ေသမယ္ဆိုတာ ၾကိဳသိတဲ့အခါ

■မ်က္ႏွာအလွျပဳျပင္ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ ေဒါက္တာ ရစ္ခ်တ္ဟာ အသက္ ၄၀အရြယ္၊ သန္းၾကြယ္သူေဌး တဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ အဆုပ္ကင္ဆာျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း သိရျပီးေနာက္ သူ႔ရဲ့ဘ၀အေၾကာင္းကို ၁၉.၀၁.၁၂ ေန႔မွာ သြားေဆးတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားမ်ားေရွ႔မွာ ကိုယ္က်ဳိးမငွဲ႔ပဲ လူအမ်ားအတြက္ ေတြ႔ဆံုေျပာျပခဲ့ပါတယ္။


■မဂၤလာ နံနက္ခင္းပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အသံက နဲနဲၾသေနေတာ့ သည္းခံေပးပါခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရစ္ခ်တ္ပါ။ ဆရာ၀န္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အေၾကာင္း နဲနဲေ၀မွ်ခ်င္ပါတယ္။ ပါေမာကၡက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိတ္လို႔လာရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သင္ၾကားေနတဲ့ သြားေဆးကုသေရးဆိုင္ရာမ်ားအျပင္ တျခားအရာေတြရွိေသးတယ္ဆိုတာ ေတြးမိတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ေျပာျပရက်ဳိးနပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

■ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္က ဒီေန႔လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ့ ထုတ္ကုန္ပစၥည္းစစ္စစ္ပါ။ အထိုက္အေလ်ာက္ေအာင္ျမင္တဲ့ ထုတ္ကုန္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဆင္းရဲတယ္ခင္ဗ်။ မီဒီယာေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြက ေျပာၾကတာကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ေအာင္ျမင္မွဳပဲတဲ့။ အဲဒီေအာင္ျမင္မွဳဆိုတာလည္း ခ်မ္းသာမွဳပဲတဲ့ခင္ဗ်။ ဒီလို အေတြးအေခၚမ်ဳိးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက အင္မတန္ျပိဳင္ဆိုင္လိုစိတ္ မ်ားခဲ့တာကလား။

■ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းမွာထိပ္ဆံုးျဖစ္ရုံသာမကေသးဘူး နယ္ပယ္အားလံုးမွာကို ေအာင္ျမင္ဖို႔လိုေသးတာ။ ၀တ္စံုဆင္တူ၀တ္တဲ့အဖြဲ႔ေတြ၊ ေျပးပြဲျပိဳင္ပြဲေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔လိုတယ္ေလ။ အေရာင္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ဆုတံဆိပ္မ်ဳိးစံု၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကေပးတဲ့တံဆိပ္ေတြ အားလံုးလိုခ်င္တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက အျပင္းအထန္ျပိဳင္တတ္ခဲ့တာ။ ေဆးေက်ာင္းတက္ျပီး ဆရာ၀န္ျဖစ္လာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သိတဲ့အတိုင္းပဲ မ်က္စိအထူးကုျဖစ္ဖို႔က လူၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနေတာ့ အဲဒါျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က မ်က္စိကုသေရးမွာ သင္တန္းတက္ခြင့္ရတယ္။ ေလဆာနဲ႔ မ်က္စိကုဖို႔ သုေတသန ပညာသင္ဆုကိုလည္း National University of Singapore ကေပးတယ္ေလ။

■ပစၥည္းသစ္ထြင္ဖို႔၊ သုေတသနလုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြလည္းရ၊ ေဆးကုသေရးပစၥည္းေတြလည္းကိုင္ရ၊ ေလဆာေတြလည္းကိုင္ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သိတဲ့အတုိင္းပဲ ဒါေတြက ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေအာင္ျမင္မွဳေတြခ်ည္းပဲဗ်။ ခ်မ္းသာမွဳ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ က်န္းမာေရး၀န္ၾကီးဌာနနဲ႔ စာခ်ဳပ္ျပည့္သြားေတာ့ မ်က္စိကုသေရးသင္တန္းဟာ သိပ္ၾကာလြန္းတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပုဂၢလိကေဆးခန္းမွာ ၀င္ေငြေကာင္းတယ္ေလဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ သတိထားမိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလွအပအတြက္ခြဲစိတ္ကုပညာဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ေခတ္စားလာတာေပါ့။ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးကိုရတာေလ။ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းတက္တာေတာ္ေလာက္ျပီလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းတ၀က္နဲ႔ ထြက္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ အလွျပဳျပင္ေရး ေဆးခန္းနဲ႔ ခြဲစိတ္ကုေဆးခန္းဖြင့္တယ္ဗ်။

■သိၾကတဲ့အတိုင္း အေထြေထြကုဆရာ၀န္ေတြ၊ မိသားစုဆရာ၀န္ေတြကို လူူေတြကသိပ္အထင္မၾကီးဘူးေလ။ လူေတြက ခ်မ္းသာတာ၊ ေက်ာ္ၾကားတာကိုမွ အထင္ၾကီးတာကလား။ ရုိးရုိးဆရာ၀န္ကို ေဒၚလာ၂၀ မေပးခ်င္ေပမယ့္ အဆီေတြကိုေလ်ာ့သြားေအာင္ခြဲစိတ္ေပးတဲ့ဆရာ၀န္ကိုေတာ့ ေဒၚလာတေသာင္းေပးဖို႔ ၀န္မေလးဘူးေလ။ ရင္သားအလွခြဲစိတ္ျပဳျပင္ဖို႔ ေဒၚလာတေသာင္းခြဲေပးတယ္။ ဘာလို႔အေထြေထြကုဆရာ၀န္လုပ္ေနမလဲဗ်။ ဒါနဲ႔ပဲ အလွအပျပဳျပင္ေရး ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ ျဖစ္လာတာေပါ့။ ေနမေကာင္းျပီး ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့လူေတြကို ကုဖို႔ထက္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ နာမည္ၾကီးအလွဖန္တီးရွင္ျဖစ္လာတာေပါ့။

■အလုပ္ကေတာ့ ျဖစ္သလားမေမးနဲ႔။ ပထမေတာ့ လူနာေတြက တပတ္ေစာင့္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၃ ပတ္၊ ေနာက္ တလ၊ ႏွစ္လ၊ ၃ လအထိေတာင္ေစာင့္တယ္ဗ်ဳိ႔။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လူနာမ်ားလြန္းေတာ့ စိတ္ညစ္ေရာ။ အေတာ္ဘ၀င္ျမင့္စရာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္မႏိုင္လြန္းလို႔ ဆရာ၀န္ ၄ ေယာက္ေတာင္ ထပ္ငွားရတယ္။ တႏွစ္အတြင္းမွာကို သန္းနဲ႔ခ်ီရတာဗ်။ တႏွစ္ထဲေနာ္။ ဒါလည္း ေတာ္ေလာက္ျပီလို႔ မထင္ဘူးဗ်။ စြဲေနျပီကိုး။ ဒါနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ေဆးခန္းထပ္ဖြင့္ျပီး အင္ဒိုနီးရွားလူခ်မ္းသာေတြဆီက ေငြရွာတာေပါ့။ ဘ၀ဟာ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းဗ်ာ။

■ပိုတဲ့ပိုက္ဆံေတြဘာလုပ္တယ္ထင္တုန္း။ စေန၊ တနဂၤေႏြအားရင္ ဘာလုပ္လဲသိလား။ ကြ်န္ေတာ္က ကားကလပ္မွာ အဖြဲ႔၀င္ဗ်။ အပို၀င္ေငြနဲ႔၀ယ္ထားတဲ့ ထရပ္ကားကိုထုတ္၊ ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီကိုသြား၊ မေလးရွားထိေအာင္ ကားေမာင္းျပဳိင္ၾကတာဗ်ဳိ႔။ ဒါဟာကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀ပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ ဖာရာရီျပိဳင္ကားတစီး၀ယ္ထားေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေမာ္ဒယ္ ၄၅၈ မထြက္ေသးလို႔ ပင့္ကူတံဆိပ္ ၄၃၀ ေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဘဏ္သူေဌးကားက အနီေရာင္၊ ကြ်န္ေတာ့္ကားက ေငြေရာင္ဗ်။

■ကားေတြရျပီးသြားေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။ အိမ္၀ယ္တာေပါ့ဗ်။ ကိုယ္ပိုင္ဘန္ဂလိုေတြေဆာက္ဖို႔ ေျမလိုက္ရွာတယ္။ ပိုက္စစ္တိုက္ရွာရတာဗ်။ ကဲ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုေနခဲ့လဲ။ ခ်မ္းသာမွဳနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားမွဳၾကားမွာ ေနခဲ့တာပဲ။ မယ္စၾကာ၀ဠာ နဲ႔ေတာင္တြဲခဲ့ေသးတယ္။ လွေပ့ ေခ်ာေပ့ ခ်မ္းသာေပ့ ေက်ာ္ၾကားေပ့ဆိုတဲ့ သူငယ္မေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြသြား၊ Michelin စားဖိုမွဳးေတြခ်က္ေၾကြးတာကိုစား၊ ေပ်ာ္စရာေပါ့ဗ်ာ။

■လိုခ်င္တာေတြအကုန္လံုးျပည္စံုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္လာတာေပါ့။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အားလံုးရွိေနျပီေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့တႏွစ္ေလာက္က အားကစားလုပ္ရင္းနဲ႔ ေတြးမိတာက ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းတည္ေဆာက္ႏိုင္ျပီလို႔ ထင္ခဲ့တာ။ ထိပ္ဆံုးက ကြ်န္ေတာ္ေပါ့ဗ်ာ။

■အင္း - ကြ်န္ေတာ္မွားသြားတာေပါ့ေလ။ အားလံုးကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲမွာမွ မဟုတ္တာပဲ။ မႏွစ္က မတ္လတုန္းက ခါးနာလာတယ္ဗ်။ ထိုင္ထလုပ္တာမ်ားလို႔ နာတယ္ထင္ေနတာ။ ဒါနဲ႔ စကၤာပူေဆးရုံၾကီး ကိုသြားတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းက MRI ရုုိက္ေပးတယ္။ ဘာျဖစ္သလဲရွာဖို႔ေပါ့။ ညေနလည္းက်ေရာ သူကကြ်န္ေတာ့္ကို ေခၚေရာ။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ခါးရုိးထဲမွာ ကင္ဆာေရာက္ေနတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္မယံုဘူးဗ်။ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ တကယ္ေျပာတာလားလို႔ ျပန္ေမးေနေသးတယ္။ အားကစားရုံမွာ ေျပးလို႔ေကာင္းတုန္းရွိေနေသးတာကိုး။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ PET scan ထပ္ရုိက္တယ္။ အဆင့္၄ ( ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ) အဆုပ္ကင္ဆာတဲ့ဗ်ာ။ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုမ်ားေရာက္လာတာလဲလို႔ အံ့ၾသေနမိတာ။ ဦးေဏွာက္၊ ခါးရုိး၊ အသည္း၊ ေက်ာက္ကပ္အေပၚပိုင္းအထိေတာင္ပ်႔ံေနတာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္က အားလံုးပိုင္ဆိုင္ေနျပီလို႔ ထင္တဲ့အခ်ိန္က်မွ အားလံုးဆံုးရွဴံးရေတာ့တာပဲဗ်။

■CT scan မွာၾကည့္လိုက္၊ အဆုပ္ေပၚက အစက္အားလံုးဟာ ကင္ဆာဗ်။ ဒါကို Miliaries turmor လို႔ေခၚသဗ်။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အဆုပ္ထဲမွာ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီျပီးရွိေနျပီ။ ဒါေၾကာင့္ Chemo ေဆးေတြေပးရင္ေတာင္မွ ၃-၄ လပဲခံေတာ့မွာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ပ်က္မသြားဘူးလား။ မပ်က္ပဲဘယ္ခံႏိုင္ပါ့မလဲဗ်ာ။ စိတ္ဓါတ္က်တယ္၊ အၾကီးအက်ယ္စိတ္ဓါတ္က်တယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာအားလံုးရွိတယ္လို႔ထင္ခဲ့မိတာ။

■ကဲ သံမဏိၾကီးလို ေအာင္ျမင္မွဳေတြနဲ႔။ အိမ္ရွိတယ္၊ ကားရွိတယ္၊ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္၊ ဒါေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ၀ယ္ခဲ့တာ။ အခုေတာ့ ဆိုးဆိုးရြားရြားစိတ္ဓါတ္က်ေနရျပီ။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္တာေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ဖာရီရာကားကို ကြ်န္ေတာ္ဖက္ထားရင္းအိပ္လို႔ရမလား။ ဘယ္ရမလဲဗ်။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ လအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီဟာေတြအသံုးက်မယ္ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရခဲ့တာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအစစ္မွ မဟုတ္တာပဲကိုး။ တကယ္တမ္း ျပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ လအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ့တာက ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဂရုစိုက္တဲ့လူေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္နားလည္ျပီး ဆက္ဆံရတာမွ ေပ်ာ္စရာဗ်။ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ငိုတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ရယ္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္နာက်င္ခံစားရသလို သူတို႔လဲလိုက္ျပီးခံစားနားလည္ေပးတယ္ေလ။ ဒါက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ေစတယ္။ ပိုင္ဆိုင္မွဳေတြက ဒီလိုမေပးႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီပစၥည္းေတြကသာ လုပ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဓါတ္က်ေနတုန္းက သူတို႔အေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္ရင္ ေပ်ာ္လာဖို႔ေကာင္းတာေပါ့။

■တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးကို ေရာက္ေတာ့မယ္ေနာ္။ အရင္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ဘာလုပ္လဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကားအသစ္ကို တပတ္ျပီး တပတ္ေမာင္း၊ ေဆြမ်ဳိးေတြဆီသြားလည္၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြား။ ဒါေပ်ာ္စရာလို႔ထင္ခဲ့မိတာ။ ေငြေရးေၾကးေရးသိပ္မေျပလည္တဲ့ ေဆြမ်ဳိးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သလိုလိုက္ေပ်ာ္မယ္ထင္လား။ ဒီလိုကားသစ္ၾကီးေမာင္းျပီး ၾကြားေနတာကို ကူေပ်ာ္ေပးမလား။ ဘယ္ေပ်ာ္မလဲဗ်။သူတို႔၀င္ေငြနဲ႔သူတို႔ မနည္းေလာက္ေအာင္သံုးျပီး မီးရထားစီးေနရတဲ့ဟာ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္တာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအားက်တာရယ္ မနာလိုျဖစ္တာရယ္ပဲရွိမွာ။ တခါတေလေတာ့ မုန္းေတာင္မုန္းဦးမယ္။

■ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ထင္ထားတဲ့ အားက်မွဳမ်ဳိးပါ။ ပိုင္ဆိုင္မွဳကို ၾကြားတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္မာနနဲ႔ အတၱကို ျဖည့္ဆည္းတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထူးဆန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိတယ္ဗ်။ သူ႔နာမည္က ဂ်နီဖာတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းပါဗ်ာ။ လမ္းအတူေလွ်ာက္သြားလို႔ ခရုတေကာင္ေတြ႔ရင္ သူကေကာက္ျပီးေတာ့ ျမက္ခင္းထဲကိုခ်ေပးတယ္ဗ်။ ဘာလို႔ဒီလိုလုပ္တာလဲလို႔ ေတြးေနတာ။ တက္နင္းလိုက္လို႔ ေသသြားမွာ သူကစိုးရိမ္ေနတာ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခရုက ခရုပဲေလ။ လူေတြလဲဒီလိုပဲ။ လမ္းေၾကာင္းေပၚကေနထြက္မသြားႏိုင္ရင္ နင္းခံရမွာပဲေလ။ ဒါကပဲ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္ဟုတ္ဘူးလား။ အသဲေတာ္ေတာ္မာတာေနာ္။

■ဆရာ၀န္တေယာက္အေနနဲ႔ သနားၾကင္နာဖို႔၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ဖို႔ သင္ခဲ့ရသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္မတတ္ခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ဘ၀တုန္းက National University Hospital က ကင္ဆာဌာနမွာလုပ္ရတယ္ေလ။ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေသတာေတြေတြ႔ေနရပါေရာ။ သူတို႔ဘယ္လိုခံစားရတယ္၊ ဘယ္လိုနာက်င္ဒဏ္ခံရတယ္ ေန႔တုိင္းေတြ႔ေနတာပဲ။ ေအာက္စီဂ်င္ကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိရွဴေနရတာ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္တခုသာပါပဲ။ ေန႔တုိင္း ေဆးရုံကိုသြား၊ ေသြးေဖာက္၊ ေဆးေပး လုပ္ေနေပမယ့္ ဒီလူနာေတြကို အစစ္လို႔မထင္ပါဘူး။ ဒါဟာအလုပ္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ ကြ်န္ေတာ္လုပ္၊ ျပီးရင္အိမ္ျပန္၊ ဒါပဲ။

■ဒီလိုနာက်င္ခံစားတာေတြက အစစ္လား။ မဟုတ္ေပါင္။ ေဆးပညာအေခၚအေ၀ၚအားလံုး ကြ်န္ေတာ္ သိသားပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လူနာမျဖစ္မခ်င္း ဒါေတြကိုမသိခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တကယ္သိလာျပီေလ။ အခုေနမ်ား ခင္ဗ်ားတို႔က ကြ်န္ေတာ္ကို အသစ္ကျပန္စခြင့္ရွိေသးရင္ အခ်ဳိးေျပာင္းမလားလို႔ေမးလာရင္ ေျပာင္းမယ္လို႔ ျပန္ေျဖမွာပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အခုမွပဲ လူနာေတြ ဘယ္လိုခံစားရတယ္ဆိုတာကို နားလည္လာတာကိုး။ တခါတေလေတာ့ ဒီလိုပဲ ခဲရာခဲဆစ္ သင္ယူရတာမ်ဳိးရွိပါတယ္။

■အခုခင္ဗ်ားတို႔က ပထမႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ဆိုေတာ့ ဒီလမ္းၾကီးကို ျဖတ္ရဦးမွာပါပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို အခ်က္ ၂ ခ်က္ သတိေပးစရာရွိတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးက ပုဂၢလိကေဆးခန္းပဲလုပ္ၾကရမွာပဲ။ ျပီးရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ခ်မ္းသာလာၾကမယ္ဆိုတာ အာမခံတယ္။ သြားစိုက္တာေလးတင္ အမ်ားၾကီးပိုက္ဆံရတာမို႔လား။ တကယ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္တယ္၊ ခ်မ္းသာတယ္၊ ဆိုတာေတြက မွားေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ျပသနာက ကြ်န္ေတာ္တို႔အမ်ားစုက ဒီဒဏ္ေတြကို မခံႏိုင္တာ။

■ဒါကိုကြ်န္ေတာ္ဘာလို႔ေျပာႏိုင္လဲဆိုေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါမွာ ရေလလိုေလျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာေတြ႔လာတယ္ေလ။ ပိုပိုျပီးလိုခ်င္လာေတာ့ မရရင္ မေနႏိုင္ျဖစ္ေရာ။ ေျပာခဲ့ျပီးတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္က ဒီလူမွဳပတ္၀န္းက်င္က သတ္မွတ္ထားတာအားလံုးရခဲ့သားပဲ။ မရရင္ မေနႏုိင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ လူနာဆိုတာ ေငြ၀င္လမ္းလို႔ပဲ ျမင္ခဲ့တာ။ လူနာဆီက ရသမွ်ပိုက္ဆံညွစ္ယူခဲ့တယ္ေလ။

■အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကယ္တမ္းဘယ္သူ႔အတြက္ လုပ္ေပးေနတာလဲဆိုတာ ေမ့ေနၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မဟုတ္ပဲ ကိုယ့္အတြက္ေတြျဖစ္ကုန္ေရာ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ ေဆးပညာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သြားေဆးကုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပုဂၢလိကေဆးခန္းမွာ လူနာကို မလိုတဲ့ကုသမွဳေတြ ေပးၾကတယ္။ သိပ္မေသခ်ာတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေပါ့။ မလိုအပ္မွန္းသိတာေတာင္မွ ေပးျဖစ္ေအာင္ေပးေသးတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သိလာတာက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တကယ္ဂရုစိုက္တဲ့လူနဲ႔ ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးတဲ့လူနဲ႔ကို ခြဲတတ္လာျပီ။ ပိုက္ဆံေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ေတြ ပ်က္စီးလာတာေပါ့။

■ပိုဆိုးတာကေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြအေၾကာင္း၊ ျပိဳင္ဘက္ေတြအေၾကာင္းကို ဆိုးဆိုးရြားရြားေျပာခဲ့ၾကတယ္ေလ။ လိပ္ျပာမသန္႔တာေလးေတာင္ မျဖစ္ေပါင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ သူမ်ားကိုႏွိမ့္ခ်ျပီး အေပၚေရာက္ဖို႔လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကေနရာအားလံုးမွာကို ျဖစ္ေနတာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတိေပးခ်င္တာက ဒီလိုစိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းေတြ ပ်က္စီးသြားတာမ်ဳိးကိုေတာ့ မျဖစ္ပါေစနဲ႔ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကဒါကို ခဲရာခဲဆစ္သင္ခဲ့ရတာမို႔ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လို မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။

■ေနာက္တခုက လုပ္သက္ရွည္လာတာနဲ႔အမွ် ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ လူနာေတြအေပၚမွာ သိပ္အေရးမလုပ္ေတာ့ဘူးေလ။ ထံုေပေပျဖစ္လာတယ္။ အစိုးရေဆးရုံျဖစ္ျဖစ္၊ ပုဂၢၢလိကေဆးခန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ လူနာမွတ္တမ္းတထပ္ၾကီး လက္ထဲေရာက္ေနတာနဲ႔ အဲဒီဟာၾကီးျမန္ျမန္ကုန္သြားဖို႔ပဲ အေရးၾကီးေနေတာ့တာပဲေလ။ လူနာေတြမ်ားလြန္းလို႔ အခန္းထဲက ျမန္ျမန္ထြက္သြားဖို႔ပဲ အာရုံရွိေတာ့တာ။ ဒါအမွန္ပဲဗ်။ ဒါက ေန႔တဓူ၀ အလုပ္ျဖစ္လာေတာ့ ျငီးေငြ႔လာတာေပါ့ဗ်ာ။ လူနာေတြဘက္က ဘယ္လိုစိတ္ထဲမွာထင္သြားလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး။ ေၾကာက္ရြ႔႔ံတာ၊ စိုးရိမ္တာ အားလံုးေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္တကယ္ခံစားရတဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ သိလာတာဗ်။ ဒါဟာကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ အၾကီးဆံုးခြ်တ္ယြင္းခ်က္ပါပဲဗ်ာ။

■ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ ေလ့က်င့္ေပးထားခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းလူနာေတြခံစားေနရတာကိုေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းမစာႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ဆင္းရဲလိုက္၊ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာလိုက္ျဖစ္ေနဖို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ခံစားမွဳကဲလြန္းရင္ Professional မဆန္ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔တကယ္တမ္း သူတို႔ကိုနားလည္ေအာင္ၾကိဳးစားသလား။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ မၾကိဳးစားဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတိေပးခ်င္တာကေတာ့ လူနာေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာပါဗ်ာ။

■ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ နာက်င္တာေတြ၊ ေၾကာက္ရြ႔ံတာေတြ၊ စိုးရိမ္တာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ အစစ္မဟုတ္ေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ေတာ့ အစစ္ေတြကိုးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္က အခုဆိုရင္ Chemotherapy ယူေနတာ ၅ ခါရွိျပီ။ ဒါဟာ သိပ္ခံရခက္တာပဲဗ်ာ။ Chemotherapy ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ့ရန္သူအတြက္ေတာင္ ဆုမေတာင္းသင့္ဘူး။ တကယ့္ကို ခံစားရတာဗ်ာ။ အစာစားမိလား မစားမိလားေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး။ သိပ္ကိုဆိုးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲနဲအင္အားရွိတာနဲ႔ တျခားကင္ဆာလူနာေတြဆီကို သြားပါတယ္။ နာက်င္တာေတြကို သိလာျပီကိုး။ ဒါက သိပ္ေနာက္က်ျပီး လုပ္ေပးႏိုင္တာလဲ သိပ္နဲေနပါျပီေလ။

■ခင္ဗ်ားတို႔မွာက ေတာက္ပတဲ့အနာဂတ္နဲ႔ ခြန္အားအျပည့္နဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတို႔ လူနာအေၾကာင္းကိုထဲထဲ၀င္၀င္သိေအာင္လုပ္ပါဗ်ာ။ သူတို႔ဟာလူသားစစ္စစ္ေတြ၊ အမွန္တကယ္ကို နာက်င္ခံစားျပီး အခက္ခဲဆံုးအခ်ိန္ေတြကို ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာကို သိေအာင္လုပ္ပါ။ ဆင္းရဲတဲ့လူေတြပဲ ခံစားရတယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ ဆင္းရဲတဲ့လူေတြက အစကထဲကသူတို႔မွာ နဲနဲပဲရွိေတာ့ ေရာင့္ရဲလြယ္တယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ထက္လည္း ပိုျပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနႏိုင္ၾကတယ္။ တျခားစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ခံစားခ်က္ျပင္းထန္ေနတာ၊ ေငြေရးေၾကးေရး စတဲ့ျပသနာနဲ႔ လူေတြအမ်ားၾကီး။ ဒါေတြကလည္းတကယ္ရွိတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ အသိအမွတ္မျပဳပဲ ေနခဲ့ၾကတာ။

■ဒါေၾကာင့္မို႔ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့လူေတြအေပၚမွာ အေလးထားၾကပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားနဲနဲေလးလုပ္ေပးလိုက္တာ သူတို႔အတြက္အမ်ားၾကီးကို ထူးျခားသြားတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေသခါနီးေနျပီဆိုေတာ့ ဘယ္သူကတကယ္ဂရုစိုက္တယ္၊ အားေပးတယ္ဆိုတာကို ခံစားတတ္ေနျပီေလ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို တကယ္ေျပာင္းလဲသြားေစတယ္။ ဒါဟာကုသမွဳေတြယူျပီးတဲ့ေနာက္သိလာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေဆးသြင္းထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ေနာက္ေန႔မွ ေဆးထပ္သြင္းမယ္ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားတို႔ကို စကားေျပာဖို႔ အားရွိေနေသးတာေပါ့။

■ေမာရစ္ နဲ႔ အဂၤါေန႔ ဆိုတဲ့စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေလးေတြ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဖတ္ျပီးသားလဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ လူတုိင္းေသရမွာသိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူး။ တကယ္ယံုတယ္ဆိုရင္ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြကို ေျပာင္းပစ္ၾကမွာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာသိေတာ့ က်န္တာအကုန္လံုးေမ့ထားျပီး တကယ္လုိအပ္တာေတြပဲ စဥ္းစားတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေသခါနီးမွပဲ ဘယ္လိုေနရမွန္း သိေတာ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒါမ်ဳိးကို မနက္ေစာေစာစီးစီးၾကားရတာ က်က္သေရေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့တဲ့အမွန္တရားမို႔ ေျပာျပတာပါ။

■ခင္ဗ်ားတို႔ကို ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာတဲ့အတိုင္းမေနၾကပါနဲ႔။ မီဒီယာေျပာတာကိုလည္း လက္မခံနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ခံခဲ့ရျပီးျပီ။ ေပ်ာ္မယ္ထင္လို႔ သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ခဲ့မိျပီ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး ဘယ္လိုအသက္ရွင္သန္မယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ပါ။ သူမ်ားေျပာတိုင္းလိုက္မလုပ္နဲ႔။ ကိုယ့္တကိုယ္ရည္စာပဲၾကည့္ေနမလား။ တျခားတေယာက္ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ကူညီမလား။ ဆံုးျဖတ္ပါ။ တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအစစ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ခ်ည္းပဲၾကည့္ေနလို႔မရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ရႏိုင္မယ္လို႔ထင္ခဲ့တာ မရခဲ့ပါဘူး။ နားေထာင္ေပးတာေက်းဇူးပါပဲ။ ေမးခ်င္တာရွိရင္ ေမးႏုိင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

( ေဒါက္တာရစ္ခ်တ္ဟာ ၁၈.၁၀.၁၂ ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ )
ဒီေဆာင္းပါးေလးေကာင္းလြန္းလို႔ Facebook ကေနကူးယူျပီး ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါတယ္။

မုဒိတာ လူမွုေရးအသင္း

✿ ေလာကအလွတရား ✿
မိုးေရမေသာက္
မိုးေပါက္မ်ားစြာ ရြာသြန္းပါမွ
အာကာတစ္ခြင္ မိုးေကာင္းကင္ဟု
မည္တြင္ နာမ ခန္႔ညားရ၏

ေတာင္ေပၚေျမျပန္႔
ခရီးဆန္႔၍ မတန္႔စီးဆင္း
က်ဳိးျပဳျခင္းျဖင္႔ ျမစ္မင္းဧရာ
၀န္တာေက်မွ ျမစ္ပီသ၏

