ေသတြင္း

အလြမ္းခါးခါးနဲ႔
ခပ္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ ပန္းရနံ႔မ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးမိတယ္။
မရြာဘဲ စိုစြတ္ေစေသာ ဒီမိုး..
ၾကယ္ေရာင္မဲ႔ညမ်ား နဲ႔
သက္၀င္မွုတို႔ ေပ်ာက္ဆံုးဆဲ။

ဒီလိုနဲ႔... ဘ၀က
ေမ်ာလိုက္ ေပၚလိုက္
ခါးေသာမုသားမ်ားနဲ႔အတူ
အလည္လြန္ေနေသာ
အရာမ်ားအား သတိရတိုင္းထုတ္ၾကည္႔ရင္း
ကုိယ္႔ေသတြင္းကိုယ္
အခါခါတူးမိေနတယ္။

အိပ္ပ်က္ညတို႔ ေပ်ာက္ဆံုးေစရန္
၀င္သက္ထက္ ထြက္သက္ကုိ
ၾကာရွည္ေစခဲ႔ရင္း
ေခါင္းတခါခါ လည္တခါခါ
လြမ္းမိတယ္။

ျမတ္ႏိုးစြာ သညး္ေျခမဲ႔ေသာ
ႏွုတ္ခမ္းက တိုးတိုးေလး
တိုင္တည္မိေနဆဲ...
ခ်စ္မိသည္မွန္ေသာစကားေၾကာင္႔
သံသရာအဆက္ဆက္
မေတြ႔ပါရေစနဲ႔..။

ဒီလို ဒီလိုနဲ႔....
ေလညင္း...ေအးပါစ
ရနံ႔ေမႊးပါစ..
ေန..သာပါစ.
စူးစမ္းခ်င္စိတ္နဲ႔ အတူ
အရဲစြန္႔ မ်က္လံုးဖြင္႔လိုက္တယ္..
အားလံုး ကန္းသြားခဲ႔ျပန္တယ္..။

ခ်စ္တဲ႔
ရနံ႕ခ်ဳိ

ေနတတ္သလိုေနပါေတာ႔ - လင္းလင္း

ေမာင္ေလးေတြနဲ႔ သီခ်င္းေတြ

ကၽြန္ေတာ္႔ေမာင္ေတြနဲ႔ ဆိုျဖစ္တဲ႔သီခ်င္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ ရွိေစတဲ႔ သီခ်င္းေတြနဲ႔အေၾကာင္းေတြကို ခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္။ငယ္ငယ္က ေႏြရာသီေန႔ခင္းေတြမွာ ေမာင္ႏွမေတြ ထမင္းစားျပီး အဖြားတို႔အိမ္ေရွ႔က ဘုရားစင္ေရွ႔မွာ တန္းစီျပီး တစ္ေရးအိပ္ၾကေလ႔ရွိတယ္... ဒီလိုေန႔ခင္းေတြဆို အေဆာ႔မက္တဲ႔ ေမာင္ေတြအဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ညစ္ၾကတယ္ထင္ပါတယ္။အဖိုးနဲ႔အဖြား ပဲရွိတဲ႔ ဒီအိမ္ၾကီးထဲမွာ သူတို႔ ကေလးေတြအဖို႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ၾကီး ဘယ္ေနခ်င္ၾကမလဲ။
အဖိုးနဲ႔အဖြားအိပ္ျပီိဆိုတာနဲ႔ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေစ်းကို သြားလည္ၾကဖို႔ ဆြယ္ၾကေတာ႔တာပဲ။သနပ္ခါးေတြ အေဖြးသားလိမ္းျပီးသား ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအတြက္ ေစ်းကို ခိုးထြက္ဖို႔ ေနာက္ေဖးတံခါးကေနသြားေနက်ပါ။လူၾကီးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆူဆူ ေနပူပူ ေစ်းထဲသြားျပီး ဂ်ပိုးလုပ္ခ်င္ၾကတာပါ။တစ္ေန႔ေတာ႔ အဲ႔လိုသြားဖို႔ျပင္ေနတုန္း အဖြားႏိုးသြားတာနဲ႔ ၾကံဳေနေတာ႔ မသြားရေတာ႔ဘူး။ေမာင္ေတြထဲက ေမာင္ေလးယုန္ကေလး က ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ညစ္သြားတယ္။၂တန္းေက်ာင္းသား သူကေခါင္းအံုးမွာမ်က္ႏွာအပ္ရင္း တိုးတိုးေလးညည္းလိုက္တဲ႔သီခ်င္းက -
"နင္ဟာအေတာင္ပါတဲ႔ငွက္ပါ...ငါက လြင္႔ပါးတဲ႔ေရာ္ရြက္၀ါ"တဲ႔။အဲ႔ဒီသီခ်င္းက ၅တန္းေက်ာင္းသူ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ပထမဆံုး ၾကားဖူးတဲ႔သီခ်င္းေလးပါ...။အဲ႔ဒီအခ်ိန္တုန္းက ေရပန္းစားတဲ႔အတိုင္း သူ႔ကို အဲ႔ဒီသီခ်င္းေလး ကို သီခ်င္းေတြစုေရးထားတဲ႔ စာအုပ္ေလးထဲ ေရးခိုင္းေတာ႔တာပါပဲ။သူက ေရးျပီးေတာ႔ သူ႔လက္မွတ္ကို ၾကယ္ေတြနဲ႔ အတူထိုးပါတယ္။ယုန္ကေလး တဲ႔။

ေနာက္တစ္ပုဒ္ကေတာ႔ ေမာင္ေလးဖိုးေတဇာေၾကာင္႔ ရတာပါ။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ေန႔ခင္းဘက္ အိပ္ေနတုန္း အိပ္မက္ထဲမွာ ဂ်ယ္လီေလးေထာင္႔တံုးေလးေတြက သၾကားေလးေတြကပ္ထားတဲ႔ ယိုယိုး ကို မွတ္မိၾကတယ္ဟုတ္။ အင္း အဲ႔ဒါေလးေတြက ကၽြန္ေတာ႔္ မ်က္ႏွာနားမွာ၀ဲေနတယ္ အမ်ားၾကီးပဲ။လိုက္ဖမ္းတယ္ မမိဘူး မိခါနီးက် လန္႔ႏိုးသြားတယ္ အမွန္က ျခင္ေထာင္က ေလးေတာင္႔အကြက္ေလးေတြက ေနထုိးေတာ႔ အရိပ္အျဖစ္နဲ႔မ်က္ႏွာေပၚလာက်ေနတာ။ ဒါနဲ႔ေမာင္ေလးကိုလွည္႕ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူက ကတ္ဆက္ၾကီးကို ျခင္ေထာင္ထဲထည္႔ထားျပီး သီခ်င္းနားေထာင္ေနတယ္... ၾကိဳက္လို႔ သူနဲ႔အတူ ကတ္ဆက္ကို ရပ္လိုက္၊ သီခ်င္းကို ေရးလိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနၾကတာ။ကၽြန္ေတာ္ဆို ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ရင္ေတြေတာင္ခုန္ျမန္ခဲ႔တယ္။ျပီးလည္းျပီးေရာ ဖုိးေတဇာနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီး အတူေအာ္ဆိုၾကတာက" သစ္ငုတ္ကိုေရႊခ်လို႔ လွမလာေတာ႔ မင္းေလးသာခ်စားလို႔ အသားေတြ ပြန္းကုန္ေရာ႔မယ္"..တဲ႔ ။အဲ႔ဒီသီခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးေတြအတြက္ ဆိုရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးခက္ေနပါတယ္...ဒါေပမယ္႔ အရမ္းၾကိဳက္ခဲ႔ၾကဖူးတယ္.။ခုေတာ႔ အဓိပၸါယ္သိလို႔ ပိုဆိုလို႔ေကာင္းတယ္ထင္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္မွာကၽြန္ေတာ္႔ထက္၅လ ပဲ ငယ္တဲ႔ ေမာင္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။
သူကသူ႔အေဖရွမ္းေသြးပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။
သူကကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ကစားေဖာ္ပဲေလ။သူက ရွမ္းျပည္ သီေပါကို ခနတိုင္း ေဖေဖဦးေန၀င္းနဲ႔အတူ ျပန္ေလ႔ရွိတယ္..။သူျပန္တိုင္း ညဘက္မီးအိမ္ကေန သက္ကယ္နံရံမွာထင္ေနတဲ႔ ကိုယ္႔အရိပ္ကို ကိုယ္စကားေတြေျပာတတ္တယ္။ မွတ္မိေနေသးတယ္။
အရိပ္ကိုၾကည္႔ျပီး လက္ခုတ္တီးျပီး ေမာင္ေလးကိုျဖိဳးေရ ဆိုျပီးေခၚတတ္လြန္းလို႔ လူၾကီးေတြဆိုအရမ္းရယ္တယ္။
မွတ္မွတ္ရရ အဲ႔ဒီေန႔ညဘက္မွာ ျမင္းလွည္းၾကီးနဲ႔ သူတို႔သားအဖျပန္လာၾကတယ္။ရွမ္းဆံပင္ေကေလးနဲ႔ ေမာင္ေလးကသီခ်င္းဆိုျပီး ၀င္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူ အိမ္ေရွ႔မွာပဲ ရွမ္းဓားသိမ္းက, ကၾကတယ္။သူအဲ႔ဒီတုန္းက သူဆိုတာက တစ္မူးရလို႔တစ္ပဲလွဴ ဒို႔ရွမ္းေတာင္သူ တုႏိုင္ရိုးလား တဲ႔။ ေမေမယုဆိုရင္ ရယ္လိုက္တာ။အခုသူက ကေလးႏွစ္ေယာက္အေဖျဖစ္ေနျပီ။ရွမ္းျပည္ကေကာင္မေလးကိုပဲ ယူတာပါ။သူ႔သမီးအၾကီး ဂူဂူးက ကၽြန္ေတာ႔အခ်စ္ဆံုးပါ...ပါးအို႔နီနီ ႏွဳတ္ခမ္းနီနီေလးနဲ႔ သူက သူ႔အေဖဂစ္တာတီးရင္ သူက သီခ်င္းဆိုတတ္ပါတယ္။
၃ႏွစ္သမီးေလးသူက သူ႔အေဖ မ်က္ႏွာရိပ္ကဲ ကို ၾကည္႔ျပီး ဆိုရမယ္႔ေနရာေရာက္ျပီဆိုရင္ ရွမ္းသံ၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ၾကိုးစားျပီးဆိုတတ္တဲ႔သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ရွိပါတယ္။
အဲ႔ဒါေလးက သူဆိုတာနားေထာင္ရင္း သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္မိေစပါတယ္။
သူဆိုတာက "ေတာင္ကၽြန္းေပၚမွာ...ဘုရားတစ္ဆူ''တဲ႔ သတိေတာင္ရလာျပီ။

