆုိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စာ ဖမ္းရမွာ၊
ဖမ္းမွဖမ္းပါ့မလား၊ ႏွစ္ေယာက္စာ မရရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲ´´ဟု ေတြးၿပီး ေလာဘႏွင့္
ေသာကျဖစ္ေနေတာ့၏။ လူက ေက်ာင္းမွာေနေသာ္လည္း စိတ္က ပုိက္ကြန္ထဲမွ မထြက္။

စိတ္ထားျဖဴစင္ေအာင္ေနထုိင္ျခင္းကုိ ``ဥပုသ္ေစာင့္သည္´´ဟုေခၚ၏။ ယင္းသုိ႔ဆုိလွ်င္ ထုိတံငါသည္ ႏွစ္ေယာက္တြင္ မည္သူက ဥပုသ္ေစာင့္သနည္း။ အေျဖကား လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလုိထင္ရွားလွပါသည္။
``စိတ္သာရွင္ေစာ ဘုရားေဟာ``ဆုိသည့္အတုိင္း အတြင္းစိတ္ဓာတ္က တင့္တယ္လွ်င္
အရာခပ္သိမ္း တင့္ တယ္ေတာ့သည္သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားတည္တုိင္း ကုသုိလ္ရသည္ဟု
ေျပာ၍ မရသကဲ့သုိ႔ စီးပြားေရးလုပ္တုိင္းလည္း တရားႏွင့္ေ၀းသည္ဟု ေျပာ၍
မျဖစ္ေပ။

တစ္ေယာက္အားထက္ ဆယ္ေယာက္အားက ပုိထိေရာက္

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္သည့္အခါမွာလည္း ကိုယ့္ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ အထူးလုိအပ္လွ၏။ ဘာသာျခားမ်ားသည္ သူတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔ကုိသာလွ်င္ အထူးဦးစားေပးၾက၏။
ထမင္းဆုိင္ျခင္းအတူတူ သူတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔၏ ထမင္းဆုိင္ကိုသာ အားေပးၾက၏။
လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိ၏။ အျပစ္မဆုိ သာေပ။ မိမိတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား
အတုယူရမည္ဆုိသည္ကုိ သိရွိနားလည္ဖုိ႔ ေျပာရျခင္း ျဖစ္သည္။

တိပိဋက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးသည္ပင္လွ်င္ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း အားေပးၾကဖုိ႔ ကူညီၾကဖုိ႔ မိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့ဖူးပါသည္။ ``သမဂၢါနံ တေပါ သုေခါ- ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း စည္းလုံးမွ အခက္အခဲမွန္သမွ်
ေက်ာ္လႊားႏိုင္မည္´´ဟူေသာ ဘုရားျမတ္စြာ၏ အဆုိအမိိန္႔ကုိ
လုိက္နာၾကမည္ဆုိလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ အထက္တန္းက်က်
မ်က္ႏွာပန္းလွလွျဖင့္ ေနႏုိင္သည္ဆုိသည္ကို မည္သည့္ေဗဒင္ဆရာကိုမွ် ေမးစရာ
မလိုေပ။

မည္သည့္အလုပ္ကုိပဲလုပ္လုပ္ ``တစ္ေယာက္အား´´ႏွင့္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ ရြက္ျခင္းထက္ ``ဆယ္ ေယာက္အား´´ႏွင့္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းက ပုိ၍ထိေရာက္၏။ ယေန႔ေခတ္၌
ႏုိင္ငံရပ္ျခားတုိင္းျပည္မ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကသည့္ ျမန္မာျပည္သားတုိင္းရင္းသားမ်ားကုိ ေျမာက္ျမားစြာ ေတြ႕ရွိရေပသည္။ စည္းလုံးမႈ ညီညြတ္မႈသည္ ယင္းကဲ့သုိ႔တုိင္းတစ္ပါးမွာေနၾကသည့္သူမ်ားမွာ
ပုိ၍ အေရးႀကီး၏။ တုိင္းတစ္ပါးတုိ႔၌ ``အလုပ္အကုိင္၊ ေနရာတုိက္ခန္း၊
အစိုးရ႐ုံး´´စသည္တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႕
ရွိႏိုင္ေပသည္။ ယင္းအခက္အခက္မ်ားကုိ စုေပါင္းၿပီးေျဖရွင္းမွ ပုိ၍
အဆင္ေျပႏုိင္ပါ၏။