လူျဖစ္လာရ တခဏ၀ယ္
အတၱ ပရ မ်ွတစဥ္းစား
အမ်ားအက်ဳိး ရြက္သည္ပိုးမွ
ကုသိုလ္လည္းရ ေအာင္ျမင္ရမည္
ေလာကတစ္လႊား အလွတရား
ဆင္ျခင္ေလးထား မိတ္ေဆြမ်ား
မုဒိတာ စိတ္ကေလးေတာ႔ထား။
❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿
လံုျခံဳေႏြးေထြးတဲ႔ မိဘအိမ္ရိပ္မွာ အိပ္စက္ႏိုးထလိုက္ရတဲ႔ မနက္ခင္းေလးက အင္မတန္ႏွစ္သက္ဖို႔ ေကာင္းလြန္းလွတယ္။ မနက္စာအျဖစ္ အေမကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္ထားတဲ႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ ဆတ္သားေျခာက္ မီးကင္ကို ေကာ္ဖီပူပူနဲ႔စားရင္း မေန႔ကေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ လူမွု၀န္ထမ္းေတြကုိ သတိရမိလိုက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမို႔ကိုယ္စားျပဳထားတဲ႔ မုဒိတာ ပရဟိတ အဖြဲ႔၀င္ေတြ စုေနမယ္႔ မုဒိတာ ကုသိုလ္ျဖစ္ေဆးခန္းေလးဆီကုိ ထြက္လာခဲ႔မိတယ္။ လမ္းတေလ်ွာက္စဥ္းစားမိလာတာက အင္မတန္ေကာင္းမြန္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ဒီအဖြဲ႔အစည္းေလးရဲ႕ ေစတနာမွန္ကန္မွုနဲ႔ ကူညီေပးေနတဲ႔သာေရး၊ နာေရးမခ်န္၊ ေဆးကုသေပးတာေတြနဲ႔အတူ အခုဆိုရင္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမို႔ေလးအတြက္ အေရးေပၚလူနာတင္ယဥ္တစ္ခုျဖစ္ေပၚလာဖုိ႔ကိုပါ သူတုိ႔ေတြ အလွဴခံေတြထြက္ေပးေနတာပါ ၾကားသိျမင္ေတြ႔ေနရတာေလးေတြ...။ ဒါေတြဟာ.. တကယ္႔ကုိ ပီတိျဖစ္စရာ မုဒိတာ ပြားစရာေလးေတြပါပဲ။
လမ္းေလးထဲကို မ၀င္ခင္ အေ၀းကေနျမင္ေတြ႔ႏုိင္တဲ႔ မုဒိတာဆိုတဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္လမ္းညႊန္ေလးနဲ႔အတူ ယေန႔ေဆးကုသစရိတ္အျဖစ္ ကုသိုလ္ရွင္ေတြရဲ႕ အမည္ေလးကုိပါ ေၾကာ္ျငာေပးထားတာေလးကလည္း တကယ္ ရင္ထဲပီတိတစ္ခုကို ေပၚေပါက္ေစခဲ႔တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေဆးခန္းေလးေရွ႔ကို ေရာက္ေတာ႔ မနက္ ကိုးနာရီစြန္းရံုပဲ ရွိေသးေပမယ္႔ (အဂၤါနဲ႔ စေနေန႔) အပတ္စဥ္ဖြင္႔တဲ႔ ေစတနာ႔ ေဆးခန္းေလးကေတာ႔ လူနာေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနခဲ႔ပါျပီ။အလွည္႔က် ကုသိုလ္ျဖစ္ကုသေပးမယ္႔ ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔ သူနာျပဳေလးေတြအပါအ၀င္ မုဒိတာ ပရဟိတအဖြဲ႔၀င္ေတြ အားလံုးကိုလည္း ေဆာင္းနံနက္ခင္းရဲ႕ ျမဴကြဲျပီးစ ေနေရာင္ျခည္နဲ႔အတူ ေႏြးေထြးစြာ တက္ၾကြစြာ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။







အဲ႔ဒီမွာရွိေနတဲ႔ အဖြဲ႔၀င္ ကုိကုိေအာင္ကေနျပီး သူတို႔အသင္းေလးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေလးေတြကို ရွင္းျပေပးတဲ႔အတြက္ ခုလုိေလးေတြ မွတ္တမ္းတင္ျပီး ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမို႔ေလးရဲ႕ သာေရး၊ နာေရးအတြက္ အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင္႔အျဖစ္ ပါ၀င္ႏုိင္ေစရန္နဲ႔ မုဒိတာပြားမ်ားေစႏုိင္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ျပီး ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါတယ္။







☣အသင္း၏အလင္းတန္း -☣
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမုိ႕ ဆႏၵတူလူငယ္မ်ား၏ ျဖဴစင္ေမတၱာ၊ ဂရုဏာျဖင္႔ "နာသူကုိတြဲ၊ လဲသူကုိထူ" ႏွလံုးလွေျခလွမ္းမွ လူမွုေရး၊ ဘာသာေရးကိစၥမ်ားတြင္ ကုိယ္စီအသိတရား လက္ကုိင္ထားျပီး လုပ္အားဒါန ေ၀ဆာခဲ႔ေသာ အစဥ္အလာေကာင္းတစ္ရပ္မွာ ၾကာျမင္႔ေလျပီ။
ဤသုိ႔ ကူညီ၀န္ေဆာင္ခဲ႔ရာမွာ အသင္းအဖြဲ႔ျဖင္႔ ခိုင္မာေကာင္းျမတ္ေသာ စည္းကမ္းမ်ား ေရးဆြဲခ်မွတ္လွ်က္ အရွိန္အဟုန္တုိးျမွင္႔ လုပ္ကုိင္လုိေသာ ဆႏၵမ်ား တစ္စတစ္စ ႏိုးၾကားလာခဲ႔ပါသည္။
အဆိုပါ ပရဟိတ အိပ္မက္မ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ေရးအတြက္ 'ဆႏၵဓိပတိ'၏ လွုံ႕ေဆာ္ေပးေသာစြမ္းအားေၾကာင္႔ ခိုင္မာေသာ၊ စည္းစနစ္က်ေသာ ေစတနာအုတ္ျမစ္ေပၚ၀ယ္ ဤ 'မုဒိတာ' မည္ေသာ လူမွုကူညီေရးအသင္းၾကီးကုိ ၁၁.၆.၂၀၁၂ က စတင္ တည္ေထာင္ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္ခဲ႔ပါေၾကာင္း အသိေပးပန္ၾကားအပ္ပါတယ္။
ယခုဆုိ အသင္း၀င္အေနနဲ႔ ရပ္ကြက္တိုင္းနီးပါးကေန လူအင္အား ၇၀၀နီးပါးနဲ႔ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္ေနတာကုိသိခဲ႔ရပါတယ္။

*အသင္း၏လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား*
၁။ က်န္းမာေရးဆုိင္ရာ ပံ႔ပိုးျခင္းမ်ား
၂။ ပညာေရးဆိုင္ရာ ကူညီပံ႔ပိုးျခင္းမ်ား
၃။ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ဆိုင္ရာ ပ႔ံပုိးျခင္းမ်ား
၄။ သာေရး၊ နာေရးကိစၥမ်ားဆိုင္ရာ ကူညီပံ႔ပုိုးျခင္းမ်ား
၅။ ျမိဳ႕နယ္၊ ရပ္ရြာတြင္ လိုအပ္ေသာလုပ္အားဒါနမ်ားကူညီပံ႔ပိုးျခင္းမ်ား
၆။ အမ်ားသေဘာတူ ဆံုးျဖတ္ေရးဆြဲထားေသာ စည္းကမ္းႏွင္႔ အက်ဳံး၀င္ေသာ အေထြေထြကိစၥမ်ားကုိ ပံ႔ပိုးကူညီျခင္းမ်ားႏွင္႔
၇။ အသင္း၏ ဘ႑ာေငြေၾကး စုေဆာင္းမိသမ်ွအေပၚ မူတည္လ်က္ တုိးခ်ဲ႕လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္သြားမည္႔ က႑သစ္မ်ား...စသည္႔လုပ္ငန္းစဥ္ (၇)ရပ္ ခ်မွတ္ထားပါေၾကာင္း။











ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ မုဒိတာ ပရိဟိတ အဖြဲ႔မွ ေယာေခ်ာင္းေရေဘးအတြက္ ရန္ကုန္မွေစတနာရွင္မ်ားနဲ႔အတူ ပူးေပါင္းျပီး လူနာေပါင္း ၁၈၀ေက်ာ္အား အခမဲ႔ သြားေရာက္ေဆးကုသေပးကာ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ ကူညီေဖးမ အားေပးသြားခဲ႔ၾကတာကုိလည္း မွတ္တမ္းမ်ားနဲ႔အတူ ေတြ႔ရွိခဲ႔ရပါတယ္။
ေနာက္ထပ္မုဒိတာပြားစရာေလးတစ္ခုကုိလည္း ၾကားသိခဲ႔ရပါေသးတယ္။
ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးတုိင္း ေက်ာင္းေနႏုိင္ေရး၊ စာတတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး၊ လြတ္လပ္ေရး အ.မ.က ေက်ာင္းနဲ႔ ဥသ်ွစ္ကုန္း အ.မ.က ေက်ာင္းေတြမွာ အလွဴဒါနမ်ား တတ္စြမ္းသေလာက္သြားေရာက္ လွဴဒါန္းေပးခဲ႔တာကိုလည္း ယခုဓာတ္ပံုေလးေတြမွာ ျမင္ႏိုင္ျပီး သာဓုေခၚႏိုင္ၾကေစရန္ မွတ္တမ္းတင္ ခဲ႔ပါတယ္။
☣ အသင္းေဆာင္ပုဒ္ ☣
ျဖဴစင္ေမတၱာ
ဂရုဏျဖင္႔
နာသူကိုတြဲ
လဲသူကိုထူ
ခ်မ္းသာဆင္းရဲ
မခြဲတူကြ
ႏွလံုးလွျဖင္႔
သုခေပးေ၀
ဒုကၡေျပအံ႔
ဆိုတဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ေလးနဲ႔ အညီ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမေရြး လူတုိင္းအတြက္ လိုအပ္တဲ႔ေနရာတိုင္းမွာ ဆႏၵတူညီစြာ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္မွုေတြကေတာ႔ ျမိဳ႔ေနလူတုိင္း သိရွိလက္ခံထားၾကျပီးျဖစ္ပါတယ္။

*ေမတၱာျဖင္႔ ကုသေပးသည္႔ဆရာ၀န္မ်ား*

၁။ ေဒါက္တာ ကံမင္းေအာင္
၂။ ေဒါက္တာ ေက်ာ္သူ၀င္း
၃။ ေဒါက္တာ ေဇာ္မင္းလတ္
၄။ ေဒါက္တာ ဟန္ေဇာ္လင္း
၅။ ေဒါက္တာ လွုိင္မ်ဳိးေအာင္
၆။ ေဒါက္တာ ျဖိဳးေက်ာ္သူ
၇။ ေဒါက္တာ ခင္ျမင္႔ျမင္႔စံ
၈။ ေဒါက္တာ ခ်စ္ခ်စ္ထူး
၉။ ေဒါက္တာ ဇင္မာဦး
၁၀။ ေဒါက္တာ ဆုမြန္ပန္
၁၁။ ေဒါက္တာ ယဥ္မာေဌး
၁၂။ ေဒါက္တာ လဲ႔ယဥ္ေ၀ျဖိဳးသူ
၁၃။ ေဒါက္တာ ခိုင္ဇာယုရွိန္










ေဆး၀ါးကၽြမ္းက်င္ - ဦးျမင္႔ဦး၊ မႏွင္းေဟမာန္၊ မႏြယ္နီ၀င္း၊ မသႏၱာေဆြ။

လူမွုေရးလုပ္ငန္းမ်ား အကူအညီေတာင္းခံရန္ႏွင္႔ လွဴဒါန္းေငြမ်ား ထည္႔၀င္လွဴဒါန္းႏိုင္ရန္အတြက္ ဆက္သြယ္ရမည္႔ ပုဂၢိဳလ္မ်ား-
ကုိေဌးေအာင္ (၀၉-၄၃၀၀၈၄၆၅)၊
ကုိေအာင္ေက်ာ္စိုး (၀၉-၄၃၁၄၃၉၁၃)၊
ကုိေက်ာ္ဇင္ (၀၉-၅၁၉၆၅၉၂)၊
ကုိေဇာ္တိုး (၀၆၁-၅၁၈၂၆)

မုဒိတာ ပရဟိတလူမွုေရးအသင္းသို႔ သီးျခားလွဴဒါန္းလိုပါက-
၁။ ေဆးကုသမွု တစ္ရက္ပ်မ္းမၽွ - ၂၀၀၀၀/ ကုန္က်ေငြ
၂။ ေဆး၀ါးပစၥည္းမ်ားအတြက္ ေငြပေဒသာပင္စုိက္ထူ လွဴဒါန္းျခင္း
၃။ ေဆး၀ါးပစၥည္းမ်ား၊ ပညာေရးဆုိင္ရာ အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္းမ်ား
၄။ စာၾကည္႔တုိက္အတြက္ စာအုပ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ စာေစာင္မ်ားႏွင္႔ ဂ်ာနယ္မ်ားလည္း လွဴဒါန္းႏုိင္ပါသည္။

ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕မွာ အေရးေပၚလူနာတင္ယာဥ္တစ္စင္း ရရွိျဖစ္ေပၚလာေစရန္အတြက္ ၾကိုးစားအားထုတ္ျပီး ေဆးေပးခန္းအပါအ၀င္ တျခား က႑ေလးမ်ားကူညီႏုိင္ေစေရးအတြက္ ပံုမွန္ေငြရရွိေစရန္ လျပည္႔ေန႔တုိင္း အလွဴခံထြက္ျပီး ၊ အဲ႔ဒီက ရရွိတဲ႔ေငြနဲ႔ တတ္အားသေရြ႔ သာေရး၊ နာေရးမက်န္ ကူညီေပးေနတာေတြဟာ ၾကားသိေနရတာ တကယ္႔ကုိ မုဒိတာပြားစရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒီ အေရးေပၚလူနာတင္ယာဥ္ကုန္က်စရိတ္က သိန္း၈၀က်မွာပါ။ အခုထိ အဖြဲ႔မွာ ဒီယာဥ္အတြက္ စုေဆာင္းေငြက သိန္း၅၀ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ လုိအပ္ေငြကုိ ျမုိ႔ခံလူတစ္ဦးမွ စိုက္ထုတ္ေပးထားတယ္လုိ႔လည္း သိရပါတယ္။ လိုအပ္ေငြမွာ သိန္း၃၀ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အေ၀းေရာက္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းစာနာသူအသင္းကေနျပီး ဒီအေရးေပၚလူနာတင္ယာဥ္ျဖစ္ဖုိ႔ လုိအပ္ေငြကုိ သဒၶါတတ္အားသေလာက္ ပါ၀င္ကူညီလွဴဒါန္းၾကလုိက္ရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ..။ ျပီးေတာ႔ ဆႏၵတူ ႏွလံုးလွတဲ႔ ျမို႔ေလးရဲ႕အေ၀းေရာက္ အသင္းကေန မုဒိတာအသင္းနဲ႔ပူးေပါင္းျပီး အမွန္တကယ္လုိအပ္တဲ႔ ေနရာေတြမွာ ကူညီေပးႏုိင္ဖို႔ လစဥ္ အလွဴေငြေလးေတြ စုေဆာင္းျပီး ကုသိုလ္ယူႏုိင္ၾကရင္ ပိုျပီးထိေရာက္စြာ ကူညီႏုိင္မယ္ဆုိရင္....၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အေ၀းေရာက္ စာနာသူေတြနဲ႔အတူ ျမုိ႔မွာရွိတဲ႔ လူေတြရဲ႕အလွဴေငြေတြသာ လစဥ္ပံုမွန္လည္ပတ္ေနရင္.... ဒီ မုဒိတာ ပရဟိတအဖြဲ႔နဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္း လိုအပ္တဲ႔ေနရာေလးေတြအတြက္ ကြက္လပ္ကေလးေတြကုိ အတူျဖည္႔ၾကရေအာင္လား လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ တုိက္တြန္းအၾကံျပဳလုိပါတယ္။ အားလံုးလည္း မုဒိတာပြားမ်ားႏုိင္ၾကပါေစ။