ရန္ကုန္သားကၽြန္ေတာ႔ေမာင္ ဦးေက်ာက္လံုး ။:D
သူ႔ကို ငယ္ငယ္က အတိုင္ေတာလည္းထူတယ္။
ရုပ္ရွင္မင္းသား ဦးေက်ာက္လံုးနဲ႔ ငိုရင္တူလြန္းလို႔ အဖြားေပးတဲ႔နံမည္ပါ..
ခုေတာ႔ ေရေၾကာင္းအရာရွိၾကီးကၽြန္ေတာ႔ေမာင္ေလးက အရမ္းေခ်ာေနပါတယ္...:P ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ သီခ်င္းေတြ ဆိုျပီး အသံသြင္းတတ္ေလ႔ရွိပါတယ္။
Recorder ကေတာ႔ သူ႔ေဖေဖပါ ဦးရဲပါပဲ... ၇တန္းေက်ာင္းသူကၽြန္ေတာ္က ညေမႊးပန္း ကို "ညတုန္းကေတြ႔ရတဲ႔ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္"...ဆုိျပီး
သီခ်င္းဆံုးခါနီး အသံကို ခ်လိုက္ျပီး လူကလည္းေနာက္ကို ဆုတ္ဆုတ္သြားပါေသးတယ္။ဦးရဲဆို ခုထိေျပာတုန္းပါ...
ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဥာဏ္မ်ားလြန္းလို႔တဲ႔ အဟီး။
ေမာင္ေလးကိုဟိန္းကေတာ႔ သူ႔အၾကိဳက္ဆံုး ငရုတ္သီး သီခ်င္းကို ဆုိပါတယ္...သူကသီခ်င္းဆို အေကာင္းဆံုးနဲ႔ ရုပ္အေခ်ာဆံုးပါ..ေက်ာင္းျပန္ဖြင္႔ရင္ သူမို႔ လူတိုင္းနံမည္ကို ေရွ႔မွာတပ္ျပီး စားအရွည္ၾကီးေရးႏိုင္ပါတယ္...
နံမည္ေတြကိုလည္း ၾကီးစဥ္ငယ္လိုက္စီျပီးေရးပါတယ္။သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကို လြမ္းတိုင္း အသံသြင္းထားတဲ႔ အေခြေလးကိုနားေထာင္ေၾကာင္းလည္း ပါ ပါေသးတယ္...လြမ္းမိပါတယ္...ဦးေက်ာက္လံုးရယ္.:D

ဒီပံုေလးကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္၊ဖိုးေတဇာ၊ေခ်ာစုနဲ႔ ကိုဟိန္း(ဦးေက်ာက္လံုး) တို႔ရဲ႔ ေရကူးျပီး အသားေတြျပာေနတဲ႔ ပံုပါ...။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အရင္လို အတူျပန္ဆံုဖို႔ဆိုတာ တကယ္မလြယ္ေတာ႔တာပါ...သူတို႔ေတြကအိမ္ေထာင္ေတြ ကေလးေတြနဲ႔ပါ...တာ၀န္ေတြ။လုပ္ငန္းခြင္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားတဲ႔အခ်ိန္ေတြလည္း မတူၾကေတာ႔ ျပန္ဆံုဖို႔မလြယ္ေတာ႔ဘူး။သတိရမိလြန္းလို႔ သီခ်င္းေတြျပန္နားေထာင္ရင္း ေမာင္ေလးေတြအတြက္ ဒီပို႔စ္ေလးတင္ပါတယ္...။
(ဓာတ္ပံုေလးေတြကေတာ႔ ငယ္ငယ္ကရိုက္ထားတဲ႔ ပံုေလးေတြကိုပါလာသေလာက္ ျပန္တင္ထားတာပါ)
အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္....
ရနံ႔ခ်ဳိ

ခြန္အားျဖည့္မိငယ္(ကိုေန၀င္း)

ပန္းေရာင္အလြမ္း - ကိုေအာင္

အသည္းကြဲတဲ႔ ညတို႔မွာ ၾကယ္ေလးမ်ားရယ္ေျပာေပးပါ..ျပန္လာခဲ႔ပါ..

ညစဥ္တိတ္ဆိတ္တဲ႔ မိုးသားထက္ ၾကယ္ေတြၾကည္႔ရင္းနဲ႔ ေဆြး တယ္..
ငါအလြမ္းေျပ..




အိပ္မေပ်ာ္ေသးတဲ႔အတူတူ သီခ်င္းေလးေတြပဲ နားေထာင္ေနျဖစ္တယ္..။ ေဟး.. ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ ေန႔ရက္ေတြ...
သိပ္ခ်စ္ရတဲ႕ အခ်စ္ေတြ သူ႔အတြက္ အိပ္မက္ျဖစ္ပါေစ..။
မိုးလင္းေတာ႔မယ္ အိပ္လိုက္ဦးမယ္ ကြယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ ေလာေလာဆယ္ ပို႔စ္အသစ္တင္ႏိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ေသးဘူး။ မအားေသးလို႔ပါ။ ဒီေနရာေလးက ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ အိမ္ေလးတစ္လံုးဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ တစ္ေန႔တာရဲ႕ ေနာက္ဆံုးကြန္းခိုရာဟာ ဒီအိမ္ေလးထဲမွာပါပဲ။ လာလည္သူေလးေတြကုိ ေတြ႔ေတာ႔လည္း ပို႔စ္ေလးေတြ တင္ေပးခ်င္မိတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ေရာက္လာလာေလ။ အိမ္ရွင္တာ၀န္ေတာ႔ ေက်ခ်င္မိတယ္။ အခုေတာ႔ နားလည္ေပးၾကပါေနာ္။ ေနာက္ကိုလည္း လာလည္ပါ။ ၾကိဳးစားပါမယ္။ အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

ခ်စ္တဲ႔
ရနံ႔ခ်ဳိ

ဘၾကီးေအာင္ ညာတယ္...

“အေရွ႕ေက်ာင္းသား သူေတာင္းစား၊ လယ္ေပၚ ေက်ာင္းသား အေကာင္းစား။ ေက်ာက္မီးေသြးမို႔ မည္းသကို၊ တုိ႔ေက်ာင္းသားမုိ႔ ရဲသကို။

ေဟ့လာေမာင္႐ို႔၀ါး”ဟု အားရပါးရ ဆူညံစြာ ေအာ္ဟစ္ ေျပးလႊားလာၾကေသာ ကေလး တစ္စုသည္ကား လယ္ေပၚ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသားကေလးမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ယင္းတုိ႔ ေက်ာဘက္ တင္းခ် လယ္တစ္ကြက္ေလာက္ အကြာတြင္ ခ်ည္လုံခ်ည္ကုိ ျပာတာကြင္း သုိင္း၍ သင္တုိင္း အက်ႌကုိ ေလ်ာ့ရိေလ်ာ့ရဲ ၀တ္လ်က္ ေခါင္းငိုက္စုိက္ႏွင့္ တစ္လွမ္းခ်င္း လာေနေသာ ေမာင္ခ်စ္သည္ “ဧ၀ံေမသုတံ ဧကံသမယံ”ဟု တတြတ္တြတ္ ရြတ္လ်က္ရွိ၏။

ေဆးတစ္အုိးကၽြမ္းေလာက္ အၾကာတြင္ အေရွ႔သုိ႔ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ ပန္းပုဆရာႀကီး ဦးေအာင္ခ်ာ ကနားဖ်င္းထဲ၌ ေက်ာင္းသား သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၀ိုင္းအုံ ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ မိမိသည္လည္း အေၾကာင္းကို သိလုိေသာေၾကာင့္ ေျပးသြား တုိး၀င္ၾကည့္႐ႈေလ၏။

ဦးေအာင္ခ်ာသည္ ဆင္စြယ္ မင္းသမီး ႐ုပ္ကေလး တစ္ခုကို ထုလ်က္ရွိ၏။ ထုလုပ္စ ျဖစ္၍ ႐ုပ္လုံးေပၚ႐ုံမွ်ပင္ ရွိေသးေသာ္လည္း အ႐ုပ္ကေလးမွာ ႏြဲ႔ေနာင္းျဖဴေဖြး ခ်စ္စရာကေလး ျဖစ္ေပ၏။ အတန္ၾကာေသာ အခါ ေမာင္ေထြး၊ ေမာင္ေခြး၊ ဖုိးစံ၊ ဖုိးလွတို႔ တစ္စု ထျပန္သြားေလ၏။ ေမာင္ခ်စ္ကား ေျမႀကီးေပၚတြင္ ဒူးေထာက္၍ ကြပ္ပ်စ္ခါးပန္းတြင္ ေမးတင္ၿပီးလွ်င္ အေငးသား ၾကည့္လ်က္ပင္ ရွိေသး၏။

“ဘႀကီးေအာင္ ဒီမင္းသမီး ႐ုပ္ကေလးကို ဘယ္သူ႔ေပးဖုိ႔ ထုေနတာလဲဟင္”
ဟု မ်က္စိကေလး ေပကလတ္လုပ္၍ ေမးေလ၏။ ေဆာက္ပုတ္ႏွင့္ ေဆာက္ကေလးကို အသာခ်၍ ေဆာက္ပုံးထဲတြင္ ေဆးလိပ္တုိကို စမ္းေနေသာ ဦးေအာင္ခ်ာက

“ငါ့တူ လုိခ်င္လုိ႔လား၊ ေငြတစ္က်ပ္ ယူခဲ့ရင္ ဘႀကီးေပးမယ္ သိလား”
ဟု အမွတ္မဲ့ ေျပာလုိက္ေသာအခါ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ရင္း ေခါင္းကုတ္လ်က္

“ေငြတစ္က်ပ္ ဆိုတာ ဘယ္ႏွျပားလဲ ဘႀကီးေအာင္ရဲ႕”
ဟု ေမးျပန္ေလ၏။ ပန္းပု ဆရာႀကီးလည္း ေဆးလိပ္ကို ခ်၍ လက္ဖ၀ါး ႏွစ္ဖက္ကို ေထာင္ျပလ်က္

“ဆယ္ျပား ဆယ္ျပား ေျခာက္ခါ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေလးျပားထည့္၊ ေပါင္းေျခာက္ဆယ့္နဲ႔ ေလးျပား၊ အဲသေလာက္ကို တစ္က်ပ္ေခၚတယ္။ ၾကားလား”
ဟု ကေလး သူငယ္မ်ားကို ခ်စ္ခင္ေသာ ၀ါသနာ ရွိသည့္ အတုိင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျခဟန္လက္ဟန္ႏွင့္ ရွင္းလင္း ေျပာျပေလ၏။

“၆၄ ျပားေပးရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအ႐ုပ္ေလးကို တကယ္ပဲ ရမလား၊ ေနာက္ေတာ့ မညာနဲ႔ေနာ္ ဘႀကီးေအာင္”
ဟု ေျပာရင္း ေသွ်ာင္ဆံၿမိတ္က ေလးကို ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ ပတ္ရစ္လ်က္ အိမ္ရွိရာသုိ႔ ရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္စြာ ခုန္ေပါက္ ေျပးလႊားသြားေလ၏။