လူတစ္ရာအတူေနေသာ္လည္း ``သူတစ္လူငါတစ္မင္း´´ ျဖစ္ေနၾကလွ်င္ ``တစ္ရာအား´´ မရွိေတာ့။ တခ်ိဳ႕ရြာ၊ ရပ္ကြက္တုိ႔၌ ဘာသာျခားလူဦးေရထက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လူဦးေရက အဆမတန္ ပုိ၍မ်ား၏။
သုိ႔ေသာ္ ဘာသာျခားတုိ႔ကား စည္းလုံးမႈရွိရကား စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးစသည္တုိ႔၌
ဘာသာျခားတုိ႔ကပဲ ေရွ႕ကဦးေဆာင္ ေနပါေတာ့သည္။ မနာလုိ၍ ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ။
အတုယူလုိေသာေၾကာင့္ ေျပာရျခင္းျဖစ္၏။

ထုိအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ``အမ်ားအတြက္´´ဆုိသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု တုိးခ်ဲ႕ၿပီး ညီညီညြတ္ညြတ္ႏွင့္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔
အထူးလုိအပ္ေနပါၿပီ။ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာအတြက္ တက္ကုန္ရြက္ကုန္လႊင့္ၿပီး
စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကလွ်င္
ျမန္မာ့တုိင္းရင္းသားမ်ား မႀကီးပြားစရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။
ထုိကဲ့သုိ႔လုပ္ကုိင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ သမၼာသမၺဳဒၶေခၚတြင္ ျမတ္ဘုရားရွင္၏
အလုိဆႏၵႏွင့္ ကိုက္ညီပါ ေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါသည္။

သီတဂူ- အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသ


ဦးေကာမလ


သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ

B.A (Buddhism)

M.A (University of Kelaniya)

မကုဋာရာမ ျမန္မာေက်ာင္း
ကုိလံဘုိၿမိဳ႕
သီရိလကၤာႏုိင္ငံ။

(ျမန္မာခ်စ္သူမ်ားဆုိဒ္ထဲက အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသေရးပုိ႔လုိက္သည့္
ေဆာင္းပါးေလး တစ္ပုဒ္ေလးကုိ ေဖာ္ျပထားတာပါ။)
ခ်စ္တဲ႔
(ရနံ႔ခ်ဳိ)

သတိနဲ႔ ေနၾကရေအာင္...

27/09/2010ေန ့ထုတ္သတင္းစာမွာပါလို ့ စင္ကာပူမွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ၊
ၿမန္မာၿပည္မွ သူငယ္ခ်င္း၊အသိမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ ဆင္ၿခင္ႏိုင္ရန္၊
သတိထားႏိုင္ရန္ ေ၀ငွလိုက္တာပါ။

သတင္းပါအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ စင္ကာပူမွ ေနအိမ္တခုမွာ လူ ၆ေယာက္ လာပီး
National Environment Agency
(N.E.A) ကဆိုပီး ၀င္လာတယ္။ ဒီမွာ NEA က ၿခင္ေဆးေတြ လိုက္ၿဖန္းေပးတာေတြ၊
ၿခင္ရွိမရွိ လိုက္စစ္တာေတြရွိပါတယ္။
ပီးေတာ့ ဒၿမတိုက္သြားတယ္တဲ့။ $ 100,000 ေက်ာ္ပါသြားတယ္။
ကိုယ္မသိတဲ့သူဆိုရင္ ေသခ်ာေမးပီး၊ ID ေတြၿပခိုင္းပီးမွ ၀င္ခြင့္ၿပဳတာ
အေကာင္းဆံုးပါ။
စင္ကာပူမွာေတာင္ စိတ္မခ်ရပါဘူး။ ခုတေလာစလံုးမွာလဲ လူသတ္မွဳေတြ၊
လုယက္မွဳေတြ ခဏခဏ ၿဖစ္ေနပါတယ္။ မိန္းခေလးမ်ားခ်ည္းေနတဲ့ အိမ္ေတြဆို
ပိုလို့ေတာင္သတိထားသင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုပါ က်ဴးလြန္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ၿမန္မာၿပည္မွာေနထိုင္တဲ့ သူေတြ ကပိုသတိထားသင့္ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ အေျခခံအဆင့္ကေန မတက္ႏိုင္တာလဲ