အသင္းရံုးတည္ေနရာ-
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕၊
လြတ္လပ္ေရးရပ္ကြက္၊
မဥၨဴသကလမ္း၊
ထိန္ကန္ရိုးကူးတံတားအေရွ႕ဘက္။
ဖုန္း - ၀၉-၄၃၁၃၇၄၀၈

အသင္းစတင္သည္႔ေန႔ရက္ - ၂၀၁၁ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၁၁)ရက္။

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ....
ခ်စ္တဲ႔
✎❑уaйaит cно❒ ヅ

ရင့္က်က္ေသာစိတ္

လူ ့အဖြဲ ့အစည္းတခုမွာ အႏၱရာယ္အရွိဆံုးသူေတြကေတာ့ သူငယ္နာမစင္တဲ့ လူႀကီးေတြပဲ ျဖစ္တယ္လို ့ နယူးေယာက္စီးတီးတကၠသုိလ္ရဲ့ ဒႆန ပါေမာကၡ ဟာရီအိုဗာစထရီ (Harry Overstreet ) က ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ အသက္အရြယ္ႀကီးေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္နဲ ့အသိ ဉာဏ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ ကေလးသူငယ္တေယာက္ လိုပဲ ျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ လူ ့ေလာက ဟာ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြ
၀ိုင္းေနရတယ္လို ့ ဆိုလိုခ်င္ပံု ရပါတယ္။ သည္လို ကေလးကလား ႏိုင္တဲ့ လူႀကီးေတြအတြက္ အေခၚအ
ေ၀ၚေတြက မနည္းပါဘူး။ က်ပ္မျပည့္္တဲ့သူတဲ့။ အသက္ႀကီးၿပီး အခ်ိန္မစီးသူတဲ့။ မက်က္တက်က္ေပါင္မုန္ ့တဲ့။
လူႀကီးေတြက ကေလးသူငယ္ေတြမွာ မရွိႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြကို ပိုင္ဆိုင္ေနပါတယ္။ အျမင္ သာ ဆံုးကေတာ့ ရုပ္ပိုင္ဆိုင္ရာ ခြန္အားပါ။ ကေလးငယ္တေယာက္ စိတ္ဆိုးတဲ့ အခါ ဖ်က္လို ဖ်က္ဆီးလုပ္တတ္သလိုမ်ဳိး လူႀကီးတေယာက္က စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ဖ်က္ဆီးမယ္ဆိုရင္ ပ်က္စီးမွဳ ပမာဏအတိုင္းအတာဟာ ကေလး သူငယ္က လုပ္တာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုႀကီးမား ပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္နာ မစင္တဲ့ လူႀကီးေတြဟာ ေလာကအတြက္ အလြန္ အႏၱရာယ္ႀကီး တယ္လို ့ ေျပာေနၾကတာပါ။
လူတေယာက္ဟာ အသက္အရြယ္ႀကီးလာတာနဲ ့အမွ် ၾသဇာရွိတဲ့သူ ျဖစ္လာပါတယ္။ မိဘတေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ ဆရာတေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ အလုပ္ရွင္ တေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ အလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ အရာရွိ တေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ အႀကီးအကဲ တေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ တစံုတေယာက္ အေပၚမွာေတာ့ ၾသဇာရွိလာတာပါပဲ။ ၾသဇာ မရွိဘူးဆိုတဲ့ လူႀကီးဆိုတာ ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူႀကီး တေယာက္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ အသက္အရြယ္နဲ ့အညီ ဖြံ ့ၿဖိဳးရင့္က်က္လာျခင္းမရွိဘဲ ကေလးသူငယ္အဆင့္မွာပဲ ရပ္တံ့ေနမယ္ဆိုရင္ သူ ့ၾသဇာေအာက္မွာ ရွိတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ဆင္းရဲႀကမလဲ။ အသက္အရြယ္ႀကီးလာတာနဲ ့အမွ် ပိုင္ဆိုင္မွဳေတြ မ်ားလာပါတယ္။ လက္နက္ အသံုး အေဆာင္ေတြ မ်ားျပားလာသလို မိတ္ေဆြသဂၤဟေတြ အသင္းအပင္းေတြ မ်ားျပား လာပါတယ္။ လူႀကီးတေယာက္ဟာ လက္နက္ အသံုးအေဆာင္ေတြကို အသံုးျပဳၿပီး သူ ့ရဲ့ စြမ္းအားကို ခ်ဲ ့ထြင္ႏိုင္သလို အသင္းအပင္းအဖြဲ ့အစည္းေတြမွာ ၀င္ေရာက္ျပီး တေယာက္တည္း မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ သည္လို စြမ္းအားရွိတဲ့ လူႀကီး တေယာက္က ကေလးသူငယ္စိတ္ဓာတ္ေလာက္နဲ ့ ဦးေဆာင္ေနမယ္ဆိုရင္ သူဖန္တီးမယ့္ ေဘးအႏၱရာယ္ဟာ အကန္႔အသတ္ ရွိမွာ မဟုတ္ပါ။

"ေနရာမွန္ကို ေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္သူရယ္လို ့ ကမၻာ့သမိုင္းမွာ သည္ေန ့အထိ အလံုအေလာက္ မရွိေသးပါဘူး" လို ့ ဂ်ီဘီ ခ်စၥဟုမ္း (G.B. Chisholm) ဆိုတဲ့ စိတ္ကုဆရာ ၀န္တေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ သူငယ္နာမစင္တဲ့ လူႀကီးေတြပဲ ေနရာယူထားတာေၾကာင့္ ေနရာမွန္ လူမွန္ ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ရွားပါးေနရတာကို ဆိုလိုခ်င္ ပံုရပါတယ္။
"အတၱဟိတနဲ ့ပရဟိတကို ဟန္ခ်က္ညီညီ ဒြန္တြဲဖန္တီးေပးႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မွဳမ်ဳိးကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့သူေတြ ယေန ့အထိ လံုလံုေလာက္ေလာက္ မရွိေသးတဲ့အတြက္ လူ႔ေလာက ဟာလည္း ကေသာင္းကနင္း ျဖစ္ေနရတယ္" လို ့ ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက ေျပာပါတယ္။
ယေန ့လူငယ္ ေနာင္၀ယ္လူႀကီး ဆိုတဲ့ စကားဟာ သံုးစြဲလြန္းလို ့ ဖြတ္ဖြတ္ေၾကၿပီး စြမ္းအားမဲ့ တဲ့ စကားလံုးေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးတေယာက္ရဲ့ ဘ၀ကို မလြဲဧကန္ ေရာက္ရွိ မယ့္ လူငယ္ေတြအေနနဲ ့ "ရင့္က်က္မွဳ" ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ဓာတ္ဖြံ ့ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ေလ့က်င့္တာမ်ဳိးက အလြန္နည္းပါးေနပါေသးတယ္။
ေနာက္ၿပီး အသိစိတ္ဓာတ္ ရင့္က်က္မွဳကို သင္ၾကားေလ့က်င့္ေပးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ရွားပါးေနပါတယ္။စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာလည္း သည္လို စိတ္ဓာတ္ ဖြံ ့ၿဖိဳးေရးပညာကို စနစ္တက် ေလ းေလး နက္နက္ သင္ေပးတာမ်ဳိး မရွိေသးပါဘူး။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဆိုရင္ ဆရာ၀န္ အင္ဂ်င္နီယာ စတဲ့ အသက္ေမြးပညာေတြကိုပဲ ဘ၀ရဲ့ ထိပ္တန္း ရည္မွန္းခ်က္လို ျဖစ္ေနေအာင္ ပညာေရးေလာကက ဖန္တီးေပးေနပါတယ္။ သည္လို အတတ္ပညာေတြအေပၚမွာပဲ အာရံု စိုက္ ေနေအာင္ သင္ၾကားေပးေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ႀကီး အင္ဂ်င္နီယာႀကီး တေယာက္ျဖစ္ လာရံုနဲ ့ အသိစိတ္ဓာတ္က အလိုလို ရင့္က်က္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မွဳ ဆိုတာက ေလ့က်င့္ပြားမ်ား ရတဲ့ ပညာရပ္တခု ျဖစ္ပါတယ္။
ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက ရင့္က်က္ေသာ စိတ္ ( The Mature Mind) ဆိုတဲ့ စာအုပ္ တအုပ္ ကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ သည္စာအုပ္မွာ ရင့္က်က္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ပိုင္ဆိုင္ ရရွိဖို ့လိုအပ္ခ်က္ ေတြကို ရွင္းလင္းျပထားပါတယ္။ အဓိက တင္ျပထားတာ ကေတာ့ ရင့္က်က္မွဳ ဆိုင္ရာ ကြင္းဆက္ သေဘာတရား(The Linkage Theory of Maturity) ျဖစ္ပါတယ္။
ရင့္က်က္သူတေယာက္ျဖစ္လာဖို ့ ဘ၀နဲ ့ဆက္စပ္ေနတဲ့ ကြင္းဆက္ ေျခာက္ခုကို ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက သည္စာအုပ္မွာ ရွင္းျပထားပါတယ္။

သည္ကြင္းဆက္ေတြကေတာ့ အသိပညာ ကြင္းဆက္၊ တာ၀န္ကြင္းဆက္၊ ေျပာဆိုဆက္ဆံေရး ကြင္းဆက္၊ လိင္မွဳ ကြင္းဆက္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမွဳ ကြင္းဆက္နဲ ့ဒႆနအျမင္ကြင္းဆက္တို ့ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ကြင္းဆက္ေျခာက္ခုဟာ တခုနဲ ့တခု ဆက္စပ္ေနၿပီး အျပန္အလွန္ အေထာက္အပံ့ျပဳ ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ သည္ကြင္းဆက္ေျခာက္ခုကို ျပည့္ၿဖိဳးသန္မာေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္တဲ့ သူဟာ ရင့္က်က္တဲ့စိတ္ကို ပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္လာမယ့္အေၾကာင္း အိုဗာစထရိက ေျပာပါတယ္။ ။

အသိပညာကြင္းဆက္
လူဟာ အသက္အရြယ္ႀကီးျမင့္လာေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္တဲ့သူအျဖစ္ကို အလိုလို ေရာက္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္သူ ျဖစ္လာဖို ့အတြက္ ေလ့က်င့္ပြားမ်ား ရမယ့္အရာေတြ
သပ္သပ္ ရွိေနပါတယ္။ သည္လို ေလ့က်င့္ပြားမ်ားရမယ့္ အရာေတြ အေၾကာင္း ကို ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိ (Overstreet) က ကြင္းဆက္ေျခာက္ခု သေဘာတရား နဲ ့တင္ျပပါတယ္။ သည္ကြင္းဆက္ေျခာက္ခုဟာ လူသားရဲ့ ရွင္သန္မွဳဘ၀နဲ ့ဆက္စပ္ေနတဲ့ ကြင္းဆက္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သူက်င္လည္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ ကမၻာေလာကႀကီးနဲ ့ဆက္စပ္ ေနတဲ့ ကြင္းဆက္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ကြင္းဆက္ေျခာက္ခုထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ အသိပညာ ကြင္းဆက္နဲ ့ ပတ္သက္ၿပီး အိုဗာစထရိက သည္လို စတင္ေျပာျပပါတယ္။

- လူသည္ မည္သည့္အသိပညာမွ မပါဘဲလ်က္ ေမြးဖြားလာသည္။ သို ့ေသာ္ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္တြင္ သဘာ၀ကေပးေသာ ဗီဇအသိတခ်ဳိ ့ပါ၀င္သည္ကိုမူ ၀န္ခံရမည္။ သူ ့ အသက္ ရွင္ဖို ့အတြက္ မိခင္ဧ။္ ႏို ့ကို မည္သုိ ့ေသာက္စို ့ရမည္ကိုကား ကေလးငယ္ သိသည္။ ထိုသို ့ေသာ ဗီဇသိမွ လြဲလွ်င္ အျခားအသိပညာ ဘာမွ မပါရွိ။ သူႏွင့္ ကမၻာေလာကႀကီး အၾကား မည္သည့္ အသိပညာကြင္းဆက္မွ မရွိေသး။ အေရးအဖတ္ အတြက္အခ်က္ ကဲ့သို ့ ေသာ စြမ္းရည္မ်ားကို မဆိုထားဘိ။ အသက္ရွင္ေရးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုပင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္ ့ျပန္ ့မသိေသး။ သူ ့ကိုယ္ေပၚက ၿခံဳေစာင္ ကြာက်သြားလွ်င္ အေအးမိၿပီး ေနထိုင္ မေကာင္းျဖစ္မည္ကိုပင္ မသိေသးေပ။ ----

ကေလးငယ္မွာ အသိပညာ မပါရွိေပမယ့္ အသိပညာကို ရယူႏုိင္တဲ့ စြမ္းအားေတြေတာ့ ပါရွိေနတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ သည္လို စြမ္းအားကို အသံုးမခ်ႏိုင္ဘဲ ၊ အသံုးခ်ရ ေကာင္းမွန္း မသိဘဲ ေသဆံုးသြားတတ္တယ္လို ့ ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက ေျပာပါတယ္။
ပတ္၀န္းက်င္ ကမၻာႀကီးနဲ ့ဆက္စပ္ဖို ့အတြက္ အသိပညာကြင္းဆက္ကို မဖန္တီးရင္ ကေလး ဘ၀ ကို ေက်ာ္လြန္ရွင္သန္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ ၊ အသိပညာကြင္းဆက္ကို ခုိင္မာ သည္ထက္ ခုိင္မာေအာင္ စဥ္ဆက္မျပတ္ တည္ေဆာက္ေနပါမွ ကေလး ကလား ဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ရင့္က်က္သူ ျဖစ္လာမယ္လို ့ သူက ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတဲ့ အသိပညာ ဆိုတာက ဗဟုသုတသက္သက္ကို ဆိုလုိတာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း သည္လို ရွင္းျပပါတယ္။

- ရင့္က်က္သူ ျဖစ္လာရန္အတြက္ ရူပေဗဒ၊ ဓာတုေဗဒ၊ ဒႆနေဗဒ စသည့္ သီးျခား ဘာသာ ရပ္မ်ားအားလံုးကို သိရမည္ဟု ဆိုလိုသည္မဟုတ္။ ရင့္က်က္မွဳႏွင့္ ဗဟုသုတသည္ တျခားစီ သာ ျဖစ္သည္။ ေတာလမ္းတလမ္းေပၚတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားသည္ ဆိုပါစို ့။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ လမ္းေဘးက သစ္ပင္ပန္းပင္ မ်ားကို ျမင္ေနရမည္။ တေယာက္ က ယင္းသစ္ပင္ပန္းပင္တို ့ဧ။္ သဘာ၀ကို သိၿပီး က်န္တေယာက္ ကေတာ့ မသိ ဟု ဆိုပါစို ့။ ထိုအေျခအေနတြင္ သိသူကို ရင့္က်က္သူဟု သတ္မွတ္ၿပီး မသိသူကို မရင့္က်က္သူဟု သတ္မွတ္၍ မရႏိုင္ပါ။