ေမာင္ခ်စ္သည္ ေန႔လယ္ခ်ိန္ ေက်ာင္းတြင္ မုန္႔၀ယ္ စားဖုိ႔ရန္ မိခင္ ေပးလုိက္ေသာ တစ္ျပား၊ တစ္ျပားေသာ အသျပာကို မသုံးရက္၊ မစြဲရက္ဘဲ အက်ႌ သင္ပုန္းေခါင္းတြင္ အေပါက္ ငယ္ေဖာက္၍ စုထားသည္မွာ ေျခာက္ျပားမွ်ရေလ၏။ တစ္ထႊာမွ် က်ယ္ေသာ မိမိ၀မ္းေခါင္း သမုဒၵရာ အတြက္မူကား ေန႔ဆြမ္းစား ကလတက္ေခါက္တြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေခမာ ေ၀ေသာ ငွက္ေပ်ာသီး တစ္လုံးႏွင့္ ေက်နပ္ ဖူလုံလ်က္ ရွိေလ၏။

ဆင္စြယ္ ႐ုပ္ကေလးသည္ တစ္ေန႔တျခား သားနားေၾကာ့ရွင္း၍ လာ၏။ သြားကေလးမ်ား ေပၚလု မတတ္ရွိေအာင္ ျပံဳးလုိက္ရန္ ဟန္ျပင္ေနေသာ အသြင္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ညအခ်ိန္တြင္ပင္လည္း ေမာင္ခ်စ္ မ်က္လုံးတြင္းမွ မထြက္။ ၾကည့္ရပါမ်ားေလ အ႐ုပ္ကေလးမွာ လွလာေလ၊ လုိခ်င္စိတ္ ပြားလာေလ ျဖစ္ရကား တစ္ေန႔မွ တစ္ျပားတစ္ျပား စုရသည္ကို အလြန္ဖင့္ေလ ၾကန္႔ၾကာသည္ဟု သိလာေလ၏။ ပိုက္ဆံ ရလြန္းလုိ၍ ဥပုသ္ေန႔မ်ားကုိပင္ စာသင္ရက္ ျဖစ္ပါေစေတာ့ဟု ဆုေတာင္းမိ၏။ တစ္ေပါက္တစ္လမ္းက ဘယ္နည္းႏွင့္ ပုိက္ဆံ ရေအာင္ ႀကိဳးစား ရပါမည္နည္းဟု ၾကံစည္ျပန္၏။

ထုိစဥ္အခါက ကမာၻ စစ္ႀကီးအတြင္း ျဖစ္၍ ေက်ာက္တံ အလြန္ရွား၏။ ေမာင္ခ်စ္သည္ အစ္ကိုႀကီး ကိုသစ္၏ ေက်ာက္သင္ပုန္း ကြဲမ်ားကို ေညာင္ေရအုိးစင္မွ ယူ၍ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ မေရွာင္ မိႈင္းတလူလူ ထြက္ေနေသာ ေရနံဆီ မီးခြက္ႀကီးကို ထြန္းညိႇလ်က္ ခၽြန္တက္ေသာ ဖဲထီး သံေခ်ာင္းျဖင့္ ေက်ာက္တံ တုိက္ေလ၏။ ေက်ာက္တံေရာင္း၍ ပိုက္ဆံ ေျခာက္ျပားရ၏။ ေက်ာင္းသားႀကီး ဖုိးေတက အႏိုင္က်င့္၍ မေပးဘဲ ထားေသာ အေႂကြးတစ္ျပား အတြက္ ေတြးမိတုိင္း ေဆြးမိ၏။

တစ္ဆယ့္ႏွစ္ျပားမွ် ရလာေသာ အခါ အက်ႌသင္ပုန္း ေခါင္းမွာ မဆံ့ၿပီျဖစ္၍ ႏွစ္ဖက္ ပိတ္ၾကေသာင္း၀ါး တစ္ဆစ္ တြင္ ထိပ္က အေပါက္ေဖာက္ကာ ေ၀လေခါင္း၊ ေဂ်ာ့ေခါင္း၊ နတ္ဖုိးခၽြန္ စေသာ တံဆိပ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ခတ္ႏွိပ္သည့္ ေၾကးျပား တစ္ဆယ့္ႏွစ္ျပား တိတိကို သြင္းေလွာင္ သိုမွီးထားေလ၏။ ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔တြင္ ေဒြးေလးညိဳ ခ်စ္စႏိုး၍ ေပးေသာ သူငယ္ေဖာ္ ေမာင္ေထြးက အလုိက္ႏွစ္ျပား ေပး၍ ပိုက္ဆံခ်င္း လဲစဥ္ မလဲရက္ဘဲ တြယ္တာခဲ့သည့္ ထုံးအမွတ္ႏွင့္ ေဒါင္းပိုက္ဆံ ကေလးကိုလည္း ဖ်ာေအာက္မွ ထုတ္ယူ၍ ေၾကးျပား အေဖာ္မ်ား ရွိရာ ေၾကးတိုက္တြင္းသုိ႔ သြတ္သြင္းလုိက္ေလ၏။ ေၾကးျပား အေရအတြက္ကုိလည္း ၀ါးေၾကာတြင္ စူးျဖင့္ျခစ္၍ မွတ္ထားေလ၏။

“ပဲဟင္းခ်က္တဲ့ေန႔က တစ္ျပား၊ ဘႀကီးထူး ကၽြဲေပ်ာက္တဲ့ ေန႔က တစ္ျပား”

စသည္ျဖင့္ လက္ေခ်ာင္း ကေလးမ်ားကို ခ်ဳိးကာ ခ်ဳိးကာ ပိုက္ဆံစာရင္း တြက္ရ၊ စစ္ရသည္မွာ ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ်ျဖစ္၏။ ေရတံေလွ်ာက္ထဲမွာ ထားရေကာင္းႏိုးႏိုး၊ သေဘၤာၾကမ္းေပၚတြင္ ၀ွက္ထားရလွ်င္ လုံႏိုးႏိုးႏွင့္ ပိုက္ဆံဘူး ေနရာၾကပ္ ေျပာင္းရသည္မွာလည္း အေမာပင္ ျဖစ္၏။ အ႐ုပ္ကေလးကို ရလွ်င္ ထည့္ထားဖုိ႔ရန္ ထန္းရြက္ဖာ ေခ်ာကေလးကို အမ်ဳိးမ်ဳိး ျပဳျပင္ဆင္ယင္ မြမ္းမံရသည္မွာလည္း မအားပင္ ျဖစ္ေလ၏။

ေစ်းသည္ ေဒၚခါဥ၏ ေတာင္းနီးထဲ၌ အေငြ႔ေထာင္းေထာင္းႏွင့္ ေကာက္ဦး ငခ်ိပ္ေပါင္းကို ျမင္ရေသာ အခါ သြား ရည္ယိုမိ၏။ သုိ႔ပါေသာ္လည္း ၀ယ္မွရေသာ သေရစာတို႔ကို သပိတ္ ေမွာက္ေလ၏။ သူငယ္ေဖာ္တို႔ ဖန္ဒိုး၀ယ္၍ ေဂၚလီ ႐ိုက္ေသာအခါ ကေလးတို႔ ဘ၀ အမ်ားနည္းတူ ကစားလုိပါ ေသာ္လည္း မိမိတြင္ ရွိရင္းစြဲ စည္ပတ္သံေခြ အေဟာင္းႀကီးကို ေက်ာင္း၀ိုင္း ပတ္လည္တြင္ လွည့္ပတ္႐ိုက္လ်က္ တစ္ေယာက္ ထီးတည္း ေက်နပ္တင္းတိမ္ ရေလေတာ့၏။ သုိ႔ျဖင့္ တစ္ျပား တုိးလွ်င္ တစ္မ်ဳိး ၀မ္းသာလ်က္ စုေဆာင္း လာခဲ့ရာ ပိုက္ဆံ သုံးဆယ့္ေလးျပား ပိုက္မိေသာ ေန႔သို႔ ေရာက္လာေလသတည္း။

ညေန ေလးနာရီ ေက်ာင္းလႊတ္ ေခါင္းေလာင္းသံသည္ ေမာင္ခ်စ္၏ ႏွလုံးေသြးကို ႏိႈးဆြ လုိက္ေလ၏။ ဘုရားရွိခိုး ဆုံးခါနီး “အာမ”ဟု ဆိုမိလွ်င္ပင္ “ဘေႏၲ”ကို မေစာင့္ႏုိင္ဘဲ ထ၍ ေျပးေလရာ အေစာင့္ ကိုရင္ႀကီး တစ္ပါးက အရင္လုိရ ေကာင္းလားဟူ၍ ထိပ္ကို ေဂါင္ေဂါင္ျမည္ေအာင္ ေခါက္လုိက္၏။ အမႈ မထားမိ။ လမ္းတြင္ ခလုတ္တိုက္၍ ေျခမ ကြဲသြားေသာ္လည္း နာရမွန္း မသိ။ ဦးေအာင္ခ်ာ့ ကနားဖ်င္းနား ေရာက္ေသာအခါ အတင္း တိုး၀င္သြားေလ၏။ ေဖာ့ဦးထုပ္ကို ေဆာင္း၊ ေဘာင္းဘီ အျပာကို ၀တ္လ်က္ ကြပ္ပ်စ္ထက္တြင္ အခံ့သား ထုိင္ရင္း မင္းသမီး ႐ုပ္ကေလးကုိ ဘယ္ျပန္ ညာျပန္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ကိုင္တြယ္ ၾကည့္႐ႈေနေသာ လူႀကီးတစ္ ေယာက္ကို ျမင္မွသာ ကိုယ္အရွိန္ သတ္၍ ေျပာေနၾကေသာ စကားကို ၾကားမိေလေတာ့၏။

“ဘယ့္ႏွယ္လဲ ဆရာႀကီးရဲ႕၊ က်ဳပ္ေျပာတဲ့ အဖုိးနဲ႔ပဲ ေပးလုိက္မယ္ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အရပ္မွာ ဒီအ႐ုပ္ကေလးနဲ႔ တန္တဲ့ အိမ္တစ္အိမ္မွ မရွိပါဘူး။ ၀ယ္ႏိုင္မယ့္ လူလည္းရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး”

“မွန္ပါ။ ၀န္ေထာက္မင္းဖုိ႔ ဆုိရင္ေတာ့ အလကား ေတာင္းလည္း ေပးရမွာပါပဲ။ ႏို႔ေပမယ့္ အေခ်ာသပ္ အမႊမ္းတင္ဖုိ႔ ေလး၊ ငါးရက္ေလာက္ ဆိုင္းေစခ်င္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ၿပီးခ်င္း ၀န္ေထာက္မင္းတုိ႔ဆီကို လာၿပီး ပို႔ပါမယ္”

ထုိမွ်ကို ၾကားရလွ်င္ပင္ ေမာင္ခ်စ္၏ အသည္းႏွလုံး အူသိမ္၊ အူမတို႔သည္ ေႂကြက်မတတ္ ျဖစ္ေလ၏။ အ႐ုပ္ ကေလးကို အတင္းလု၍ ေျပးလုိေသာ စိတ္ေပၚလာေသာ္လည္း ၀န္ေထာက္မင္းဟု ၾကားရ႐ုံမွ်ႏွင့္ပင္ ရင္ဒူး တုန္ေနရေသာ ေမာင္ခ်စ္မွာ အဘယ္သုိ႔ ၀ံ့ရဲပါအံ့နည္း။ ခါးၾကားက ေျခာက္လုံးျပဴး ေသနတ္သည္လည္း ေမာင္ခ်စ္၏ အၾကံကို သိသည့္ အလား ေမာင္ခ်စ္ဆီသို႔ စိမ္းစိမ္းလွည့္၍ ေျခာက္လွန္႔ေမာင္းႏွင္ ေလ၏။