ဘာေၾကာင့္ အေျခခံအဆင့္ကေန မတက္ႏိုင္တာလဲ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေျခခံအဆင့္ကေန ဘယ္လို ရုန္းထြက္ၾကမလဲ။ အေျခခံ အဆင့္ဆုိတာ ဘာကို ေခၚတာလဲ။ နည္းပညာ နယ္ပယ္မွာ အဆင့္ေတြကို ဘယ္လိုခြဲလဲ စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္ ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ အေျဖရွာ မရပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ အေျဖရမလားဆိုၿပီး အင္တာနက္မွာ ရွာၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း အေျဖက ေရေရရာရာ မေတြ႔ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုၿပီး ေမးခြန္းကို ေျပာင္း ေမးၾကည့္ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေျခခံ အဆင့္ကေန ဘာေၾကာင့္ မတက္ႏိုင္တာလဲ၊ ဘယ္လို အတားအဆီးေတြ ရွိေနပါသလဲ စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ ေျပာင္းေမးၾကည့္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေျခခံအဆင့္ကေန မတက္ႏိုင္ရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းခံေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔လာပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္သံုးသပ္ တာလည္း ပါသလို အေျခခံအဆင့္က ရုန္းထြက္လိုသူေတြကိုပါ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အကူအညီ ေပးတဲ့အေနနဲ႔ ဒီပို႔စ္ကို ေရးလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အားနည္းခ်က္မ်ား လိုအပ္ခ်က္မ်ား ရွိပါက ေထာက္ျပ ေဝဖန္ေပးေစလိုပါတယ္။

ပထမဦးဆံုး ကၽြန္ေတာ္အျမင္အရ အေျခခံအဆင့္ကေန ရုန္းထြက္ႏိုင္သူကို ပံုေဖာ္ၾကည့္ပါ့မယ္။ လူတစ္ေယာက္က Apache, PHP, MySQL စသည္ျဖင့္ တြဲစပ္ေနတဲ့ အတြဲအစပ္တစ္ခုကို အစကေန ေလ့လာမယ္ ဆိုပါေတာ့။ ခုမွ စမယ့္သူအတြက္ေတာ့ ေလ့လာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီလို ေလ့လာေနရင္း၊ လက္ေတြ႔လည္း စမ္းသပ္ေနရင္း တစ္ခ်ိန္မွာ အဲဒီ နည္းပညာကို လိုက္မွီသြားတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္လာ ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို လိုက္မွီၿပီဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ အဲဒီနည္းပညာ အသစ္ထြက္တိုင္း အသစ္ထြက္တဲ့ Feature ကို နားလည္ေအာင္ အသံုးခ်တတ္ေအာင္ Upgrade လုပ္ေနဖို႔ပဲ လိုပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနမွာဆိုရင္ အခ်ိန္ႏွင့္ အမွ် Upgrade လုပ္ေနစရာလည္း မလိုေတာ့ပဲ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုခု ၾကာမွသာ Upgrade လုပ္ဖို႔ လိုပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုပါပဲ WordPress Theme Developer ေတြအေနနဲ႔ 2.9.x series နဲ႔ လုပ္ကိုက္ ေဆာင္ရြက္ေနတာ အခ်ိန္ေတြ မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ခုမွ 3.0 ထြက္မွာပါ။ အဲဒီလို ထြက္တဲ့ အခါက်ရင္လည္း ဘာေတြ အသစ္ျဖစ္လာလဲ၊ ဘာေတြ အသစ္ပါလာလဲ စသည္ျဖင့္ ေလ့လာၿပီး Adapt လုပ္လိုက္ရံုပါပဲ။ ဒီလို အဆင့္ကို ေရာက္ၿပီဆိုရင္ အေျခခံအဆင့္က ရုန္းထြက္ႏုိင္ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ယူဆခ်က္ သက္သက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာေၾကာင့္ အေျခခံအဆင့္က မတက္ႏိုင္တာလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကို သံုးသပ္ၾကည့္ရေအာင္ …