- ရင့္က်က္မွဳဟူသည္ အသိပညာအေပၚ ထားရွိသည့္ သေဘာထားႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည္။ သစ္ပင္ပန္းပင္တုိ ့ဧ။္ အမည္နာမႏွင့္သဘာ၀တို ့ကို သိရန္လိုအပ္သည့္ ဘ၀အေျခအေနတြင္ သိရန္မလိုအပ္သေယာင္ သေဘာထားလွ်င္ကား ထုိသူကို မရင့္က်က္သူ ဟု သတ္မွတ္ရမည္။ တကယ္မသိပါဘဲလ်က္ သိဟန္ေဆာင္ေနလွ်င္ ထုိသူကို မရင့္က်က္သူဟု သတ္မွတ္ရမည္။ ကိုယ့္မသိသည့္ ပညာရပ္မ်ားကို ကိုယ္မသိသည့္အတြက္ တန္ဖိုးမရွိသလို ႏွိမ့္ခ်ေျပာဆိုလွ်င္ ထိုသူကို မရင့္က်က္သူဟု သတ္မွတ္ရမည္။ သိသင့္ေသာအရာကို သိလည္း သိႏိုင္ပါလ်က္ မသိလည္း အေရးမႀကီးပါဘူးဟုဆိုကာ သိခ်င္စိတ္ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္လွ်င္ မိမိက်င္လည္ ေနထို င္ ရေသာ ပတ္၀န္းက်င္ေလာကႀကီးအေပၚ အေရးမစိုက္သည့္ သေဘာထား ျဖစ္သည့္ အတြက္ ထုိသူမ်ဳိးကို မရင့္က်က္သူဟုပင္ သတ္မွတ္ရမည္။ ----

သက္ရွိသတၱ၀ါတမ်ဳိး ျဖစ္တဲ့ လူသားဟာ အသက္ရွင္ဖို ့ေလာက္ကိုသာ အာရံုမထားသင့္ဘဲ က်န္တဲ့ အသိပညာေတြကိုလည္း အေရးထားၿပီး အာရံုစိုက္သင့္တယ္လို ့ ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက ယူဆပါတယ္။ လူမွာ ပါရွိတဲ့ စြမ္းရည္စြမ္းပကားေတြကို အသံုးခ်ရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့သူေတြကုိ တိရစၦာန္အဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိတဲ့သူေတြလို ့ သူက ျမင္ပါတယ္။ လူသားဟာ သူ ့မွာ ပါရွိေနတဲ့ စြမး္ရည္စြမ္းပကားေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ၊ အသက္ရွင္သန္ဖို ့ထက္ ပိုလြန္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို တိုးတက္ေလ့လာခဲ့တဲ့အတြက္ပဲ တိရစၦာန္ေလာကထက္ တဆင့္ ျမင့္တဲ့ လူသားေလာကကို ေရာက္ခဲ့တာလို ့ သူက ဆိုပါတယ္။ ရင့္္က်က္မွဳရွိတဲ့ လူသားေတြေၾကာင့္
လူသားေလာကဟာ တိုးတက္ဖြံ ့ၿဖိဳးလာခဲ့ရတယ္လို ့သူက ေကာက္ခ်က္ခ်ရင္း သည္လို ဆက္ေျပာပါတယ္။

- လူ သည္ အသက္အရြယ္အရေရာ အဆင့္အတန္းအရပါ လူႀကီးတေယာက္ျဖစ္လာၿပီး သားသမီးမ်ား၊ တပည့္တပန္းမ်ားကို ဦးေဆာင္ရမည့္ အေနအထားကို ေရာက္လာပါလ်က္ ထိုအေနအထားတြင္ လိုအပ္သည့္ အသိပညာမ်ဳိးကို ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွဳ မရွိလွ်င္ မရင့္က်က္သူ ျဖစ္သည္။

- လူ ့အဖြဲ ့အစည္းအတြင္း ေနထိုင္ရေသာ လူသားတြင္ ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္စရာမ်ား အမ်ား အျပား ရွိေနသည္။ မိမိစိတ္ဆႏၵကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ျပသစရာမ်ားလည္း အမ်ား အျပားရွိေနသည္။ ရပ္ေရးရြာေရး၊ တိုင္းေရးျပည္ေရး၊ ကမၻာႀကီးအေရး၊ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ အေရး စေသာ အလြန္အေရးပါတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ဆႏၵေပးရျခင္းမ်ား၊ ပါ၀င္ဆံုးျဖတ္ ရျခင္း မ်ားကို ေဆာင္ရြက္ရသည္။ သို ့ပါလ်က္ သည္လို ကိစၥရပ္မ်ဳိးကုိ ေလးေလးနက္နက္ စိတ္၀င္စားရေကာင္းမွန္မသိဘဲ ေပါ့ေပ့ါတန္တန္ သေဘာထားေနလွ်င္ မရင့္က်က္သူ ျဖစ္သည္္။ - - -

လူတေယာက္အတြက္ ဘ၀မွာ သိစရာေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။သည္လို သိစရာေတြကို သိေအာင္ စဥ္ဆက္မျပတ္ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖို ့လိုတယ္၊ အသက္ရွင္သန္ေနသေရြ ့ လုိအပ္တဲ့ အသိပညာကို ဆည္းပူးေနရမယ္လို ့ အိုဗာစထရိက ဆိုပါတယ္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ပညာေရး၊ သက္ႀကီးပညာေရး စတဲ့ ပညာေရးေလာကရဲ့ ဖြံ ့ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳျဖစ္စဥ္ေတြအေပၚမွာ အိုဗာ စထရိရဲ့ အယူအဆေတြက အလြန္ၾသဇာရွိခဲ့တာပါ။ လူတေယာက္ဟာ အသိ စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာနဲ ့လူမွဳဆက္ဆံေရးပိုင္းဆိုင္ရာမ်ားမွာ ရင့္က်က္မွဳကို ရယူလိုတယ္ဆိုရင္ အသိပညာ ကြင္းဆက္ကို စဥ္ဆက္မျပတ္ တည္ေဆာက္ ေနရပါမယ္္။ အသိပညာကြင္းဆက္ကို တည္တံ့ ခုိင္ၿမဲေအာင္ လုပ္ဖို ့စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးကို လုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးကို လက္မခံရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာကို အိုဗာစထရိက သည္လို ရွင္းျပပါတယ္။

- လက္ရွိပိုင္ဆိုင္ထားသမွ် အသိပညာ ဗဟုသုတေလာက္ကို လံုေလာက္ၿပီဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ဆည္းပူးေလ့လာျခင္းမရွိသူသည္ မရင့္က်က္သူ ျဖစ္သည္။ ထုိသူမ်ဳိးသည္ အေျခအေနသစ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေတြ ့ရသည့္အခါ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့။ ျပႆနာ အသစ္မ်ား ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရသည့္အခါ နည္းလမ္းေဟာင္းမ်ားႏွင့္သာ ေျဖရွင္းတတ္သည္။ သို ့ျဖင့္ ျပႆနာ မေျပလည္ဘဲ ပိုရွဳပ္ေထြးလာျခင္းသာ အဖတ္တင္တတ္သည္။ တရားေသနည္းလမ္း ေဟာင္း မ်ားႏွင့္ တရားေသ၀ါဒမ်ားက သူ ့ဘ၀ကို ပံုေဆာင္ခဲတခုအျဖစ္ ဖန္တီးပစ္လိုက္သည္။ သို ့ တိုင္ သူကေတာ့ မာနတလူလူ ျဖစ္ေနသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ႀကီးၿပီး ဘ၀င္ျမင့္ေန တတ္သည္။ ဘာမွ ထပ္သိစရာ မလိုအပ္ေတာ့သည့္ လူတတ္ႀကီးတေယာက္လို ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ ထင္မွတ္ေနေလရာ ႏြားေျခရာခြက္ထဲက ဖားသူငယ္အျဖစ္သို ့ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားရေတာ့သည္။

- က်မ္းဂန္စာေပ တတ္ကြ်မ္းသည့္ ပညာရွိႀကီး ျဖစ္ေစကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထင္တလံုး
ျဖစ္ေနလွ်င္ စာမတတ္သည့္ လယ္သမားတေယာက္ႏွင့္ ဘာမွ မထူးၿပီ။ စာမတတ္သည့္ လယ္သမားသည္လည္း သူ ့ဖခင္ သင္ေပးသမွ်ႏွင့္ တင္းတိမ္ေနၿပီး အသစ္အသစ္ေသာ စိုက္ပ်ဳိးေရးပညာရပ္မ်ားကို ေလ့လာျခင္းမရွိ ၊ အသံုးခ်ရေကာင္းမွန္း မသိသူ ျဖစ္သည္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ေလ့လာဆည္းပူးျခင္း ကင္းမဲ့သည့္ ပညာရွိႏွင့္ စာမတတ္ေပမတတ္ လယ္သမားတို ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ မရင့္က်က္သူမ်ား ျဖစ္သည္။------
ရင့္က်က္မွဳအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အသိပညာကြင္းဆက္အေၾကာင္းကို တင္ျပၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ " အသိပညာကြင္းဆက္ကို တည္ေဆာက္ဖို ့ ဘာေၾကာင့္ ပ်က္ကြက္ ၾကတာလဲ၊ တည္ေဆာက္ၿပီးသားကြင္းဆက္ကို ခုိင္မာအားေကာင္းလာေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ဆက္ၿပီး အားမထုတ္ႏိုင္ၾကတာလဲ " ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို သူက ဆက္ေမးပါတယ္။ ျပႆနာရဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကိုလည္း သည္လို ဆက္ေဆြးေႏြးျပပါတယ္။

- အသိပညာကြင္းဆက္ကို တည္ေဆာက္ရန္ သို ့မဟုတ္ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး စဥ္ဆက္ မျပတ္တည္ေဆာက္ရန္ ပ်က္ကြက္ျခင္းမွာ အတြင္းအဇၥ်တၱရွိအေၾကာင္းရင္း မ်ားတြင္ လည္းေကာင္း၊ အျပင္ ဗဟိဒၶအေၾကာင္းရင္းမ်ားတြင္လည္း အေျခခံသည္။

- ပံုစံျပရလွ်င္ ကေလးဘ၀ကပင္ အသိပညာေလ့လာဆည္းပူးခ်င္ေသာ စိတ္ကို ပိတ္ဆို ့ဟန္ ့ တားျခင္း ခံခဲ့ရႏိုင္သည္။ " မင္းက ငါ့ထက္သာေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာေပါ့ေလ ဟုတ္လား" ဟု ဖခင္ျဖစ္သူဧ။္ ရိသဲ့သဲ့ ထိပါးေျပာဆိုမွဳမ်ဳိးကို ခံခဲ့ရႏိုင္သည္။ " သည္လို ေလာကီစာေတြ ေလ့လာ ေနရင္ေတာ့ ပ်က္စီးရံုပဲ ရွိမွာေပါ့" ဟု ဘာသာေရးဆန္ေသာ မိခင္ဧ။္ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုမွဳ မ်ဳိးကို ခံခဲ့ရႏိုင္သည္။ " ဆရာ့အခ်စ္ေတာ္ လာၿပီေဟ့၊ တို ့ကစား၀ိုင္းထဲ မပါေစနဲ ့" ဟု အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဧ။္ ၀ိုင္းပယ္မွဳမ်ဳိးကို ခံခဲ့ရႏိုင္သည္။ ထိုသို ့ျပဳမူေျပာဆိုျခင္း ခံခဲ့ ရလွ်င္ မသိစိတ္အတြင္းတြင္ အသိပညာေလ့လာဆည္းပူးမွဳကို မုန္းတီးေသာစိတ္ ကိန္း ေအာင္း သြားႏိုင္သည္။ ကေလးဘ၀တြင္ ကိန္းေအာင္းသြားေသာစိတ္သည္ ဘ၀တေလွ်ာက္ လံုး သူ ့ကို လႊမ္းမိုးေနမည္။သို ့ျဖင့္ အသိပညာကြင္းဆက္ကို တည္ေဆာက္ရန္ ပ်က္ကြက္ရ ေတာ့သည္။

- ေနာက္တေယာက္က ထိုသို ့ေသာ မသိစိတ္မ်ဳိး မရွိ။ သို ့ေသာ္ မိဘေဆြမ်ဳိး အသိုင္းအ၀ိုင္း ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနရျခင္းကိုသာ သေဘာက်သည္။ အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ လႊမ္းမိုး ေသာ ယံုၾကည္မွဳမ်ား၊ ဓေလ့ထံုးစံမ်ား၊ အက်င့္စရိုက္မ်ားကို စူးစမ္းဆင္ျခင္မွဳမရွိဘဲ မ်က္စိမွိတ္ လက္ခံသည္။ ကိုယ္ပိုင္ဦးေႏွာက္ မရွိသူဟု ဆိုရမည္။ မိသားစုဧ။္ အလိုအတိုင္း ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားဧ။္ အလိုအတိုင္း ေနသည္။ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္ေစ၊ စီးပြားေရးျဖစ္ေစ၊ ဘာသာေရး ျဖစ္ေစ၊ လူမ်ားစုလုပ္သည့္အတိုင္း လိုက္လုပ္သည္။ ေရွးရိုး အစဥ္အလာအတိုင္း လိုက္လုပ္သည္။ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ဘာမွ မရွိ။ ပတ္၀န္းက်င္အလိုအတိုင္း လိုက္ေနသည့္ အတြက္ သူ ့တြင္ အသိပညာကြင္းဆက္ ကင္းမဲ့ေနရသည္။ ရွိလွ်င္ေသာ္မွ ယင္းကြင္းဆက္ သည္ ခုိင္မာျခင္းမရွိဘဲ က်ဳိးပဲ့ျပတ္ေတာက္ေနတတ္သည္။ သို ့ျဖင့္ ထိုသူသည္လည္း ရင့္က်က္ျခင္း ကင္းရေလေတာ့သည္။ ။

ကေလးအေတြးရဲ ့ပဲ ့ကိုင္ရွင္

ကာယ ့က်င့္ခန္းေတြ အရမ္းလုပ္ခိုင္းတဲ ့ ကာယဆရာ ေျပာင္းသြားေတာ့ အားလံုးထက္ ကြ်န္ေတာ္က ပိုျပီး ၀မ္းသာခဲ ့ပါတယ္..။ က်ေနာ္က သူမ်ားလို ေျပးေျပးလႊားလႊားလည္း သိပ္မလုပ္နိုင္လို ့ပါ..။

ဆရာရဲ ့ေနရာမွာ ပံုေျပာေကာင္းတဲ ့ဆရာမ အစားသစ္ ေရာက္လာခဲ ့တယ္။
ဆရာမအသစ္ဟာ..ကာယခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကို ေလ ့က်င့္ခန္း တခါတရံ မွာပဲ
လုပ္ရျပီး ပံုျပင္ေတြ ဘဲ ေျပာျပေနပါတယ္။ ကစားခ်င္တဲ ့သူေတြ ရွိေပမဲ႔
့..ဆရာမရဲ ့စုန္း ၊ တေစ၊ သရဲပံုျပင္ေတြေၾကာင့္ တစ္တန္းလံုး တိတ္ဆိတ္ျပီး
နားေထာင္ ေနၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေနာ့္ အေနနဲ ့ကေတာ့..ကြ်န္ေတာ္တခါမွမၾကားဘူး

တဲ႔ ပံုျပင္ေတြ မို ့လို ့ပိုလို ့စိတ္၀င္စားပါတယ္..။

ကြ်န္ေနာ္ စာအုပ္ေတြ ငယ္ငယ္ထဲ က ဖတ္တယ္ ဆိုေပမဲ ့..အဲ ့သလိုစာမဖတ္ခဲ႔
့ရပါဘူး..။ကြ်န္ေနာ္ ့အိမ္မွာလည္း ေဖေဖ က မထားတတ္ဘူးေလ၊..ကြ်န္ေနာ္ ေဖေဖ
နဲ ့ေမေမ ကေတာ့ အဲ ့သလိုစာေတြ ပံုေတြ မဖတ္ခိုင္းခဲ ့ပါဘူး…။

ခုရက္ေနာက္ပိုင္းကြ်န္ေနာ္…အိမ္ ေနာက္ေဘးလည္း တစ္ေယာက္တည္း မ၀င္ရဲ ဘူး၊
ျပီးေတာ့..ဟိုအကို ဒီအကိုနား အတင္း ကပ္ေနတာကို ေဖေဖက သတိျပဳမိေနပါတယ္ ။

“ခုတစ္ေလာ မင္းကိုၾကည့္ရတာ တစ္မ်ိဳးဘဲသား…ဘာျဖစ္ေနတာလည္းသာ း..”