၀ဲလာေသာ မ်က္ရည္ကို အႏုိင္ႏုိင္ ထိန္း၍ မိမိဘက္ သုိ႔ ေက်ာခုိင္းေနေသာ ဆင္စြယ္ေဒ၀ီ ကေလးအား ေနာက္ဆုံး ၾကည့္ ၾကည့္လ်က္ ထြက္လာေလ၏။ လမ္းၾကားငယ္ တစ္ခု အတြင္းမွ
“ဟိုေကာင္ကေလး ညိဳတိုတို၊ တုိ႔ကိုႀကိဳက္လုိ႔ ငို၊ နင္ ငိုေပမယ့္ အလကား တို႔အေမက မေပးစား”
ဟု ထြက္ေပၚလာေသာ ေတးသံသည္ ေတးဆိုသူအား ႏွလုံးပြားဖြယ္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေမာင္ခ်စ္၏ ႏွလုံးသားကို ကား ဓားပါးႏွင့္ မႊန္းလိုက္ေလေတာ့သတည္း။

တစ္ဆယ့္ငါးရက္မွ် ၾကာေသာအခါ ေခါင္းထက္တြင္ တဘက္ကိုယ္စီ တင္ထားေသာ မိန္းမႀကီး တစ္စုႏွင့္ ေယာက်္ားႀကီး တစ္ေယာက္တုိ႔ ေမာင္ခ်စ္တို႔၏ ေျခာက္ေသြ႔ေသာ ျခံကေလး အတြင္းသို႔ ၀င္သြားသည္ကို ျမင္ရပါသည္။ အိမ္ေရွ႕ ေခြးကတက္ကို တက္မိလွ်င္ပင္ တုိင္ဖုံးနား၌ မ်က္ရည္စက္ လက္ ဦးဆံဖားလ်ားႏွင့္ ထုိင္ေနေသာ မိန္းမ တစ္ဦးသည္ ေယာက်္ားႀကီး၏ ေျခစုံကို ေျပးဖက္လ်က္
“အမယ္ေလး ကိုရင္ေအာင္ရဲ႕၊ ေမာင္ခ်စ္ ျဖစ္ပ်က္ပုံေတြ ျမင္၀ံ့ေသးရဲ႕လားရွင့္၊ ေမာင္ခ်စ္ေရ အေမ့သားႀကီးရဲ႕၊ အေမ လုိက္ခဲ့မယ္ကြယ့္ေနာ္ ဟီးဟီး”

ဟု ဟစ္ေအာ္ေျပာဆို ငိုေႂကြး ျမည္းတမ္းေလ၏။ ဦးေအာင္ခ်ာလည္း ေမာင္ခ်စ္ အေလာင္းနားတြင္ မလႈပ္မယွက္ ထုိင္ေနေသာ ေမာင္ခ်စ္ဖခင္အား
“ဘယ့္ႏွယ္ ျဖစ္ရတာလဲ ေမာင္ဖုိးေငြရဲ႕၊ ကိုရင္လည္း ၿမိဳ႔တက္သြားတာ ဆယ့္ေလးငါးရက္ ၾကာသြားလုိ႔ ဘာသတင္းမွ မၾကားမိဘူး။ အခု ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ အိမ္မွာ ထုိင္ေတာင္ မထိုင္ခဲ့ဘဲ ေျပးလာခဲ့တာပဲကြယ့္”ဟု ေျပာေလ၏။

“ကုိယ္ရင္ရယ္၊ ဘာေရာဂါရယ္လုိ႔လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။ တမိႈင္မိႈင္၊ တေတြေတြနဲ႔ ထမင္းမစား ဟင္းမစား၊ တစ္ခါတေလ သူ႔အေမ ေကၽြးလို႔ ဆန္ျပဳတ္ကေလး တစ္ဇြန္းေလာက္ ၀င္သြားေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္း အန္ပစ္လုိက္တာပဲ။ ပေယာဂဆိုလို႔ ဆရာၾသ ေခၚျပပါလည္း ဘာမွ မထူးျခားပါဘူး။ ကေလးကို ညႇဥ္းဆဲသလုိသာ ျဖစ္ေနတာပဲ။ ေမးလုိ႔ လည္း မေျပာဘူး။ မေန႔ညကေတာ့ သူ႔အေမကုိ ေခၚၿပီး သူစုထားတဲ့ ပိုက္ဆံ ငါးမူး ႏွစ္ျပားကို သူ႔ဆရာေတာ္ကို လွဴလုိက္ပါလုိ႔ မွာၿပီးေတာ့ ကုိရင္ေအာင္ကို ေမးတာပဲ။ ၿမိဳ႔သြားတယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့ အတန္ၾကာၾကာ ဘာမွ် မေျပာဘဲ ေမာေနၿပီး ဘႀကီးေအာင္ ညာတယ္လုိ႔ မပီတပီ ေျပာရင္း အသက္ ေပ်ာက္သြားတာပဲ”ဟုေျပာ၍ လုံခ်ည္စျဖင့္ မ်က္ရည္ သုတ္ေလ၏။ ဦးေအာင္ခ်ာလည္း စဥ္းစား၍ အေၾကာင္းရင္းကို ရိပ္မိေသာ အခါ မ်က္ႏွာ ညိႇဳးငယ္၍ သြားေလေတာ့သတည္း။

ယခုအခါတြင္ကား ရြာကေလး၏ အေနာက္ဘက္ ႏြားစားက်က္ အနီး ထိန္ပင္ႀကီး ေတာင္ယြန္းရွိ သခ်ဳႋင္းကုန္းထက္တြင္ ထီးတည္းေသာ အုတ္ဂူကေလး တစ္ခုကို ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္။ အခ်စ္ဂူ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ေမာင္ခ်စ္ဂူ ဟူ၍လည္းေကာင္း အမည္ ႏွစ္မ်ဳိးျဖင့္ ေခၚၾကရာ မည္သည္ကို အမွန္ဟူ၍ မေျပာႏုိင္ပါ။ ဂူကေလး၏ အေရွ႕မ်က္ႏွာ လိုဏ္ေပါက္ ကေလးထဲတြင္ ကၽြဲေက်ာင္းသား၊ ႏြားေက်ာင္းသားတို႔၏ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ က်ဳိးပဲ့ ပ်က္စီးေနေသာ အ႐ုပ္ကေလး တစ္စုံကို ေတြ႔ႏိုင္ပါေသးသည္။ လုိဏ္၀ အဂၤေတတြင္ သြင္းႏွံထားေသာ ေက်ာက္ျပားငယ္ ထက္တြင္ကား “လုိ၍ မရေသာ ဆင္းရဲ” ဟု စာတန္း ထုိးထားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ဘုိးေအအား ေမးျမန္း ၾကည့္ရာ သုံးႏွစ္ေလာက္က ပ်ံေတာ္မူသြားေသာ ေတာထြက္ႀကီး ဦးဣႏၵ၏ လက္ရာ ျဖစ္သည္ဟု သာမန္မွ်သာ သိရပါ သတည္း။

မင္းသု၀ဏ္
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂၀၁၁)

စကားၾကီး စကားက်ယ္ မေျပာနဲ႔

လူေတြကေလ..
တယ္လည္း ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္
ေျပာခ်င္ၾကသကိုး..။
လုပ္တာကသာ ဘာမွမဟုတ္တာ
အေျပာေတြကေတာ႔
က်ေလာက္တယ္ ... မိုးေပၚမွာခ်ည္းပဲ
ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း
သူသူငါငါလိုပါပဲ
လမ္းေဟာင္းမွာပဲ တ၀ဲလည္လည္နဲ႔
က်င္လည္ၾကတာပဲမလား။
မရယ္နဲ႔ မရယ္နဲ႔
သူမ်ားကို သြား မေလွာင္ေနပါနဲ႔
ခင္ဗ်ားေရာ က်ဳပ္ေရာ
ဘာမ်ားထူးျခားေနလို႔လဲ
ဒီလို အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာ
ေလာကထဲ ခင္ဗ်ား ဘာထူးခ်င္ေနတာလဲ။
ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲ
မွာခ်င္တာတစ္ခုပဲ ရွိတယ္..
အေျပာေတြမေစာနဲ႔။
ထမင္းကုိ ကုန္ေအာင္စားသြား
စကားေတြနဲ႔ေတာ႔ ထံုးမတို႔ခ်င္စမ္းနဲ႔။
ဟုတ္လား..
ေလာကမွာ ရွင္းရွင္းေလးပဲ
ကုိယ္႔လမ္းကုိ သြား
အျပဳသေဘာနဲ႔လည္း ခလုတ္လာမတိုက္နဲ႔။
အပ်က္သေဘာနဲ႔လည္း ဖားျပဳတ္လာကိုက္နဲ႔။
ေနာက္ေတာ႔ တရုတ္ပါ အေခ်ာင္ ရုိက္ခံေနရမယ္။

ရနံ႔ခ်ဳိ

ရွင္ကြဲ

တမာပင္ေလးေတြ စီတန္းေပါက္ေနတဲ့ လမ္းကေလးထဲကို ျမင္းလွည္း ခ်ိဳးေကြ႔၀င္လိုက္တာနဲ႔ အိမ္ရဲ႔အနံ႔ကို ကၽြန္မရတယ္။ ဟိုး..... လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က က်စ္ဆံၿမီး ႏွစ္ဖက္ခ်ထားတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူဘ၀နဲ႔ ျပန္လာတုန္းကလည္း သည္အန႔ံပါပဲ။ လံုျခံဳေႏြးေထြးတဲ့ အိမ္ရဲ႔အန႔ံဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ဘူးထင္ပါရဲ႔။ ေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့ ကၽြန္မပဲေပါ့။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ျမင္းလွည္း မွန္ခ်ပ္ေလးထဲမွာ နဖူးဆံစေတြ ျဖဴေဖြးစ ျပဳေနတဲ့ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ မိန္းမတေယာက္။


အိုး... ဟိုမွာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ကို ျမင္ရၿပီ။ ေရနံေတြ မည္း၀ေနတဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မအေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ မမႀကီးရယ္ ႐ွိတယ္။ ၀မ္းနည္းစရာနဲ႔ ျပန္ျပန္၊ ၀မ္းသာစရာနဲ႔ ျပန္ျပန္ အိမ္ကိုျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အား႐ွိ လံုျခံဳသြားရတာ ပါလိမ့္ေနာ္။