(၁) ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက ေတြးေတာဆင္ျခင္ျခင္းဆိုင္ရာ သင္ၾကားမႈမ်ား အားနည္းခဲ့ျခင္း

နည္းပညာဆိုတာ အရင္းခံက အေတြးပါ။ Thinking ပါ။ Thinking ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း ပံုမွန္ သမာရိုးက်အေတြး (Linear Thinking) နဲ႔ မလံုေလာက္ပါဘူး။ သမာရိုးက် မဟုတ္တဲ့ (Non-linear Thinking) ေတြ မ်ားမ်ား ေတြးတတ္မွ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေတြးတတ္ဖို႔ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းက သင္ယူလာဖို႔ လိုပါတယ္။ လိုင္းတား၊ ဘာမွမစဥ္းစားပဲ ဒီအတိုင္း အလက္ကၽြတ္ၿပီး ေျဖလာတဲ့ အေလ့အထေတြက ဦးေႏွာက္ေတြကို ေသသြားေစပါတယ္။ နည္းပညာကို သင္မယ္ ဆိုေတာ့မွာ အသည္းအသန္ ေတြးရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ အေတြးအတြက္ အခ်ိန္ေတြ ေပးရပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ နယ္ၿမိဳ႕ငယ္ေလး တစ္ၿမိဳ႕မွာ ရွစ္တန္းတက္တုန္းက ဆရာႏွစ္ေယာက္ကို ဂါရဝျပဳ သတိရမိပါတယ္။ ျမန္မာစာဆရာနဲ႔ သခ်ၤာဆရာပါ။ ျမန္မာစာ ဆရာရဲ႕ နာမည္က ဦးေအာင္သန္းဦး ျဖစ္ၿပီး အၿမဲတမ္း ပန္းနာရင္က်ပ္နဲ႔ နဘန္းလံုး ေနရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဆရာနဲ႔ စာသင္ခ်င္လြန္းလို႔ ဆရာ ေနေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္အထိ ျပဳစုတဲ့သူက ျပဳစု ေရပူေရခ်မ္း ကမ္းတဲ့သူက ကမ္းၿပီး ေစာင့္ရပါတယ္။ ဆရာစာသင္တဲ့ ပံုစံကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပပါ့မယ္။ ဆရာက ျမန္မာကဗ်ာေတြကို သင္ေတာ့မယ့္ဆိုရင္ အရင္ဆံုး တေယာျပားေလးနဲ႔ထိုးၿပီး ကဗ်ာကို အရင္ဆိုျပပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာကို ေရးတုန္းက ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ပံုရိပ္ကို မ်က္စိထဲ ျမင္လာေအာင္၊ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ဖမ္းဆုတ္မိလာေအာင္၊ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုကဗ်ာေတြ ထြက္အံက်လာရသလဲ စတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို အရင္ သင္ေပးပါတယ္။ အဲဒီလိုသင္ေပးၿပီးမွာ ကဗ်ာကို ရွင္းျပပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ကဗ်ာကို ခံစားတတ္ စဥ္းစား တတ္လာပါတယ္။ ကိုယ့္ဘဝေတြနဲ႔ မတူတဲ့ ဘဝေတြကို Alternative Thinking လုပ္လို႔ ရလာပါတယ္။