ကြ်န္ေတာာ္ေျဖဖို ့အသံတိတ္ေန တံုးကိုကိုက

” ညီညီကေၾကာက္လို ့ေဖေဖ.. “လို ့ေျဖခဲ ့တယ္…။

” လာပါအံုးသားငယ္…မင္းက ဘာကိုေၾကာက္တာလည္း….”

” ကြ်န္ေနာ္ ဘာကိုေၾကာက္ေနတာလည္းေတာ ့မသိဘူး..ေဖေဖ…”၊

ဒါနဲ ့ေဖေဖက

“သားေရ ..လူတိုင္းေတာ့ ေၾကာက္တက္ၾကပါတယ္ ။..
ဘာမွမေၾကာက္ဘူးဆိုတဲ့သူေတာင္ တစ္ခုခုကိုေၾကာက္ေနတဲ့သူလို႔ ထင္မွာေတာ့ေၾကာက္ၾကမွာပါ။
ထားပါ….။ ေဖေဖသိ သေလာက္ေပါ့ေၾကာက္တဲ့ေနရာမွာ သံုးမ်ိဳးရွိတယ္သား ”

* သိလို႔ေၾကာက္တာရယ္။

* မသိလို႔ေၾကာက္တာရယ္။

* အထင္ နဲ ့ေၾကာက္တာရယ္..။

တစ္ခါတစ္ေလမွာ သိရင္ေၾကာက္ပါတယ္။

ဥပမာ..အိမ္ေရွ ့အိမ္က ေခြး ကိုက္တက္သည္။
အဲ ့ဒိ့အိမ္ကေခြးကိုက္တာ သိေတာ့သားမေၾကာက္ဘူးလား…..ေၾကာက္တယ္မလား။

ဥပမာ..ေခြးမကိုက္တက္ပါ။
အဲ ့ဒီ ့ေခြး မကုိက္မွာသိရင္ေတာ့ ဘယ္ေၾကာက္မွာလဲေနာ္။ ေခြးမကိုက္ဘူးဆိုတာ
မသိလို႔လဲေၾကာက္တာေပါ့။

တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ့

သိလို႔လဲ ေၾကာက္တယ္ မသိလို႔လဲ ေၾကာက္တယ္။

ဥပမာ.ဓာတ္တိုင္ေပၚဖတ္တက္ၿပီး မီးၾကိဳးေတြၿဖဳတ္ရမယ္ဆိုပါစို သား..။
ဓာတ္လိုက္ရင္ ေသတက္တယ္ဆိုတာ သားလည္းသိတယ္ေနာ္….ဒါက သိလို႔ေၾကာက္တာေနာ္။

ျပီးေတာ့ ဓာတ္မလိုက္ေအာင္ ဘယ္လိုၾကိဳးေတြၿဖဳတ္ရမလဲ ဆိုတာ သားကမသိဘူး
မသိလို႔လဲေၾကာက္တတ္တယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာက္တာက အထင္နဲ႔ေၾကာက္တာ။

သိလားဆိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့မသိဘူး။ မသိဘူးလားဆိုေတာ့ ၾကားေတာ့ၾကားဖူးေနတယ္။

လူတိုင္းလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲယံုၾကည္ထား တယ္။
လူတိုင္းနည္းပါးလည္းေၾကာက္ၾကေတာ့ ကိုယ္ပါလိုက္ေၾကာက္ေနရတာ။

ဥပမာ..သရဲေၾကာက္တယ္ေပါ့။(ေဖေ ဖလည္း အထင္နဲ႔ကိုေၾကာက္ပါတယ္)

မင္း သရဲဆိုတာသိလားေမးရင္ေတာ့ ဘယ္လိုေၿဖမလဲ..ေနာ္။ မသိဘူးလားဆိုေတာ့ သိေတာ့သိတာေပါ့

သရဲ ကို သိလား၊ သရဲ ကို ေတြ ့ဘူးလား ဆိုေတာ့ သိေတာ့မသိဘူး ၊ေတြ ့လည္းမေတြ
့ဘူးဘူး ။ အဲလိုနဲ႔ အထင္ေၾကာက္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။

ကဲ အခုသိျပီလား…သားေဖေဖေျပာျပတာရွ င္းရဲ ့လား
.သားက…အခုဘာကိုေၾကာက္တာလည္း….”

ေဖေဖစကားအဆံုးမွာကြ်န္ေတာ္က..ေ က်ာင္းကဆရာမေျပာတဲ ့ပံုျပင္ေတြ
အေျကာင္းေျပာျပလိုက္ပါတယ္..။

” ကဲ ့ဒီည အိပ္ေတာ့. သား.။မနက္ျဖန္ေဖေဖ ေက်ာင္းလိုက္ခဲ ့မယ္ ၊စိတ္မပူနဲ
့သား မင္း ဆရာမကိုလည္း ေဖေဖစကားေျပာခ်င္တယ္၊….”

……………………….

ေနာက္တစ္ေန ့မနက္.. မနက္စားစားရင္း

” ေဖေဖ ေက်ာင္းလိုက္ခဲ ့မယ္သား..ဒါဟာအေရးၾကီးတယ္ ၊ ေဖေဖ
့သားဟာ..တခါမွမေၾကာက္တတ္ဘူး.၊

ဒါဘယ္ကစလည္း ေတြးရင္ ကေလးဘ၀က စခဲ ့တာပဲ….

ကိုယ္ ့နဲ ့ဘ၀တစ္ေလ်ာက္လံုးသိခဲ ့တဲ ့အေၾကာက္တရားက ေလာကမွာ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးက

အေၾကာက္တရားပဲသား…..။

ကေလးေတြရဲ႕ အေၾကာက္တရားကိစၥ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။

တိုင္းျပည္တျပည္ရဲ ့ အဖိုးအထိုက္တန္ဆံုးက ကေလးေတြပါဘဲ…။

သားဟာ..ေဖေဖရဲ ့ရတနာျဖစ္သလို..တိုင္းျပည္ရဲ ့ရတနာဘဲ…၊ ”

ဒါေတြ ကို သားက ငယ္ေသးတယ္သိမွာမဟုတ္ဘူး….ဒါေျကာ င့္သိနိုင္မယ့္သူေတြ ကို
ေဖေဖေျပာျပမယ္ ကေလးေတြ တန္ဖိုးထားမႈ ဟာ ယဥ္ေက်းမႈကိုတန္ဖိုးထားျခင္းပဲ။….”

မဟုတ္မခံတတ္တဲ ့စိတ္ နဲ ့ကေလးေတြ ရဲ ့စိတ္ကို တန္ဖိုးထားတဲ ့ေဖေဖ က
ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးဆီ အရင္၀င္ပါတယ္ ၊ျပီးေတာ့..ကာယ ဆရာမကိုလည္း ၀င္ေတြ
့လိုက္ပါတယ္။

ကြ်န္ေနာ့္ကို ေမးတဲ ့ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ေမးပါတယ္ ၊

အဲ ့ဒိေန ့ကစျပီး..ကြ်န္ေတာ္တို ့ေတြ လည္း ပံုျပင္ နားမေထာင္ရေတာ့ဘူး..ေလ့က်င့္ခန္းဘဲ လုပ္ေနရတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုေတာ့ ပိုခိိုင္းေတာ့ မွာဘဲထင္မိေပမယ့္…ဆရာမက တူတူဘဲခိုင္းပါတယ္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားေသာ
ေရႊအိမ္စည္

ဤေဆာင္းပါးကိုၾကိုက္နွစ္သက္လ်ွ င္စာေရးသူကမည္ထိ ကူးျပီးေ၀ဌာနိုင္ပါသည္။

ေဖေဖေျပာသလိုပါဘဲ လူေလာကကမာၻထဲကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ေတြးေတာနိုင္ဖို ့
လက္ဦးဆရာေတြ ရဲ ့ပဲ ့ကိုင္ကြ်မ္းက်င္မွု ကလည္း အေရးႀကီးလွပါတယ္

ငမိုး မေသေသး

(ငမိုး)ကိုလူအမ်ားတကာက ေသေလျပီဟုေျပာၾကသည္ ။
အမွန္မွာကား ( ငမိုး ) မေသေသးဟု ထင္ပါသည္ ။ ယခု ဇန္န၀ါရီလ တစ္ခုေသာ နံက္ခင္း ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးထဲတြင္ တပ္မေတာ္ေမာ္ကြန္းတိုက္၏ ေအာက္ထပ္၌ “ငမိုး (ေခၚ)ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း” ကိုအမွတ္မထင္ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ရ၏ ။တစ္ဦးနွင္႔တစ္ဦး ေတြ႔ၾကရာ၌ ယခင္တုန္းကလို ၀မ္းသာအယ္လဲမရွိၾက ။ သူကလည္း သူ႔အေတြးနွင္႔သူ ငိုင္ေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔မွာလည္း ရင္ထဲမွာ နာေန၏ ။ဘာအတြက္ အသဲနာ,ရင္နာ ျဖစ္ရသည္ကိုကား ကြ်န္ေတာ္ ဖြင္႔မေျပာခ်င္ ။ တစ္ခါတုန္းက ( ငမိုး )အေၾကာင္း “ဂ်ာနယ္ေက်ာ္”ထဲတြင္ ဖြင္႔ေျပာဘူးသျဖင္႔ ငါးေၾကာ္စားက ရန္ကုန္ေထာင္ထဲ ( ၃ ) လေက်ာ္ ၀ါဆို ခဲ႔ရဘူး၏ ။
ထို႔ေၾကာင္႔ နာေနေသာ အသဲကို က်ပ္စည္း၍ထားရမည္ ။ ငမိုး သည္ သူ၏ အထုပၸတၱိ ကိုစီကာ စဥ္ကာျပသထားေသာ မွန္ဘီရိုမ်ားအား ဦးေခါင္းငိုက္ဆိုုက္ျဖင္႔ တစ္ခုျပီးတစ္ခု လိုက္လံၾကည္႔ရွဳေန၏ ။ ထိုမွန္ဘီရို မ်ားထဲ၌ တကၠသိုလ္ သိပၸံဌာနမွ ၾကီးမွဴးေသာ ျပပြဲတြင္ တပ္မေတာ္ ေမာ္ကြန္းတိုက္မွ (ငမိုး) ၏ ဓတ္ပံု,စာရြက္စာတမ္း,အ၀တ္အစား,အသံုးအေဆာင္ ကေလးမ်ားကို စုေဆာင္း၍ျပသထားဘူး၏ ။ တစ္ဆယ္႔ သံုးခုေျမာက္ မွန္ဘီရိုထဲတြင္ (ငမိုး) ၏ စီးကရက္ဗူး မီးျခစ္နွင္႔ ပေလးယားစီးကရက္ (၆)လိပ္ရွိ၏ ။ ငမိုး သည္ ဘာမေျပာညာမေျပာ စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုယူျပီး မီးညွိေသာက္ေနေလရာ သူ၏ စီးကရက္မွ မီးခိုးေငြ႔မ်ားသည္ တစ္ခဏအတြင္း ေမာ္ကြန္းတိုုက္ ေအာက္ထပ္၌ ျပည္႔လွ်ံ၍ သြားေလ၏ ။ စီးကရက္ မီးခိုး အနံ႕ေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္၏ ဦးေခါင္း သည္ ရီေ၀မူးေနာက္ လာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္ ၏ စိတ္သည္ ရပ္တည္နိုင္စြမ္းမရွိဘဲ အတိတ္ဆီသို႔ ထြက္ေျပးသြားေလသည္ ။