မန္းက်ည္းပင္၊ သရက္ပင္ေတြၾကားမွာ ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ကၽြန္မရပ္ေနၿပီးမွ ၀င္းတံခါး တြန္းဖြင့္ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္လာတယ္။ အေမ ... အေမ့ကို ကၽြန္မ ဘယ္လို ေတြ႔႔ရမွာပါလိမ့္။ သူ အင္မတန္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အငယ္ဆံုးသမီး ကၽြန္မကို အေမ ဘယ္လို ဆက္ဆံမွာပါလိမ့္ေနာ္။

'မမႀကီး'

အိမ္ေရွ႔ တံခါးနားကေန မမႀကီးကို ကၽြန္မ တိုးတိုးေခၚလိုက္တယ္။ မမႀကီး ကၽြန္မကို ေမွ်ာ္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ႔။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေအာက္ထပ္ အိပ္ခန္းထဲကေန ထြက္လာတယ္။ အဲသည္ အိပ္ခန္းဟာ အေဖနဲ႔ အေမ့ အိပ္ခန္း။

'ညည္း မိုးခ်ဳပ္မွ ေရာက္မယ္ထင္လို႔'
မ်က္နွာထားတင္းတင္း၊ စကားျပတ္ျပတ္ ေျပာတတ္ၿပီး အင္မတန္ ပါးလွပ္တဲ့ ႏႈပ္ခမ္းနဲ႔ အင္မတန္ ပါးလွပ္တဲ့ ကိုယ္ခႏၶာကို ပိုင္ဆိုင္သူ ကၽြန္မရဲ႔ မမႀကီးဟာ ဘာမွ မေျပာင္းလဲသလိုပဲ။ ကၽြန္မ မလာျဖစ္တဲ့ တႏွစ္အတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့ မမႀကီးရဲ႔ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြပဲ။ မႏွစ္က အေဖနဲ႔ အေမရဲ႔ ရွစ္ဆယ္ကိုးႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အလႉမွာတုန္းက မမႀကီးဆံပင္ေတြ ဒါေလာက္ မျဖဴေသးပါဘူး။ မမႀကီးက ကၽြန္မအထက္က အဖတ္မတင္တဲ့ အစ္မနွစ္ေယာက္ရဲ႔ အထက္၊ ေအးေလ မမႀကီး ငါးဆယ့္႐ွစ္နွစ္ ရွိၿပီပဲ။ ေျခာက္ဆယ္နားနီးေပါ့။ ဒါဆို အစ္ကိုႀကီးက အသက္ေျခာက္ဆယ္ ႐ွိခဲ့ၿပီေပါ့ေနာ္။

'အေမေရာ မမႀကီး'
'ေဒၚေလးတို႔ အိမ္မွာ သူတို႔ ညီမေတြ ငယ္ငယ္ကဟာေတြ သတိရတယ္ ထင္ပါရဲ႔ေအ။ ဘုရားပြဲ သြားမလို႔တဲ့ ပိုးလံုျခည္ေတြ ဘာေတြ ထုတ္၀တ္ၿပီး ဇြတ္ထြက္သြားတာပဲ'
ကၽြန္မရင္ထဲ တမ်ိဳးႀကီး ခံစားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ကို ခ်က္ခ်င္းသတိရလိုက္မိတယ္။

'အေဖကိုေရာ မမႀကီး ဘယ္လိုလဲဟင္'
အလ်င္စလို ေမးလိုက္တဲ့ ကၽြန္မကို မမႀကီးက ဘာမွ မေျပာပဲ အသံျပတ္နဲ႔ 'လာ' တဲ့။ အေဖနဲ႔ အေမ အိပ္ခန္းထဲကို ေ႐ွ႔က ၀င္သြားတယ္။ ျမန္မာေဆးန႔ံ၊ ဘုရားပန္းန႔ံ၊ ၿပီးေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ အန႔ံေတြ လႊမ္းျခံဳထားတဲ့ အခန္းထဲက ကႏုတ္ပန္းအခက္အႏြယ္ေတြနဲ႔ ေဟာင္းႏြမ္းေ႐ွးက် ခံ့ညားလွတဲ့ ကၽြန္းခုတင္ႀကီး ေပၚမွာ အေဖ အိပ္ေပ်ာ္ေနရွာတယ္။

'အေဖေနမေကာင္းဘူးလား၊ ဒူးနာတာကေရာ'
'ေအး... ဟုတ္တယ္၊ ဒူးကေတာ့ ဒီလိုပါပဲေအ၊ အေမက အေဖ့ကို လံုးလံုး မမွတ္မိေတာ့ဘူး'
'ဘာရယ္'
အို.... တကယ္ပဲလား။ မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာ။ အေမကလား။ အေဖ့ကို။

'ညည္း ဒီမွာ ၾကာၾကာေနႏိုင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲ'
'ေနႏိုင္ပါတယ္၊ ေနလဲ ေနရမွာပဲ မမႀကီးရယ္၊ ကၽြန္မ...'
အားကိုးတိုင္တည္ဖို႔ ဟန္ျပင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မစကားေတြကို မမႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ နားမေထာင္ပါဘူး။
'ငါ အေမ့ကို သြားေခၚလိုက္ဦးမယ္၊ ညည္းအေဖ့နား ေစာင့္လိုက္ဦး၊ ျပန္မွ ထမင္းစားၾကတာေပါ့။ အစ္ကိုႀကီးတို႔အိမ္က ထမင္းပို႔တယ္၊ လာရင္ ယူထားလိုက္'

စကားဆံုးတာနဲ႔ မမႀကီးခႏၶာကိုယ္ ပါးပါးေလး အခန္းျပင္ဘက္ကို လွစ္ခနဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ အေဖ့ ခုတင္ေဘးက ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္မကိုယ္ခႏၶာကို ပံုခ်လိုက္မိတယ္။ မမႀကီးဟာ ကၽြန္မတို႔ နွစ္ေယာက္ကို ခုထိ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေသးဘူးလား။ မမႀကီးမွာ တရားမရွိႏိုင္ေသးဘူးလား။ အေႏြးထည္ အကႌ်အိတ္ေထာင္ထဲက ကၽြန္မရဲ႔ ခရီးေဆာင္ စာအုပ္ေလးကို ထုတ္လိုက္တယ္။ 'ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈအေျခခံ' တဲ့။ စာအုပ္ရဲ႔ ပထမစာမ်က္ႏွာမွာ မမႀကီးနဲ႔ အေဖတို႔ အေမတို႔က မုန္းတဲ့ ကၽြန္မခ်စ္လင္ရဲ႔ လက္ေရးေစာင္းေစာင္း ေတြကို ျမင္ရတယ္။ 'ခ်စ္ဇနီး ခင္ေထြးရဲ႔ အသက္ငါးဆယ္ျပည့္ ေမြးေန႔သို႔' တဲ့။ ဘုရားရွိမခိုးတဲ့၊ ဘုရားစာမရတဲ့၊ တရားလဲမထိုင္၊ ပုတီးလည္း မစိပ္တဲ့ ကၽြန္မခ်စ္လင္ရဲ႔ အ့ံၾသစရာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တပါတ္က က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ငါးဆယ့္ႏွစ္နွစ္ျပည့္ ကၽြန္မရဲ႔ ေမြးေန႔မွာ အထီးက်န္ျခင္းကို ကၽြန္မအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ ခ်စ္လင္။

စာအုပ္ေလးကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွန္ေလွာရင္း 'ဓာရဏပရိတ္' ကို အာရံဳျပဳ ရြတ္ဖတ္ဖို႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားတယ္။

ဆယ့္ငါးေပ၊ ေပငါးဆယ္ရွိတဲ့ အခန္းေလးတခု၊ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ပရိေဘာဂအနည္းငယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ တခ်ိဳ႔ လူေတြ မုန္းၿပီး သူျမတ္ႏိုးကိုးကြယ္တဲ့ စာအုပ္ေတြအျပည့္။ ေနရာအႏွ႔ံ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ေဆးလိပ္ခြက္ေတြ။ အလြန္ သပၸာယ္တဲ့ ဘုရားေဆာင္ေလးတခုလဲ ရွိတဲ့ ဒီအခန္းေလးထဲမွာ အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္သံုးဆယ္နီးပါး ကၽြန္မတို႔ ျဖတ္သန္း ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူဘ၀ တပိုင္းတစနဲ႔ သူ႔ေနာက္ ခိုးရာလိုက္ခဲ့ကတည္းက တဖက္က က်ဴရွင္ျပရင္း သူလုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ရင္း ခ်ိဳ႔တဲ့မႈဒဏ္ကို ခါးစည္းမခံႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မက အိမ္ျပန္လက္ျဖန္႔ရင္ သည္အခန္းေလးထဲမွာ 'သင္း ေသြးကို ငါတို႔ ခ်စ္ေနရဦးမယ္၊ နင္တို႔ သားသမီးမရေစနဲ႔' လို႔ ဆိုတဲ့ မမႀကီး က်ိန္စာကလည္း ကၽြန္မတို႔ကို ထိခဲ့တာကိုးေနာ္။

စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္မ ပိတ္လိုက္တယ္။ မသိမသာ လူးလြန္႔လိုက္တဲ့ အေဖ့ကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ၀မ္းနည္းလာတယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမလဲ။ ညသန္းေခါင္ရဲ႔ ဆူညံလႈပ္ခါေနတဲ့ လူေခၚ ေၾကးေခါင္းေလာင္းသံ။ ၿပီးေတာ့ သူစိမ္းေတြ။ သူစိမ္းေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္မေရွ႔က ဖ်တ္ခနဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး အထီးက်န္ျခင္းကို ကၽြန္မအတြက္ ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မခ်စ္လင္။ ကၽြန္မ သိပ္ေၾကာက္တာပဲ အေဖ။ သူသာဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မကို ေျပာဦးမယ္။ 'မင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ႀကီးျပင္မယ့္ မိန္းမ မဟုတ္ဘူး လို႔'။

ေမွာင္စျပဳလာတဲ့ အခန္းထဲမွာ မီးဖြင့္ဖို႔ ကၽြန္မ ထလိုက္တယ္။ မီးဖြင့္ၿပီး အေဖ့ခုတင္နား ကၽြန္မျပန္လာ ေတာ့ အေဖရယ္ ႏိုးေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေဖကၽြန္မကို ဘာမွ မေျပာခဲ့ပါ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ ဟိုဟိုသည္သည္ လိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ 'ညည္းအေမေရာ' တဲ့။ ကၽြန္မ ငယ္ဘ၀ တေလွ်ာက္လံုး ၾကားခဲ့ရတဲ့ အေဖ့ ေရရြတ္သံ။ ကၽြန္မ ဘာေျပာရမလဲ။

'အေမလား အေဖ'
ကၽြန္မ စကားထစ္ေနဆဲ အေဖ့မ်က္နွာ ဖ်တ္ခနဲ ညႇိဳးႏြမ္းသြားၿပီး မ်က္လံုးေတြ ျပန္မွိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ခုတင္ေဘး စားပြဲေလးေပၚ ဓာတ္ဗူးေလးထဲက ႏြားႏို႔ကို အေဖေသာက္ေနက် လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္ျပား အပက္ေလးထဲ ကၽြန္မငွဲ႔ထည့္လိုက္တုန္း......။