ေနာက္ဆရာ တစ္ေယာက္က ဆရာဦးၾကည္ဝင္းပါ။ သခ်ၤာဆရာပါ။ ဆရာက စာသင္ေတာ့မယ္ ဆိုတာနဲ႔ Blackboard ကို ႏွစ္ပိုင္းပိုင္း လိုက္ပါတယ္။ တစ္ပိုင္းက ႀကိဳက္တဲ့သူ ထြက္တြက္ဖို႔ တစ္ပိုင္းကေတာ့ သူတြက္ျပဖို႔ပါ။ အဲဒီလို ႀကိဳက္တဲ့သူ ထြက္တြက္ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရယ္ အၿမဲတမ္း ဒိုင္ခံထြက္တြက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို တြက္တဲ့အခါမွာ သူနဲ႔ မတူေအာင္ တြက္ႏိုင္ရင္ ဆရာအရမ္း ေပ်ာ္ၿပီး ခ်ီးမြန္းခန္းဖြင့္လို႔ကို မဆံုးေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီလို မတူတဲ့ တြက္နည္းႏွစ္ခုကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ျပန္ရွင္းျပေလ့ ရွိပါတယ္။ သူနဲ႔ တြက္နည္း တူေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ Alternative Ways ေတြကို ေျပာျပၿပီး တြက္ခိုင္းေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒီလို ဆရာေကာင္းႏွစ္ဦးနဲ႔ ႀကံုခဲ့တဲ့အတြက္ နည္းပညာနယ္ပယ္မွာ မေတာက္တစ္ေခါက္ ေတြးတတ္လာတာလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။

ငယ္စဥ္ကတည္းက ေတြးတတ္ေအာင္ မသင္လာျခင္းဟာ မိဘေတြနဲ႔လည္း ဆိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။ မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္က သားသမီးေတြကို ေတြးတတ္ေအာင္ သင္ေပးဖို႔ထက္ အလြတ္က်က္ဖို႔ အားေပးတတ္ ၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေတြးဖို႔ထက္ က်က္ဖို႔ အားသန္ သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလို အေတြးကို တားစီးလိုက္ျခင္းဟာ နည္းပညာနယ္ပယ္မွာ အေျခခံအဆင့္က မတက္ေစတဲ့ ပထမဦးဆံုးနဲ႔ အေရးအႀကီးဆံုး အတားအဆီးပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။ တိုးတက္ေနတဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေတြးတတ္ေအာင္၊ Literal Thinking လို ခက္တဲ့ အေတြးေတြကို ေတြးတတ္ေအာင္ စနစ္တက် သင္ေပးေနတာ ေတြ႔ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကေလးေတြအေနနဲ႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေတြးတတ္ေနေတာ့ နည္းပညာနဲ႔ ထိေတြ႔တဲ့အခါ ေတြးနည္းေတြကို တန္းသံုးရံုပါပဲ။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္တုိတုိအတြင္းမွာ နည္းပညာနဲ႔ ယဥ္ပါးတဲ့သူ ျဖစ္သြားပါ ေတာ့တယ္။

(၂) အဂၤလိပ္စာဖတ္ႏိုင္မႈ အားနည္းျခင္း

ဒါကေတာ့ ဟိုးကတည္းက ခုအခ်ိန္ထိ မေျဖရွင္းႏိုင္ေသးတဲ့ ျပႆနာပါ။ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ အဂၤလိပ္စာ သင္လာၿပီး ဘာေၾကာင့္ မတတ္ရတာလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း နားမလည္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဆယ္ႏွစ္မလိုပါဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္နဲ႔ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ေျပာႏိုင္ ဖတ္ႏိုင္ ေရးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာရွိပါတယ္။ ဒီလို အဂၤလိပ္စာ မဖတ္တတ္ေတာ့ အိုင္တီကို ထိမယ္ဆိုတာနဲ႔ တိုင္ပတ္ပါေတာ့တယ္။ အိုင္တီကို တိုက္ရိုက္ေလ့လာလို႔ ရရမယ့္ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စာက လာခံေနေတာ့ အဂၤလိပ္စာတတ္ေအာင္ ျပန္သင္ေနရပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ျမန္မာလို ဖတ္လို႔ရေအာင္ ရွာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ဘာသာျပန္တဲ့သူေတြ ျပန္ဖို႔ မမွီေလာက္ေအာင္ နည္းပညာစာအုပ္ေတြက အထြက္ ျမန္ပါတယ္။ အဲဒီလို ထြက္သမွ်ေတြကလည္း အဂၤလိပ္လိုပဲ ေရးထားေတာ့ အဂၤလိပ္စာ မဖတ္တတ္ရင္ ေလ့လာလို႔ မရေတာ့တဲ့ အေျခအေန ေရာက္သြား ပါေတာ့တယ္။ သင္တန္းသြားတတ္ေတာ့ ဆရာသင္တဲ့အတိုင္း ရပါတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ေလ့လာမယ္ဆိုေတာ့ Self-study လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ အားလံုးက အဂၤလိပ္လိုေတြပဲ ေတြ႔ၿပီး တစ္ေနပါေတာ့တယ္။