( ၂ ) ငမိုး သည္ ကြ်န္ေတာ္႔ ထက္ အသက္ ၆ နွစ္ခန္႔ၾကီးသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းေရာက္၍ ဆရာ ဦးသာလင္း၏ သူငယ္တန္းတြင္ စာသင္ေနခ်ိန္၀ယ္ ငမိုး သည္ ဆရာ ဦးဘသန္း(ဦးေရႊထိုုက္) ၏ တတိယတန္းေလာက္တြင္ ေရာက္ေနေပျပီ ။ ငမိုး နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ခ်င္း ကြာျခားသလို စာသင္ရေသာ အတန္းလည္း ကြာျခား၏ ။ကြ်္ေတာ္၏ ၀မ္းကြဲအကို ၾကြက္ကဒိုး (ေခၚ)ကိုဘေအး ၊ ယခု ကြ်န္ေတာ္႔ေယာက္ဖ ကိုဘို ၊ ကိုဖိုးနီ စေသာ သူမ်ားသာ ငမိုးနွင္႔ တစ္တန္းထဲ စာသင္ၾကရ၏ ။ငယ္ရြယ္စဥ္ ကေလးဘ၀က ျဖစ္၍ ေရးေရးသာ မွတ္မိေတာ႔၏ ။ ငမိုး ေက်ာင္းအဆင္း အိမ္အျပန္တြင္ လမ္းသြားရင္း လံုခ်ည္ကြ်တ္သြားက ျပန္၍မ၀တ္၊ လံုခ်ည္ကို ပုခံုးတြင္ စြပ္၍ မည္သူ႔မွ် စကားမေျပာဘဲ ခပ္သုတ္သုတ္သြားသည္ကို မၾကာခဏၾကံဳရ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းတြင္ မ်က္နွာၾကီးေက်ာင္းသား အသိုက္အ၀န္း ၂-စု ကြဲေနသည္ ။ တစ္စုကို ယခုအခါ ကာယကံရွင္မ်ား အထင္အရွားရွိ၍ ဖြင္႔ဟ ေရးသားရန္ မသင္႔ ။ က်န္တစ္စုမွာ ငမိုး တို႔ ညီအစ္ကိုစု ျဖစ္၏ ။ ေက်ာင္းအျပန္တြင္ ဤေက်ာင္းသားစု ၂-စုသည္ အျမဲတမ္းရန္ပြဲဆင္ရ၏ ။တစ္စုနွင္႔တစ္စု ပညာဂုဏ္ျပိဳင္ဘက္ ျဖစ္ၾက၍ လမ္းသြားရင္း ေက်ာင္းမွ သင္ေပးေသာ စာမ်ားကို ျငင္းခံုၾက၏ ။ ျငင္းခံုရာမွ လက္သီးခ်င္းထိုး ၊ ေက်ာက္သင္ပုန္းနွင္႔ခုတ္ ၊ ခဲနွင္႔ထု စသည္ျဖင္႔ ကေလးတို႔ဘာ၀ လက္နက္မ်ိဳးစံု အသံုးျပဳၾက၏ ။ထိုရန္ပြဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ငမိုးတို႔ဘက္မွ ပါ၀င္ၾကျမဲျဖစ္သည္ ။ ထိုေက်ာင္းေတာ္က ရန္စသည္ ငမိုး တို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူရြယ္ပိုင္းေရာက္၍လည္း အေငြ႔နဲနဲရွိေသး၏ ။ ငမိုး သခင္ဘ၀ ၊ နိုင္ငံေရးသမား ဘ၀ အထိအေငြ႔မစဲ ။ ငမိုး နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါတီကို ဘယ္ေတာ႔မွ အေကာင္းမေျပာၾကေပ ။ ေနာက္ဆံုး ငမိုးသည္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း) ဟု နာမည္ တဟိုးဟိုးေက်ာ္သည္အထိ ၎ ၊ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငမိုး၏ ေနာက္လိုက္ အေႏၱ၀ါသိက ျဖစ္ေနခ်ိန္အထိ၎ တစ္ဖက္မွ အေကာင္းေျပာျခင္းကို မခံၾကရ ။ “ ဒီေကာင္ေတြ အဂၤလိပ္ျပန္လာရင္ ေထာင္ထဲေနရမယ္႔ ေကာင္ေတြပါကြာ ” ဟု အေျပာခံၾကရေသး၏ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၊ ငမိုး တို႔မွာ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရရန္ တာ၀န္အထပ္အပိုးၾကီးကို ရင္ခြင္တြင္ပိုက္၍ အမ်ားတကာ နွင္႔ပူးတြဲ ေဆာင္ရြက္ေနရသျဖင္႔ ထိုေက်ာင္းေတာ္က ကိစၥမ်ားကို ေခါင္းထဲ မထားနိုင္ ၊ ရင္ထဲလည္း မထားနိုင္ ။ ဂ်ပန္ေခတ္ (စိတ္အထင္ ၁၉၄၄- ခု နို၀င္ဘာလ) စစ္၀န္ၾကီး နွင္႔ စစ္ေသနာပတိအျဖစ္ ကန္ေတာ္ၾကီး ပတ္လမ္း ( ယခု နတ္ေမာက္လမ္း)၌ ေနထိုင္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူနွင္႔အတူေနရ၏ ။ ထိုအခါက အလုုပ္အလြန္မ်ားေနသည္႔ၾကားမွ တစ္ခါတစ္ခါ ေနရပ္ ဇာတိအေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းေျပာမိၾက၏ ။ “ (......) ဘာလုပ္ေနသတဲ႔လဲကြ ...” “ဒီလူ ကုန္သည္လုပ္ေနတယ္ ၾကားရတာဘဲ ..” “ အာရွလူငယ္ထဲ မပါဘူးတဲ႔လား .......” “ ပါတယ္ မၾကားမိပါဘူး ....” ငမိုး သည္ စာပြဲတြင္ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားကို တင္ထားျပီး ဗံုတီးသလို တီးလိုက္ေသး၏ ။ ျပီးေနာက္ျငိမ္ေနေလသည္ ။ ျငိမ္ေနျပီးမွ ေျပာ၏ ။ “ ဒီေကာင္ ခက္ေတာ႔တာဘဲ ၊ လူေတာ႔ လူေကာင္းဘဲ ။ အရည္အခ်င္းလဲ အသင္႔သား ၊ ၾကြားတတ္တာ ဆိုးတယ္ ....” ဤကား သူ႔အား တစ္ဘ၀တာလံုး အေကာင္း ဟူ၍တစ္ခြန္းမေျပာေသာ သူ၏ ေက်ာင္းေနဘက္ အေပၚတြင္ ထားရွိေသာ သေဘာထားပင္တည္း ။ ငမိုး ၏ျဖဴစင္တိက်ေသာ သေဘာထားကို ကြ်န္ေတာ္သည္ ရုတ္ခ်ည္းသိ ထိမိျပီး အံ႔အားသင္႔သြားခဲ႔ရ၏ ။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပၚတြင္ ၾကင္နာျပီး သူေျမွာ္မွန္းသလို မဟုတ္ေသာေၾကာင္႔ ရွဳတ္ခ်ခဲ႔ျခင္းကား မျပဳေပ ။ ငမိုး သည္ စိတ္ထားၾကီးမားေပသည္ ။

( ၃ ) ၁၉၂၉- ခုနွစ္ ။ ငမိုး စတုတၳတန္း ေအာင္ျမင္ျပီး ေသာအခါ ၊ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းသို႔ေျပာင္းသြား၏ ။ အဂၤလိပ္ေက်ာင္း ဆိုသည္မွာ ေရနံေခ်ာင္း ေနရွင္နယ္ေက်ာင္းကို ဆ ိုလို၏ ။ အဲဒီေခတ္တုန္းက အဂၤလိပ္ေက်ာင္းကို ေတာ္ရံု တန္ရံု ေက်ာင္းသားမ်ား သြားျပီး ပညာမသင္နိုင္၊ မိဘ ၊ ဦးေလးသားခ်င္းမ်ားတြင္ ေငြေၾကးတတ္နိုင္မွသာ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္နိုင္၏ ။ ငမိုး ၏ မိဘမ်ားမွာ ေငြစ, ရွိသူမ်ားျဖစ္သည္ ။ ငမိုး အဂၤလိပ္ ေက်ာင္းေရာက္သြားျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ျမန္မာေက်ာင္းတြင္ က်န္ရစ္ခဲ႔သည္ ။ ဤတြင္ ငမိုး နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေနေ၀း၍ သြား၏ ။ ဒီလို ....ဒီလို နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္အေရွ႕ဘက္က ဧကရာဇ္ ပင္ကေလးသည္ ဧကရာဇ္ပင္ၾကီး ျဖစ္လာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔အစ္ကို ၀မ္းကြဲ ၾကြက္ကဒုိး သည္ ငယ္နာမည္ေပ်ာက္၍ ဘေအးျဖစ္လာျပီး မိန္မပင္ ရေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း နွာရည္တြဲေလာင္းနွင္႔ ကေလးဘ၀မွ လူပ်ိဳေပါက္ အရြယ္ကျဖစ္လာ၏ ။ ငမိုး သည္လည္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားၾကီး ျဖစ္သြားေပျပီ ။ အဲဒီ ေခတ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕မွ ေကာလိပ္ေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ေနသူ ေလးငါးဦးရွိမည္ ။ အျခားသူမ်ားက တမူ ၊ ငမိုးက တဘာသာ ။ ကြ်န္တော္မည္သူ႔မွ် ထိခိုက္ေစလိုေသာ ေစတနာ မထားပါ ။ အခ်ိဳ႕ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ား ေႏြဥတု ေက်ာင္းပိတ္အိမ္ျပန္လာရာတြင္ “ဘယ္ေန႔ ေရာက္မည္ ၊ ဘူတာက ၾကိဳပါ ” ဟု အိမ္သို႔ သံၾကိဳးရိုက္ထားေလ႔ ရွိၾက၏ ။ နတ္ေမာက္သည္ ေတာျမိဳ႕ကေလးျဖစ္၍ ေမာ္ေတာ္ကား နတၳိ ၊ လွည္းယဥ္မ်ားသာ အသံုးျပဳၾကရ၏ ။ ဘူတာနွင္႔ ျမိဳ႕စပ္ၾကားတြင္ “ယင္းဘာသာ ကြင္းညာက ရွဳလိုက္ေတာ႔ ” ဟူေသာ ဦးေၾကာ႕ေလးခ်ိဳးတြင္ ပါသည္႔ ယင္းေခ်ာင္းၾကီးက ျခားထား၏ ။ မိုးရာသီတြင္ ေရရွိ၍ ေႏြရာသီတြင္ ေရမရွိ ။ သဲမ်ားျပည္႔ေန၏ ။ သံၾကိဳးစား ရသည္႔ သက္ဆိုင္ရာမ်ားက ေကာလိမ္ေက်ာင္းသားၾကီးေတြကို လွည္းယဥ္နွင္႔ သြားၾကိဳရ၏ ။ လွည္းယဥ္ဆိုေပမယ္႔ မေခလွ ။ နွီးေပါင္းမိုးတြင္ နံေဘး - ၀ဲယာ နွစ္ဖက္၌ ျပဴတင္းေပါက္ပါျပီး ခန္းဆီးတပ္ထားၾက၏ ။ လွည္းေဆာင္႔ေသာအခါ ဖင္မနာေအာင္ ေမႊ႕ရာခင္းထား၏ ။ ႏြားတြင္ ျခဴကံုးေတြ တခြ်င္ခြ်င္နွင္႔ စိတ္ၾကီး၀င္စရာ သိပ္ေကာင္း၏ ။ ရထားက အဆင္း ျမိဳ႕ထဲအ၀င္ ၌ တစ္ေစာင္ တစ္မူးေပးရေသာ (ရန္ကုန္ေဂဇက္) အဂၤလိပ္သတင္းစာၾကီးကို လွည္းနံရံ ေျခကန္ဖတ္ရင္း လိုုက္ပါလာလွ်င္၊ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား ျပန္လာျပီဟု သိၾကရ၏ ။ ငမိုး ကား အာဂ ငမိုး ။ သူ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ အိမ္ျပန္လာလွ်င္ သံၾကိဳးလဲမရိုုက္ ၊ ဘယ္သူ႔မွလဲ အၾကိဳမခိုင္း ။ အိပ္ရာလိပ္နွင္႔ ေသတၱာကို လွည္းၾကံဳနွင္႔ ငါးမူးေပးျပီး တင္လႊတ္လိုက္တတ္၏ ။ ရန္ကုန္ ရထားဆိုက္ေသာ ေန႔ခင္း ( ၂ ) နာရီေနပူပူထဲတြင္ ဦးထုပ္မပါ ၊ ဖိနပ္မပါ ယင္းေခ်ာင္းကို ျဖတ္ကူးလာတတ္၏ ။ ခ်ည္လံုကြင္း မီးေလာင္ေပါက္နွင္႔ ျမိဳ႕အေရွ႕ဘက္က ေျမာင္းေဘာင္အတိုင္း ေလွ်ာက္၏ ။ ထိုကမွ ျမိဳ႕ထဲပတ္၀င္၍အိမ္သို႔သြား၏ ။ တစ္ခါတစ္ေလ စပါးေလွ႔ ေနေသာ လူသိုက္ထဲ ဘာမွ်မေျပာ ၀င္ထိုင္၏ ။ ေမာေမာနွင္႔ ေရေႏြးၾကမ္းနွစ္ခြက္ သံုးခြက္ ငွဲ႕ေသာက္ျပီး တန္း,ထ,သြားသည္။ ေန ပူပူ ေျခလွ်င္ျပန္လာရာ တစ္ခါက ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူငယ္တစ္စု လယ္ကြင္းေရစပ္တြင္ စာ၀ရီးငွက္ကေလးမ်ားကို ဂြေလးနဲ႔ လိုက္ပစ္ေနစဥ္ ၾကံဳဘူး၏ ။ ကြ်နေတာ္တို႔က နွဳတ္ဆက္၏ ။ သူကမၾကား ၊ တစ္ေယာက္ထဲ လက္သီးဆုပ္ အံၾကိတ္ျပီး စကားေျပာသြားသည္ ။ ဘာေျပာတာမွန္းလဲမသိ ။ (စစ္ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဘ၀တုန္းက အဲဒီ ရွဳကြင္းကို ကြ်န္ေတာ္က ျပန္ေျပာ၏ ။ “အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔က ခင္ဗ်ား စိတ္ေနာက္ေနတယ္ ထင္ၾကတာ” ဟု ေျပာရာ ငမိုး ကဘာမွ် ျပန္မေျပာ ၊ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ သာ ရယ္ေလ၏ ။)
၁၉၃၆-ခုနွစ္ ေက်ာင္းသား သပိတ္ျဖစ္စဥ္ ငမိုး သည္ နာမည္ထြက္လာ၏ ။ ငမိုး ကမ်ိဳးခ်စ္စိတ္၀င္စား၏ ။ အမ်ိဳးသားလွဳပ္ရွားမွဳေတြတြင္ပါ၀င္ေန၏ ။ ေနရပ္ရွိ သခင္ဗဥာဏ္ ၊ ကိုသံေခ်ာင္း ၊ ကိုဘို ၊ ထြန္းရွိန္ ၊ ေမာက္ညြန္႔ ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသိုုက္သည္ ငမိုး လမ္းစဥ္ကို လိုက္ၾကရင္း သတင္းေထာက္ ဘ၀ နွင္႔ နယ္အရာရွိဆိုးေတြ နွက္သူက နွက္၏ ။ သခင္လုပ္ငန္း ၊ ေက်ာင္းသား သမဂၢလုပ္ငန္းေတြ လုပ္သူေတြက လုပ္ၾက၏ ။ နဂါးနီ စာအုပ္ေတြဖတ္ျပီး ေဆြးေႏြးၾက၏ ။ ငမိုး အစြဲကား ျပင္းထန္၏ ။ ငမိုး ေႏြေက်ာင္းပိတ္ ျပန္အလာ ေမွ်ာ္ရင္း သူျပန္လာလွ်င္ တကၠသိုလ္မဂၢဇင္း ၊ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္၊ ဘားမားဂ်ာနယ္ စေသာ စာအုပ္မ်ားပါလာေလ႔ ရွိ၏ ။ကြ်န္ေတာ္တို႔က ယူျပီးဖတ္၏ ။အခ်ိဳ႕ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား ေန႔ခင္း ႏြားစာေျပာင္းရိုးစဥ္းေနစဥ္သြားျပီးဖတ္ျပ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဒီလိုလုပ္ေနစဥ္ ငမိုး က ညလသာသာ ရြာထဲမွ ကေလးေတြစု ပဲၾကီးေလွာ္ေ၀ေပးျပီး ဒို႔ဗမာ သီခ်င္း သင္ေပး၏ ။ ဤနည္းျဖင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕ရွိ လူငယ္တစ္ေတြမွာ ဟိုေခတ္က လူၾကီးမ်ားအေခၚအရ ၀ံသာနု ၊ ေထာင္စာကေလးေတြ ၊ သူပုန္ကေလးေတြျဖစ္ေလကုန္၏ ။ ၃၈- ခုနွစ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ၊ ေမာက္ညြန္႔ ၊ ထြန္းရွိ္န္တို႔သည္ ေက်ာင္းသား သမဂၢ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္၏ ။ ငမိုး ေခတၱျပန္လာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ ထၾကြလွဳပ္ရွား သည္ကို သူေက်နပ္၍ေနသည္ ။ ေက်ာင္းသားသပိတ္ျဖစ္ျပီး ကိုေအာင္ေက်ာ္က်ဆံုး၏ ။ ရန္ကုန္သမဂၢ သံၾကိဳးရလွ်င္ ရျခင္း ငမိုး ထံသြား၍ ေျပာျပရာ ငိုင္ေန၏ ။ ေနာက္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အစည္းအေ၀းက်င္းပရာ သာသနာ႔ဟိတ စာၾကည္႔တိုက္ သို႔ လိုုက္လာ၏ ။ေန႔ခင္း ၁-နာရီခန္႔ရွိျပီ ၊ ဦးထုပ္မပါဘဲ လိုက္လာ၏ ။ ေက်ာင္းသားအစည္းအေ၀းတြင္ စကားေျပာ၏ ။ နာရီ၀က္ခန္႔ေျပာ၍ လုပ္ငန္းစဥ္ခ်ေပးျပီး သူ၏ အိမ္သို႔ ေနပူၾကီးထဲ၌ပင္ ျပန္သြား၏ ။ အံၾသဘို႔ေကာင္း၏ ။ တစ္ခါတုန္းက တစ္ေန႔-ေန႔ခင္း ျမိဳ႕လယ္ရွိ ကိုအီကြမ္း၏ တရုတ္လဘက္ရည္ဆိုင္တြင္ ငမုိး ေရာက္ေန၏ ။ ငမိုး ၏ ပတ္ပတ္လည္တြင္ လူစည္ကား၍ေန၏ ။ အလပၸါယ္ဆရာ ကိုညိဳ ၊ ဘိန္းစား ကိုကြက္ၾကီး ၊ ဘိန္းစား ကိုဘထြန္း ၊ ဆိုင္းဆရာ ကိုေရခ်မ္း ၊ ကိုစို႔ၾကီး ၊ ကိုေရေအး စေသာ ပရိသတ္မ်ားရွိ၏ ။ ေက်ာက္စားပြဲတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းကရား တင္ျပီး ထိုလူသိုက္နွင္႔ ဒို႔ဗမာ အစည္းအရံုးအေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသား သမဂၢအေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးေန၏ ။ ကိုဘကြမ္း ၊နဘိ-ကိုလွေဖ ၊ သံေရာင္-ထြန္းရွိန္ ၊ဘိုနက္ ၊ဘေခြးနွင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္တြင္ ေရေႏြးၾကမ္း စုေသာက္ေနရာမွ သူ႔အသံၾကား၍ ထ,လာခဲ႔ၾကျခင္းျဖစ္၏ ။ ငမုိး က မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိရန္နွင္႔ အဂၤလိပ္မေကာင္းေၾကာင္းမ်ား ေျပာ၏ ။ ဘိန္းစား ၊ အရက္သမား ၊ ၾကက္သမားမ်ားမွာ သူတို႔၏ လုပ္ငန္းတြင္ မျဖတ္နိုင္ဘဲ စြဲလမ္းေနသူမ်ားျဖစ္၏ ။ သူတို႔သည္ သူတို႔၏ လုပ္ငန္းမ်ားမွလြဲ၍ တစ္ျခားဘာကိုမွ် စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ား မဟုတ္ၾက ။ သူတို႔အား မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ထားရွိရန္ တရားေဟာသူသည္ ဘာမွ်ေျမွာ္လင္႔ခ်က္ ထားရန္မရွိ ။ သို႔ေသာ္ .........ငမိုး နတ္ေမာက္မွ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္သြားေသာအခါ၌ ထိုလူတစ္စုသည္ သတင္းစာဖတ္သူကဖတ္၍ သခင္အေၾကာင္း ၊ ေက်ာင္းသားအေၾကာင္း မ်ားကို အရက္ဆိုင္ ၊ ဘိန္းခန္း ၊ ၾကက္ပြဲမ်ားတြင္ ေဆြးေႏြးၾကသည္အထိ ျဖစ္သြား၏ ။ အံ႔ဖြယ္ စည္းရံုးေရးပါတကား ။