'စိတ္ခ်၊ နက္ျဖန္က် လိုက္ပို႔ပါ့မယ္လို႔ဆို'
ေဟာ မမႀကီးအသံ။ အေမလာၿပီလား။ အေဖ့မ်က္လံုးေတြ ျပန္ပြင့္လာတယ္။ ကၽြန္မရင္ေတြလဲ တဒိတ္ဒိတ္ ျပန္ခုန္လာတယ္။ အေမ ဘယ္လို ျဖစ္ေနမွာလဲ။

'လာပါအေမရဲ႔'
အခန္း၀မွာ မမႀကီးနဲ႔အေမ ရုတ္တရက္ ေပၚလာတယ္။
'အေမ'
ပါးေရတြန္႔ ပါးျပင္မွာ သနပ္ခါးေတြနဲ႔ အေမက ကၽြန္မကို စိမ္းစိမ္းၾကည့္ေနတယ္။ လန္းဆန္းတက္ႂကြမႈ တမ်ိဳး ပူးကပ္ေနတဲ့ အသက္ကိုးဆယ္အရြယ္၊ ကၽြန္မရဲ႔ အေမဟာ ကၽြန္မကို ၾကည့္ရာက အေဖ့ဆီကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ငွဲ႔လက္စ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ျပားေလးေပၚ။ အို.... အေမ သတိရပါေစ။ ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ အေဖ့ေမးေစ့ေအာက္မွာ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးခံၿပီး ႏြားႏို႔ ပန္းကန္ျပားေလးကို တိုက္ေနတဲ့ အေမ။ အေဖ့ဒူးကို အျမဲတမ္း ႏွိပ္ေပးေနတဲ့ အေမ။ 'နင္အေဖေရာ' ဆိုတဲ့ အေမ့ပူပန္သံနဲ႔ ပ်ာယာခတ္ အမူအရာ၊ ကၽြန္မအေမ့ကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ၾကည့္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ကို ကၽြန္မေကာက္ကိုင္လိုက္ရင္း......

'ေရာ့ေလ အေမ၊ အေဖ့ကို'
ကၽြန္မစကားမဆံုးခင္မွာပဲ အေမဟာ အေဖ့ကို လက္ညိႇဳးေငါက္ေငါက္ ထိုးလိုက္တယ္။
'ဒီအဘိုးႀကီးက ဘယ္ကလဲ၊ သူမ်ားအိမ္မွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ။ ခုထိမျပန္ေသးဘူးလား၊ မိုးခ်ဳပ္လွၿပီ'
'အို..... အေမ'
မ်က္စိစံုမွိတ္လိုက္တဲ့ အေဖ့မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မ တသက္မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါ။
'ဟဲ့ အဘိုႀကီး ကိုယ့္အိမ္ကို ျပန္ေလ။ မိုးခ်ဳပ္လွၿပီဆို၊ အသားအေရေတြက ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္နဲ႔ အဲ့ဒါ ဘယ္က တရုတ္အဖိုးႀကီးလဲ ဟင္၊ ဘယ္ကလဲ'
မမႀကီးက အေမ့ကို အတင္းဆြဲေခၚသြားတယ္။ 'အဖိုးႀကီး ျပန္ေတာ့' ဆိုတဲ့ အေမ့ေအာ္သံသဲ့သဲ့ကို ကၽြန္မ တကယ္ၾကားေနရတာပါလား။ အေမဟာ အေဖ့ကို လံုးလံုး မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ တေလွ်ာက္လံုး အေမဟာ အေဖ့ကို ဘယ္ေလာက္ ျမတ္ႏိုးခဲ့သလဲ။ ဘယ္ေလာက္ ယုယခဲ့သလဲ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

"ညည္းတို႔အေမ၊ ညည္းတို႔အေဖကို ယုယပံုမ်ားေတာ့ ငါတို႔ တသက္ ေတြ႔ဖူးေပါင္ေအ၊ အရိပ္ၾကည့္ေန တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ညည္းတို႔ အေဖဟာေလ ထမင္းတို႔ ဟင္းတို႔၊ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳတို႔၊ ေကာ္ဖီတို႔ ဆိုတာေတြဟာ ပန္းကန္ျပား၊ ပန္းကန္လံုးထဲမွာ ျဖစ္တာလို႔ သိေတာ့တာ။ သူ႔ေရွ႔မွာ စားစရာ ေသာက္စရာ ခ်ထားရင္ မစားတတ္ေတာ့ဘူး။ ညည္းအေမက ေကာက္ယူၿပီး 'ေရာ့ ... ကိုေမာင္သန္း စားေလ' ဆိုေတာ့မွ စားတာ။ တခါမ်ား ညည္းတို႔အေမက ထမင္းပြဲ ျပင္ေပးခဲ့ၿပီး ဧည့္သည္လာလို႔ ဧည့္သည္နဲ႔ စကားေျပာေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း ၾကာသြားတယ္။ ဧည့္သည္ျပန္ေတာ့မွ ထမင္းစားပြဲဆီ ၀င္လာေတာ့..... အမယ္ေလးေတာ္ ေျပာခ်င္ဘူး။ ေမာင္မင္းႀကီးသား ထမင္း၀ိုင္းမွာ သည္အတိုင္း ငုတ္တုတ္။ ညည္းအေမက 'စား' လို႔ မေျပာေသးလို႔။ အျဖစ္က။

တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၾကင္ၾကင္နာနာမို႔လား မသိပါဘူးေအ စီးပြါးကလဲ ျဖစ္လိုက္တာ။ ညည္းအေမ မထိုက္ကလည္း ေတာ္ပါေပတယ္။ သန္းထိုက္ သစ္စက္ဆိုေတာ့ တနယ္လံုး ဟိုးဟိုးေက်ာ္ေပါ့။

အဲ .... ညည္းအေဖ ဒူးမျဖတ္ရတာလဲ ညည္းအေမေၾကာင့္ပဲ။ ညည္းေမြးၿပီးစေလးေပါ့။ ညည္းအေဖ ျဖစ္တာ။ ၿမိဳ႔ျပင္ သံလမ္းေတြဆီသြားၿပီး ကန္ထရိုက္သြင္းရဖို႔ ဇလီဖားတံုးေတြကို သြားၾကည့္တာေလ။ ၿမိဳ႔၀င္လမ္းမွာ မန္းက်ည္းပင္ႀကီးေတြကို လွဲၿပီး ထင္းလုပ္ေနၾကသတဲ့။ ညည္းအေဖက ကားေလးနဲ႔တဲ့။ ေမာင္းတဲ့ လူလဲ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါ လြတ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ကားျဖတ္ေမာင္းတာ တခါတည္း မန္းက်ည္းပင္ႀကီးတပင္က သူ႔ကားေပၚ တည့္တည့္က်ေတာ့တာပဲ။ ကားေလးဟာ တခါတည္း ျပားခ်ပ္သြားေတာ့တာပဲ။ ေမာင္းတဲ့လူကေတာ့ ပြဲခ်င္းၿပီးေပါ့။ ညည္းအေဖက ေနာက္ခန္းမွာ ထိုင္လာေတာ့ လူေတာ့ မေသဘူး။ ကားထဲမွာ ေျခေထာက္ေတြ ညႇပ္ေနတာ ဆြဲထုတ္လို႔ မရဘူး။ အမေလး ... ညည္းအေမက ဘယ္ေလာက္သတၱိေကာင္းတယ္ မွတ္လဲ။ ဒါေလာက္ခ်စ္တဲ့ ေယာက်္ားေနာ္။ ဦးေမာင္သန္းႀကီးကား မန္က်ည္းပင္ ပိလို႔တဲ့ဗ်ိဳ႔ ဆိုၿပီးၾကားေတာ့ ငိုလိမ့္မယ္ မွတ္လား။ ညည္းကို ရင္ခြင္ထဲက ခ်ၿပီး သစ္စက္ကို ေျပးတာပဲ။ သစ္စက္က ရွိသမွ်လူေခၚ၊ သစ္လံုးမတဲ့ ဟာႀကီးေတြ ယူဆိုၿပီး အကုန္စီစဥ္တာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ညည္းအေဖကေလ ေပၚေနတဲ့ ေခါင္းေလး တယမ္းယမ္းနဲ႔တဲ့။

'ဟာ ... မထိုက္၊ ငါျပန္လာေပါ့ကြာ၊ ဘာလို႔ လိုက္လာတာလဲ' လို႔ ေျပာေသးသတဲ့။ တခါတည္း တစခ်င္း ဆြဲဖယ္ၿပီးမွ လူကို ထုတ္ရတာ။ ေျခေထာက္နွစ္ဖက္စလံုး အရိုးေတြ က်ိဳးကုန္တယ္။ အိုး..... ကုလိုက္ရတဲ့ အမ်ိဳး။ မေရႊထိုက္တို႔ကေတာ့ လူ အားေရာ၊ ေငြ အားေရာ၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္က မရဘူး။ ျဖတ္ပစ္ရမယ္ ဆိုၿပီး ေျပာေရာ။ အဲ့ဒါ ညည္းအေမက မျဖတ္ပါရေစနဲ႔ဦး။ သူႀကိဳးစား ၾကည့္ပါရေစဦးဆိုၿပီး ေဆးဆရာ ရွာတာေလ။ ေနာက္ဆံုး ညည္းအေမ ေမတၱာေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႔။ ရွမ္းဆရာႀကီးတေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ေဆးစည္းတာနဲ႔ အရိုးေတြ ျပန္ဆက္ၿပီး ေျခေထာက္ မျဖတ္ရေတာ့ဘူး။ အဲဒီကတည္းက ညည္းအေမ ညည္းအေဖ ေျခေထာက္ေတြကို အျမဲတမ္း ႏွိပ္ေပးတဲ့ အက်င့္ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ ညည္းအေဖ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ထိုင္တာနဲ႔ ေဘးကေနၿပီး ႏွိပ္ေပးေနေတာ့တာပဲ။ သစ္စက္အလုပ္ေတြကိုလဲ မလုပ္ခိုင္းေတာ့ဘူး။"

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ေမေမ့ညီမ ေဒၚေလးသိုက္ ေျပာျပတတ္တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမအေၾကာင္းဟာ အိပ္ရာ၀င္ ပံုျပင္ေတြလို နားေထာင္လို႔ သိတ္ေကာင္းခဲ့တာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ ႀကီးတဲ့အထိလဲ သမီးေတြ ေကၽြးတာ ေတာင္ မစားပဲ အေမေကၽြးမွ စားတာတဲ့။ ခဏေလး အေမ့မျမင္တာနဲ႔ 'ညည္းအေမေရာ' လို႔ ေမးတတ္တဲ့ အေဖ့ကို ကၽြန္မတို႔ ရယ္ပြဲဖြဲ႔လို႔ မဆံုးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