(၃) နယ္ပယ္တစ္ခုတည္းကို စူးစိုက္သင္ယူမႈ အားနည္းျခင္း

ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာ အေျခခံတက္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ကို သြားသတိရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဟိုလူ႔ကို ေမးေတာ့ Graphic Design၊ ဒီလူ႔ကို ေမးေတာ့ Programming အဲဒီလို နည္းလမ္းမ်ဳိးစံု အႀကံမ်ဳိးစံုၾကားမွာ ဘယ္ဟာ လုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အေဖေတြ အေမေတြကလည္း မင္းကြန္ပ်ဴတာ သင္ေနတာ ဘာလုပ္စားမွာလဲ စသည္ျဖင့္ Pressure ေတြေပးလာေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်လာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ နယ္ပယ္တစ္ခုကို သီးသီးသန္႔သန္႔ မေရြးတတ္ေတာ့ပဲ ဟိုလူလာ ဟိုလူနဲ႔ ေယာင္၊ ဒီလူလာ ဒီလူနဲ႔ ေယာင္ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ နယ္ပယ္ေတြ အမ်ားႀကီး မရွိေသးပါဘူး။ အခြင့္အလမ္းလည္း အင္မတန္ နည္းေသးတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ခုခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ အခြင့္အလမ္းလည္း မ်ားလာသလို နယ္ပယ္ေတြလည္း မ်ားလာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ပိုၿပီး ေယာင္လို႔ေကာင္း လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တုန္းက ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ခုခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ေယာင္ ၂၀၀ ေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ ထင္ပါတယ္။

ကြန္ပ်ဴတာ စေလ့လာခါစက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို သတိရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာ တက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူစေပးတဲ့အတိုင္း ကြန္ပ်ဴတာကိုပဲ တစ္ဆင့္ျခင္း တက္ခဲ့ေပမယ့္ သူကေတာ့ ေဟာ္တယ္သင္တန္း ဆိုလည္း သြားတက္ပါတယ္။ ဟိုသင္တန္းေကာင္းတယ္ ဆိုလဲ သြားတက္ပါတယ္။ အစကေတာ့ သူတက္တဲ့အတိုင္း လိုက္တက္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စိတ္မပါေတာ့တာနဲ႔ သူနဲ႔ လိုက္မတက္ ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သူနဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ အင္မတန္ အားက်ရပါတယ္။ ဟိုဟာဆိုလည္း သူမေျပာႏိုင္တာ မရွိ၊ ဒီဟာဆိုလည္း သူမသိတာ မရွိ လက္ဖက္ရယ္ဝိုင္းမွာ အၿမဲဦးေဆာင္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း ျပန္ေတြ႔ေတာ့ တက္စီ ေမာင္းေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရမ္းအံ့ၾသၿပီး သူ႔ကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက တက္ခဲ့တာေတြ မသံုးေတာ့ ဘူးလားဆိုေတာ့ သူက ျပန္ေျပာပါတယ္။ အခု အသံုးတည့္ေနတယ္တဲ့၊ တက္စီ စီးတဲ့ Passenger က ကြန္ပ်ဴတာသမားဆို ကြန္ပ်ဴတာ အေၾကာင္း ေျပာတယ္တဲ့။ ေဟာ္တယ္က ဆိုရင္ ေဟာ္တယ္အေၾကာင္း ေျပာတယ္တဲ့။ သူနဲ႔ အဆင္မေျပတဲ့ Passenger မရွိဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ။ နည္းပညာတစ္ခုကို လိုက္မွီသြားတဲ့ အေျခအေနဆိုတာ နယ္ပယ္တစ္ခုတည္းကို ကြက္ၿပီး သူနဲ႔ ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနတာေတြ တြဲစပ္ေလ့လာမွသာ ျဖစ္ႏိုင္တာပါ။ အဲဒီလိုမဟုတ္ပဲ နယ္ပယ္စံု ေလ့လာေနရင္ေတာ့ ဟိုေနရာမွာလည္း အေျခခံ၊ ဒီေနရာမွာလည္း အေျခခံပဲ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

(သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမးလ္ကေန ျပန္လည္မၽွေ၀ေပးလိုက္တယ္ေနာ္။ မူရင္းက http://www.myanmartutorials.com မွာ ရွိပါတယ္)....

ခ်စ္တဲ႔

(ရနံ႔ခ်ဳိ)

....မာနမဲ့စြာ....

....မာနမဲ့စြာ....

ျပက္ရယ္ျပဳမႈကိုခံရသည့္အခါ
အားငယ္သြားတတ္ေသာ္လည္း
မည္သည့္အခါမွ် စိတ္မဆိုးရက္ပါေလ...

အႏိုင္က်င့္မႈကို ခံရသည့္အခါ
ဝမ္းနည္းသြားတတ္ေသာ္လည္း
မည္သည့္အခါမွ် မနာၾကည္းရက္ပါေလ...

တန္ဖိုးမထားမႈကို ခံရသည့္အခါ

မေက်နပ္မႈကို ခံစားရတတ္ေသာ္လည္း
မည္သည့္အခါမွ် မၿငိဳျငင္ရက္ပါေလ...

စြန္႔ပစ္သြားျခင္းကို ခံရသည့္အခါ
ကၽြမ္းေျမ့ေလာင္ၿမိဳက္စြာ ပူပန္ရေသာ္လည္း
မည္သည့္အခါမွ် ေမ့ေလ်ာ့၍ မရႏိုင္ပါေလ...

စေတြ႕သည္မွ
ငါသည္သင့္အား
မာနတရားကို ေပးအပ္ထားခဲ့ေသာေၾကာင့္တည္း...။

ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)

ရင္ထဲ... ႏြယ္

မေမ့ေသးေအာင္ ေျခရာေဟာင္းေတြက ေ၀ဒနာေျပာင္း


အသစ္တြယ္ ခ်စ္တယ္ဆိုတာက တသက္လံုး

တမင္လြမ္းေစေရာ့ ရွင္ခန္းျဖတ္ အပူမွ်သူလို႕

ယူဆကာ တသက္နာၾကည္းပါရေစေတာ့

ဆက္စရာ ခရီးဆိုတာ တေယာက္တလမ္းေပမို႕

တေယာက္ပန္းလွ်င္ တေယာက္ထူ

တေယာက္ပူေတာ့ တေယာက္မွ်

ႏွစ္ေယာက္ တဘ၀ ႏွစ္ကိုယ့္တစိတ္

အေတြးေတြလဲ ဟိုး..

အတိတ္ အေ၀းမွာ အသာခ်န္ေတာ့

ၾကမၼာကံ တခန္းရပ္က

( ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ ) ကို လြမ္းဇာတ္နဲ႔ဆံုး…
(ဖတ္မိတဲ႔ ကဗ်ာထဲက ေန အမွတ္တရ ပို႔စ္ေနနဲ႔ တင္လိုက္တယ္။ ကဗ်ာေလးကို ေခါင္းစဥ္နံမည္ပဲ မွတ္မိေတာ႔လို
လိုက္ရွာေတာ႔ ကဗ်ာခ်စ္သူမ်ားဆံုဆည္းရာ မွာသြားေတြ႔တာနဲ႔ သူတင္ထားတဲ႔ ပံုေလးကိုပါ တစ္ခါတည္း တင္လိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

(ရနံ႔ခ်ဳိ)