အေဖနဲ႔အေမ ညအိပ္ညေနခြဲၿပီး ခရီးသြားတာကိုလည္း ကၽြန္မသိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက တခါမွ မေတြ႔ခဲ့ဘူးပါဘူး။ အေမ သစ္စက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ပဲ ခဏ ခြဲေနတာ။ အစ္ကိုႀကီး အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သစ္စက္ကို ဦးစီးႏိုင္တာနဲ႔ အေဖ့နားမွာပဲ အခ်ိန္ျပည့္ ေနေတာ့တာပဲ။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚမွာ အေဖထိုင္ၿပီး၊ ၾကမ္းေပၚမွာ အေမက က်ံဳ႔က်ံဳ႔ကေလးထိုင္လို႔ အေဖ့ေျခေထာက္ေတြကို နွိပ္ေပးေနတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ ကၽြန္မတို႔ အျမဲတမ္း ေတြ႔ေနက် ျမင္ကြင္းေပါ့။

အေမရယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မ စိပ္ပုတီးတေခ်ာက္ေခ်ာက္ စိပ္ရင္းဘယ္ညာ လူလွိမ့္ေနမိတယ္။ အေဖ အိပ္ေပ်ာ္႐ွာရဲ႔လား။ အေဖနဲ႔ အေမ တခါမွ ခြဲမအိပ္ဖူးဘူးေနာ္။ အထီးက်န္ျခင္း ေ၀ဒနာ ဆိုတာကို အေမမသိပါဘူး အေမရယ္။ သိပ္၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာ။ အေဖ့ ေခ်ာင္းဆိုးသံက ကၽြန္မကို ပို၀မ္းနည္းလာ ေစတယ္။ စိမ့္က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ကၽြန္မ လက္နဲ႔ ပြတ္သုတ္လိုက္ေတာ့ စိပ္ပုတီးမွာပါ မ်က္ရည္ေတြ ေရာေႏွာ စြတ္စိုကုန္တယ္။

'နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ေသာက္လိုက္ပါ အေဖရယ္ေနာ္၊ အေဖ ညကလည္း ဘာမွ စားတာ မဟုတ္ဘူး၊ ႏြားႏို႔ေလး နည္းနည္းေလးေနာ္... အေဖေနာ္'

မနက္လင္းတယ္ ဆိုကတည္းက ကၽြန္မဘယ္လိုပဲ ႀကိဳးစားတိုက္တိုက္ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ကို အေဖ ေခါင္းယမ္းလို႔ခ်ည္း ေနေတာ့တယ္။ ပါးစပ္က မေမးေပမယ့္ အေဖ့မ်က္လံုးေတြက အခန္း၀ကိုခ်ည္း ၾကည့္လို႔ေနတယ္။ အေဖရယ္။

'ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ေျပာင္းထိုင္ရေအာင္ေနာ္ အေဖ၊ ကၽြန္မေရႊ႔ေပးမယ္၊ ဒါမွ အေဖ အေညာင္း မမိမွာ'
အေဖေခါင္းယမ္းေနတဲ့ ၾကားထဲကပဲ ကၽြန္မအေဖ့ကို ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚကို အသာအယာတြဲပို႔ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတုန္း
'ေဟ့ .... အဖိုးႀကီး မျပန္ေသးဘူးလား'
အခန္း၀ကေန ရုတ္တရက္ ေပၚလာတဲ့ အေမ့အသံ က်ယ္က်ယ္ေၾကာင့္ အေဖေရာ ကၽြန္မပါ လန္႔ဖ်ပ္တုန္ယင္ သြားခဲ့ပါတယ္။ ပိုးလံုခ်ည္ အစိမ္းတြန္႔တြန္႔ ျဖဴညစ္ညစ္ပု၀ါကို က်က်နန ျခံဳထားတဲ့ အေမက အေဖ့ကို ၾကည့္ေနတယ္။ အေဖကေတာ့ အေမ့ကို မၾကည့္ပါဘူး။ အေဖ့ကို ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ တြဲခ် ထိုင္ခိုင္းၿပီးတာနဲ႔ အခန္းထဲကို ဖ်ိဳးဖ်ိဳးဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ၀င္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ေဘးနား ၾကမ္းေပၚမွာ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ေျခေထာက္ေတြကို ျဖည္းျဖည္း.... ျဖည္းျဖည္းခ်င္း။

'အို .... အေမ'
ကၽြန္မရဲ႔ ၀မ္းသာအားရသံနဲ႔ အတူ အေဖ့ မ်က္နွာၾကည္လင္သြားပံုဟာလည္း မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေမကေလ......

'ဒီ အဘိုးႀကီးက တို႔အိမ္ဘာလို႔ လာေနတာလဲ၊ သူ႔မွာ အိမ္မရွိဘူးလား၊ ျမန္ျမန္ ျပန္လႊတ္လိုက္စမ္း၊ ဘယ္ကလဲ ဒီအဖိုးႀကီးဟာ...'
အေမရယ္ ပါးစပ္က ေျပာခ်င္တာေတြ တြင္တြင္ေျပာၿပီး အေဖ့ေျခေထာက္ေတြကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တယုတယ နွိပ္ေပးေနတဲ့ အေမ့ကို မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
အေမအခန္းထဲက ျပန္ထြက္သြားတာနဲ႔ ခုတင္ေပၚက ဇာျခင္ေထာင္ ထူထူေအာက္ကို အေဖျပန္၀င္သြား ခဲ့တယ္။ ဘာမွလဲ ေကၽြးလို႔ မရဘူး။

ေန႔လယ္ေလာက္က်ေတာ့ အေဖ့ကို ႏြားႏို႔နဲ႔ မုန္႔ေလးေကၽြးဖို႔ ကၽြန္မနဲ႔ မမႀကီး ႀကိဳးစားရျပန္တယ္။ အေဖကေတာ့ ေခါင္းယမ္းျမဲ။ အေပါ့အပါး သြားၿပီးတာနဲ႔ ျခင္ေထာင္ေအာက္ကိုပဲ ျပန္၀င္ဖို႔ လုပ္ေတာ့တာပဲ။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚကို ေရႊ႔႔လို႔ အေဖ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ အေမရယ္ေလ ၿဗဳန္းဆို ေပါက္ခ်လာၿပီး.......
'ဒီအဖိုးႀကီး မျပန္ေသးဘူးလား၊ ဘယ္ကလဲ ဒီအဖိုးႀကီးနဲ႔' ပါးစပ္က ဘာေတြ ေျပာေျပာ အေမက အေဖ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး ယုယုယယ နွိပ္ေနပါၿပီ။ အေမရယ္။ မမႀကီးက မ်က္ရည္က် ေနတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညေနက်ေတာ့လည္း ျခင္ေထာင္ထဲက မထြက္ေတာ့တဲ့ အေဖ့ကို ကၽြန္မ ဇြတ္ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး အျပင္ကို ေခၚထုတ္ရျပန္တယ္။ ကၽြန္မ မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႔ တိုက္တဲ့ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ကို သည္တခါေတာ့ အေဖက ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို ေသခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ပို႔ဖို႔ ျပတယ္။
ကုလားထိုင္ေပၚေရာက္ၿပီးမွ အေဖ ျပန္ထတယ္။ အိပ္ရာေပၚကို ဇြတ္လက္ညိႇဳးထိုးျပေနတယ္။ 'ပို႔ ပို႔' တဲ့။

'အေဖကလဲ ႏြားႏို႔ေလး ေသာက္ၿပီးမွ ျပန္အိပ္ပါ။ ဒီမွာ ခဏေလး ေနလိုက္ပါဦး'
အေဖေခါင္းကို ယမ္းၿပီး ကၽြန္မကို သနားစရာ ေၾကကြဲစရာ အၾကည့္နဲ႔ ေမာ့ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ တိုးတိုးေလး 'ညည္းအေမ ျမင္ရင္ အေဖ့ကို ႏွင္လိမ့္မယ္' တဲ့။ အို.... အေဖရယ္။

ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေအာင္ စိတ္ထိခိုက္ရတယ္။ ေအးစက္စက္ အေဖ့လက္ေတြကို ကၽြန္မ ၾကင္ၾကင္နာနာ ကိုင္ထားလိုက္တုန္းမွာပဲ အေမရယ္ေလ....

'မိသိုက္ကေအ သိပ္ညစ္တာပဲ၊ ေတာ္ၿပီ ဒီေကာင္မနဲ႔ ေနာက္မကစားဘူး'
ေဒၚေလးသိုက္တို႔ အိမ္က အျပန္ အႀကီးအက်ယ္ ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းလာတဲ့ အေမက အေဖ့အခန္း၀ကိုေတာ့ တန္းတန္းမတ္မတ္လာတယ္။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ဆီကိုလဲ တန္းတန္းမတ္မတ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ေျခေထာက္ေတြကိုလည္း တယုတယ။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို စူးစူးၾကည့္လို႔.....

'ဟဲ့ အဘိုးႀကီး သူမ်ားအိမ္ကို အားမနာဘူးလား၊ မရွက္ဘူးလား၊ ျပန္ပါေတာ့လား၊ ကိုယ့္အိမ္ကို မျပန္ရင္ေလ မျပန္ရင္'

အေမက ႏွိပ္ေနတာကို ရပ္ၿပီး ခဏ စဥ္းစားတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အားရပါးရ ဆက္ႏွိပ္ရင္း 'ရိုက္ထုတ္မယ္၊ ရိုက္ထုတ္မယ္ေဟ့' တဲ့။

'အေမကလဲေနာ္'
မမႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မက စိတ္ထိခိုက္ ညစ္ညဴးေပမယ့္ အေဖဟာ ဒီတခါေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း မ်က္နွာ မလႊဲပဲ အေမ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ မ်က္နွာကေတာ့ ေၾကကြဲစရာ အေကာင္းဆံုး၊ ၀မ္းနည္းစရာ အေကာင္းဆံုး မ်က္နွာ။
အဲ့သည္ညမွာပဲ အေဖ ဆံုးသြား႐ွာပါတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ျပတင္းေပါက္က ၀င္တဲ့ ေလအရွိန္နဲ႔ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင့္ေနတဲ့ ဇာျခင္ေထာင္ကို ကၽြန္မနဲ႔ မမႀကီး ေမြ႔ရာေအာက္မွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဖိလိုက္ၾကတယ္။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ကိုလည္း ေနသားတက်။ ခုတင္ေဘးက စားပြဲေလးေပၚမွာလည္း ႏြားႏို႔ဓါတ္ဗူးနဲ႔ ပန္းကန္ျပားေလးကို အေဖရွိေနတုန္းကလိုပဲ ေသေသသပ္သပ္ ခ်ထားပါတယ္။ အခန္း၀က ၾကည့္လိုက္ရင္ ျခင္ေထာင္ထဲမွာ အေဖ႐ွိေနသလို ေပါ့ေနာ္။ မမႀကီးဆီက ႀကိတ္ၿပီး ရိႈက္သံ ၾကားရတယ္။

'ငါ့ကို ဘာျဖစ္လို႔ မိသိုက္တို႔အိမ္ ညအိပ္ခိုင္းရတာလဲ၊ ေျပာစမ္းပါဟဲ့'
ေဟာ အေမျပန္လာၿပီ။ အေမျပန္လာရွာၿပီ။ မမႀကီးက မ်က္ရည္ေတြကို ကဗ်ာကယာ သုတ္တယ္။ အေမ့ကို ေခၚလာတဲ့ အစ္ကိုႀကီးရဲ႔ 'အေမကလဲဗ်ာ' ဆိုတဲ့ စိတ္မေကာင္းသံကို ၾကားရတယ္။

'သူမ်ားအိမ္မွာ အပ်ိဳအရြယ္ေလး ည သြားအိပ္လို႔ မေကာင္းဘူးဆိုတာ နင္တို႔ မသိဘူးလား။ ငါတစက္မွ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဒီေန႔ညသာ ဆက္အိပ္ရရင္ မိသိုက္တို႔အိမ္ မီးနဲ႔ အရိႈ႔ပဲ'
ကၽြန္မနဲ႔ မမႀကီး အခန္းထဲက ျမန္ျမန္ထြက္လိုက္ၾကတယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ အေမက ဆြဲထားတဲ့ အစ္ကိုႀကီးလက္ေတြကို ရုန္းဖယ္လို႔။

'ဒီမွာ ထိုင္ရေအာင္ေလ အေမ'
အေမက ေခါင္းကို သြက္သြက္ခါ ယမ္းရင္း ကၽြန္မနဲ႔ မမႀကီးကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ျဖတ္ၿပီး အိပ္ခန္းဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္။

'အေမ'
ကၽြန္မ လႊတ္ခနဲ ေခၚလိုက္ရင္း အေမ့ေနာက္ ျမန္ျမန္ လိုက္ခဲ့တယ္။ အေမက အခန္း၀မွာ ရပ္ၿပီး ခုတင္ကို ေငးၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၀င္သြားတဲ့ အေမ့ကို ေနာက္ကေန ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ အသက္မရွဴဘဲ ၾကည့္ေနမိၾကတယ္။ အေမက ခုတင္ကို တပတ္ပတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးကို လက္နဲ႔ ထိၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း ဘုရားစင္ စားပြဲခံုေပၚ ေထာင္ထားတဲ့ အေဖ့ဓါတ္ပံုကို ျမင္ေတာ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ခ်လိုက္တယ္။

'အေမကလည္းဗ်ာ'
အစ္ကိုႀကီးက သက္ျပင္းတခ်က္ကို ခ်လို႔ ခုတင္ေဘးက ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။
အေဖ့ဓါတ္ပံုကို ၾကည့္ေနတဲ့ အေမဟာ သည္ဘက္လွည့္လိုက္တာနဲ႔ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚက အစ္ကိုႀကီးကိုလည္း ျမင္ေရာ အံ့ၾသသလို မ်က္ႏွာေျပာင္းလဲသြားရင္း ပက္လက္ကုလားထိုင္ေဘးကို ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ကေလးနဲ႔ အစ္ကိုႀကီး ေျခေထာက္ေတြကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တယုတယ ႏွိပ္ေတာ့တာပါပဲ။

'အေမ'
အစ္ကိုႀကီးက သူ႔မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးနဲ႔ အုပ္လိုက္တယ္။ အေမကေတာ့ အားရပါးရ ႏွိပ္ေနရင္းကေန အစ္ကိုႀကီးဆီက တအစ္အစ္နဲ႔ ရိႈက္သံထြက္လာေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အစ္ကိုႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္သလို ဆက္ႏွိပ္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း လႈပ္ရွားေနတဲ့ အေမ့လက္ေခ်ာင္း ပိန္ပိန္ေလးေတြ ေႏွးေကြးသြားၿပီး ခဏေနေတာ့ ဆတ္ခနဲ ထၿပီး အခန္းထဲက ထြက္သြားေတာ့တယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

'ခင္ေထြး .... သမီး'
အေဖ့အိပ္ရာဆီကို လွမ္းလိုက္တဲ့ ကၽြန္မတကိုယ္လံုး တုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ အေမ။ နံနက္လင္းစ ေမွာင္ရီရီ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အေမရယ္ေလ။ ျခင္ေထာင္ေဘးမွာ ရပ္လို႔။ အေမမႏိုးခင္ အေဖ့အိပ္ရာကို ေနသားတက် ျဖစ္ေအာင္လို႔ ကၽြန္မ အေစာႀကီး ထလာခဲ့တာ။

'အေမ'
ခုတင္ေဘးမွာ တည္ၿငိမ္ခံ့ညားစြာ စိုးရိမ္ပူပန္ႀကီးတတ္တဲ့ အမူအရာနဲ႔ ရပ္ေနတဲ့ အေမဟာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အလ်င္က အေမ ေပပဲလား။
'သမီး'
ကၽြန္မ နားၾကားမလြဲပါဘူးေနာ္။ အေမ့နားကို တိုးကပ္ရင္း အေမ့လက္ေတြကို ၀မ္းသာအားရ ကၽြန္မ ဆြဲယူမိလိုက္တယ္။

'အို အေမ့လက္ေတြ ေအးစက္ေနတာပဲ'
'ဖယ္စမ္းပါ'
အေမက သူ႔လက္ေတြကို ျပန္ဆြဲယူရင္း အလ်င္စလို ႏိုင္လွတဲ့ ဟိုတုန္းက အေမ့ေလသံနဲ႔...
'ညည္းအေဖေရာ'
'ဟင္'
'ညည္းအေဖ ဘယ္မွာလဲ၊ ညည္းအေဖ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ'
ဘုရား ဘုရား၊ ကၽြန္မ ဘာေျပာရမလဲ။ အေမေလ ကၽြန္မလက္ေတြကို ဆြဲခါလႈပ္ရမ္းေနတယ္။
'ေျပာေလ၊ ညည္းအေဖေရာ လို႔ဆို'
'အေဖ ရွိပါတယ္'
'ဘယ္မွာလဲ'
'ရွိပါတယ္'
'အို မရွိပါဘူး၊ ငါ အရုဏ္တက္ကတည္းက ညည္းတို႔ မႏိုးခင္ကတည္းက လိုက္ရွာေနတာ၊ တအိမ္လံုးႏွ႔ံေနၿပီ'
'ေျပာစမ္းပါေအ ဘယ္မွာလဲ'
'...........'
'ညည္းတို႔ ဘယ္ကို ပို႔ထားၾကသလဲ ဟင္'
'မပို႔ပါဘူး အေမရယ္'
'အို ေအ'

မ်က္ရည္ေတြ လိမ့္ဆင္းက်လာတဲ့ ကၽြန္မကို အေမက စိတ္မရွည္သလို တြန္းလိုက္ၿပီး အေမ့ခႏၶာကိုယ္ ေလးဟာ ခုတင္ေပၚကို အ၀တ္ေပ်ာ့ေလးတခုလို ပံုက်သြားခဲ့တယ္။ အေမတင္ထားတဲ့ ဇာျခင္ေထာင္ေအာက္က အိပ္ရာရဲ႔ ဘယ္ဘက္ျခမ္းေပၚမွာ ေခြေခြေလး။ အေမ့မ်က္ႏွာက အဆမတန္ အိုမင္းႏြမ္းနယ္ေနၿပီး အေမ့ မ်က္လံုးမွာ ေဒါသနဲ႔ စိုးရိမ္ေသာကေတြ။ အေမ့ဆီမွာ ပူးကပ္ေနတဲ့ လန္းဆန္းတက္ႂကြမႈတမ်ိဳး ဘယ္ေရာက္ သြားၿပီလဲ။
အေမက ျခင္ေထာင္အမိုးကို အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနရာကေန ကၽြန္မဘက္ကို ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ လိုက္တယ္။

'အသက္ရွင္ရက္ေတာ့ ငါတို႔ကို ခြဲမထားၾကပါနဲ႔ေအ'
အေမ့ရဲ႔ ေတာင္းပန္ညည္းညဴသံဟာ ကၽြန္မကို နာက်င္ေစပါတယ္။
'ရွင္ကြဲ, ကြဲရတဲ့ဒုကၡကို ညည္းတို႔ မသိပါဘူး'

အို ...... အေမရယ္။ ကၽြန္မ မသိဘဲ ရွိပါ့မလား။ ကၽြန္မခံစားေနရတာပဲ အေမ။ အေမ့လို ကၽြန္မ ေပါက္ကြဲ ပါရေစေတာ့။ အေမ နားေထာင္ပါေနာ္။
တဖက္ေစာင္းသြားတဲ့ အေမ့ရဲ႔ လက္ေတြကို ကၽြန္မ ဆြဲယူလိုက္တဲ့အခါ အေမ အသက္မရွိေတာ့ပါဘူး။


ႏုႏုရည္ အင္း၀။

(ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္႔အဖြားဆံုးတာ ၁၁ႏွစ္ျပည္႔႔ခဲ႔ျပီ။ သတိရတယ္ဆိုတာထက္ အစားထိုးမရတဲ႔ ဆံုးရွုံုးမွုတစ္ခုပါပဲ။ ခု ရွင္ကြဲ ၀တၱဳေလးကိုလည္း ဘ၀မွာ ေသကြဲ မခြဲခင္ ရွင္ကြဲ ကြဲေနၾကသူအားလံုးအတြက္ ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ဒီ၀တၳဳေလးကို ဖတ္ရင္း၊ The Notebook ဇာတ္လမ္းကိုလည္း သတိရမိတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ ၾကည္႔ေစခ်င္ပါတယ္။ Nicholas Spark ရဲ့ The Notebook ပါ..။ ေမတၱတရားနဲ႔ ယွဥ္တဲ႔ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ ခ်စ္ခဲ႔ၾကသူေတြရဲ႕ သံေယာဇဥ္နဲ႔ဖြဲ႔တည္ထားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးေပါ႔။ ခ်စ္သူ ဆိုတာ တကယ္ေတာ႔ အဲ႔လိုခ်စ္တတ္မွပဲ ခ်စ္သူလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယံုလိုက္ပါျပီ။ အားလံုးလည္း ခ်စ္သူကို တန္ဖိုးထားျပီး ရိုးေျမက်တဲ႔အထိ ေပါင္းႏိုင္ၾကပါေစ.. တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကင္ၾကင္နာနာေနျပီး ေမတၱာထားခ်စ္ၾကတဲ႔ အဖြားနဲ႔ ဘဘလည္း ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမက ဒီေန႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းခ်ဳိ္င္႔ပို႔ၾကတယ္ေလ။) ဒီပံုေလးက လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘဘ၊ အဖြား (ေမေမစိန္) နဲ႔ ပုဂံ-ေညာင္ဦးကို ဘုရားဖူးသြားတုန္းက ရိုက္ထားတာေလး။ ကၽြန္ေတာ္သြားေလရာယူတတ္တဲ႔ ပံုေတြထဲက တစ္ပံုေပါ႔ေနာ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ခါနီးေတာ႔ အဖြားက ဘဘကို ဆရာလုပ္တယ္ ပဲ, လုပ္ဖို႔။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ပန္ထားတဲ႔စံပယ္ပန္းက မေပၚမွာစိုးလို႔တဲ႔ အေနာက္က စကၠဴပန္းပင္ကေန ပန္းေလးကို ခ်ဳိးပန္လိုက္ေသးတယ္။ အဲ႔လိုအလွၾကိဳက္တာ။ လြမ္းတာထက္ တမ္းတမိတယ္။ တကယ္ တကယ္..။