( ၄ ) အမ်ားသိၾကသည္႔ အတိုင္း ငမိုး ဂ်ပန္သို႔သြား၏ ၊ ျပန္လာ၏ ၊ ဗိုလ္ေတဇျဖစ္လာ၏ ။ အဲဒီ (ဘီအိုင္ေအ) တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ဒုကၡလွလွၾကီးေတြ႔ရ၏ ။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္သည္ ဟသၤတ ဗိုလ္ဗသိန္းတပ္မွ တဆင္႔ ဗိုလ္မွဴးရန္နိုင္၏ တပ္မဟာတြင္ ေရာက္ရွိေန၏ ။ တပ္စခန္းမွာ မႏၱေလး ဆပ္ပါးမိုင္းနားစ္တြင္ျဖစ္၏ ။ တပ္စခန္းထဲတြင္ စိန္ပန္းပြင္႔ နီနီရဲရဲေတြက ယခုရံုးစာေရး မမကေလးတို႔၏ နွဳတ္ခမ္းလို နီရဲ၍ေန၏ ။ အေရွ႕ဘက္တြင္ကား ေစတီပုထိုး ၊ ဂူေက်ာင္း ဇရပ္တို႔ျဖင္႔ ျပည္႔နွက္ေနေသာ မႏၱေလးေတာင္တည္ရွိ၏ ။ အခ်ိ္န္အခါကား (ဘီအိုင္ေအ) ကိုဖ်က္သိမ္း၍ (ဘီ-ဒီ-ေအ)သို႔ အေျပာင္းအလႊဲ ကာလျဖစ္၏ ။(ဘီအိုင္ေအ)တြင္ ပါလာေသာ တပ္ဗိုလ္မ်ားအား ၊ အခ်ိဳ႕ကို တိုက္ရိုက္ ေကာ္မရွင္ရာထူးေပး၍ ၊ က်န္အခ်ိဳ႕ကို မဂၤလာဒံု ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းသို႔ ေရြးခ်ယ္တက္ေရာက္ေစရမည္ျဖစ္၏ ။ တစ္ညေနခင္း၌ ကြ်န္ေတာ္၏ အိမ္သို႔ ဗိုလ္မွဴး ရန္နိုင္ထံမွ ဆက္သားရဲေဘာ္ေရာက္လာ၏ ။ တစ္ခါထဲလိုက္ခဲ႔ပါဟု မွာေၾကာင္းေျပာ၏ ။ဘုမသိ ဘမသိ လံုကြင္းနွင္႔ပင္ ထ,၍လိုက္သြား၏ ။တပ္စခန္းေျမာက္နားရွိ ဗိုလ္မွဴး ရန္နိုင္အိမ္ အေပၚထပ္ ၊ အေရွ႕ဘက္ခန္းသို႔ ေရာက္သြား၏ ။ ထိုအခန္းထဲ၌ ဗိုလ္မွဴးရန္နိုင္ ၊ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း ၊ဗိုလ္မွဴးေဇယ် နွင္႔ အျခား ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ႔ဘူးေသာ ဗိုလ္မွဴး နွစ္ဦးတို႔ စု ထိုင္ျပီး စကားေျပာေနၾက၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔အား ေဖၚေဖၚေရြေရြ နွဳတ္ဆက္ၾက၏ ။ ဗိုလ္မွဴး ရန္နိုင္က ထိုသူတို႔နွင္႔ မတ္ဆက္ေပး၏ ။ ဗိုလ္မွဴးရန္နိုင္က ထံုးစံအတိုင္း ျပဳံး၍ေျပာ၏ ။ “ ခင္ဗ်ား တပ္က ထြက္မယ္ ၾကံေသးသလား ” “ ဟာ....ဘယ္ထြက္ရမွာလဲ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္လုပ္မွာပါ ” “ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဒါရိုက္အပိြဳင္႔မင္႔ ေပးဘို႔ စီစဥ္ထားတာဗ် ” ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ် ျပန္မေျပာ ၊ အားလံုးက ကြ်န္ေတာ္႔ကို အားနာေသာ အၾကည္႔ ၊ ၾကင္နာေသာအၾကည္႔ျဖင္႔ ၾကည္႔ေန၏ ။ ဗိုလ္မွဴးရန္နိင္ကသာ စကားဆက္ေျပာ၏ ။ “ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစီအစဥ္အတိုင္းေတာ႔ မျဖစ္ဖူး ။ ဒီစာသာ ဖတ္ၾကည္႔ပါဗ်ာ ” ဟု စာရြက္တစ္ရြက္ကို ေပး၏ ။ မင္နီနွင္႔ေရးထား၏ ။ စာ၏ ဆိုလိုရင္းမွာ “ နတ္ေမာက္မွ လာေသာ သခင္ဘုန္းေက်ာ္ ဆိုသူ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ရွိသည္ ။ဟသၤတ ဗိုလ္ဗသိမ္းတပ္ထဲပါသြားသည္ ။ သူ႔ကိုရွာပါ ။ တိုက္ရိုက္ရာထူး စာရင္းတြင္မထည္႔နွင္႔ ” ဟူသတည္း ။ ေအာက္တြင္ ( ဗိုလ္ေတဇ ) ဟုလက္မွတ္ထိုးထား၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က စာရြက္ကို ေခါက္၍ ျပန္ေပးလိုက္၏ ။ ဗိုလ္မွဴးရန္နိုင္သည္ စာရြက္ကို ျပန္ယူရင္း ေမး၏ ။ “ ဘယ္လို သေဘာရသလဲ ” “သူ႔ စာအတိုင္းေပါ႔ ၊ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ တပ္ထဲ ဆက္ပါမွာဘဲ ” ဗိုလ္မွဴး ရန္နိုင္က ၀မ္းသာအားရ လက္ဆြဲနွဳတ္ဆက္၏ ။ အားလံုးက လက္ခုပ္တီးလိုက္ၾကေလသည္ ။ ဒီေနရာ၌ ငမိုး ၏ စာသည္ တိုတိုနွင္႔ထိသည္ ။ တစ္ျမိဳ႕ထဲသားခ်င္း ၊ လူရင္းပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း မ်က္နွာသာမေပး ။ တိုက္ရိုက္ရာထူးစာရင္းတြင္ မေပးေစရ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေပၚအခြင္႔အေရး မေပး၍ ကြ်န္ေတာ္က စိတ္မဆိုး ။ ငမိုး ၏ ဓတ္ေၾကာကိုသိျပီးျဖစ္၏ ။ အေမစု၏ လယ္ေပါင္ ၊ ယာေပါင္ စာခ်ဳပ္မ်ားကို တိတ္တိတ္ယူ၍ မီးရွိဳ႕ခဲ႔ေသာ ငမိုး ။ အေမ႔ ပစၥည္းေတာင္မွ လမ္းမက်ဘူး ထင္လွ်င္ လမ္းက်ေအာင္ ဇြတ္လုတ္တဲ႔ ငမိုး ၊ ငမုိး တြင္မ်က္နွာစိမ္း ၊ မ်က္နွာက်က္ ဟူ၍ ခြဲျခားျခင္း မရွိ ။ တည္႔မတ္လိုက္သည္မွာ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာလို ျဖစ္ေန၏ ။ ေမာင္မင္းၾကီးသားက တည္႔မတ္ပါ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔တြင္ကား မဂၤလာဒံု ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းတြင္ ၉-လ လံုးလံုးဂ်ပန္၏ ပါးအရိုက္ခံ၍ ပဲပင္ေပါက္ ေရလံုျပဳတ္ကို စားကာ စစ္ပညာသင္ခဲ႔ရ၏ ။ ဒူးနွင္႔တေတာင္ဆစ္တို႔မွာ ကြ်ဲပခံုးထေန၏ ။ မခ်ိမဆံ႔ပင္ပန္း၍ လွလွၾကီးဒုကၡေတြ႔ခဲ႔ရ၏ ။ တနဂၤေႏြေန႔တစ္ေန႔တြင္ စစ္ေက်ာင္းအားလပ္၍ သူ႔ထံ သြားေတြ႔၏ ။ မႏၱေလးတြင္ ဖတ္ခဲ႔ရေသာ စာနီရဲ အေၾကာင္း ေျပာျပေသာအခါ ငမိုး ကမ်က္လံုးေစာင္း၍ၾကည္႔၏ ။ ျပီးေတာ႔ တစ္ခြန္းျခင္းေျပာျပ၏ ။ “ မင္းကို တိုက္ရိုက္ေပးရင္ ဘ၀င္ ျမင္႔သြားမွာစိုးလို႔ကြ ။ ေက်ာင္းတက္ျပီးမွ ေကာ္မရွင္ရေတာ႔ ဘယ္သူက ဘာမွ ေျပာစရာမလိုဘူး” ကြ်န္ေတာ္႔မွာ သင္တန္းတြင္ မိေက်ာင္းသြား တက္ရ၍ ရရွိခဲ႔ေသာ ဒူးက အမာရြတ္ကိုသာ လက္နဲ႔အသာ ပြတ္ေန၏ ။ သူ႔ကိုျပန္မေျပာရဲ ။ ။

( ၅ ) မဂၤလာဒံု စစ္ေက်ာင္းမွ ဆင္းျပီး ၂-နွစ္ခန္႔ အၾကာတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငမိုး ထံေရာက္သြား၏ ။ သူ၏ ကိုယ္ရံေတာ္ အျဖစ္ေနရ၏ ။ သူနွင္႔ေတာ္လွန္ေရး မထြက္မီ ၃-ရက္ခန္႔အလိုအထိ အတူေနခဲ႔ရ၏ ။ ေတာ္လွန္ေရးအျပီး ကြ်န္ေတာ္႔အား နိုင္ငံျခားလႊႊတ္ရန္ အစီအစဥ္မ်ားအတြက္ ျမဴနီစီပယ္ စာရင္းကိုင္ခ်ဳပ္ေဟာင္း (ဗိုလ္မွဴးေထြးေမာင္) ကို တာ၀န္ေပးထား၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုလည္း ေျပာထား၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က မေန ၊ နိုင္ငံေရးထဲ ၀ဲလည္ရန္ တပ္မေတာ္ လူထြက္မ်ားနွင္႔ ေဆြးေႏြးျပီး နတ္ေမာက္သို႔ျပန္သြား၏ ။ ထိုေသာအခါ ငမိုးသည္ ကြ်န္ေတာ္႔အား “ ငါ ” ကိုင္၍ ၾကမ္း၀ါးသည္ ဟူ၏ ။ ရန္ကုန္သို႔ လာရင္း သူ႔ထံသြား၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔အား အစဦးတြင္ စိတ္ဆိုးလြန္း၍ စကားမေျပာ ။ ကြ်န္ေတာ္က ဇြတ္ေျပာ၏ ။ ဒီလိုနဲ႔ သူစိတ္ေျပသြားသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔၀ါဒကို နာခံကာ ျမိဳ႕မွ ေန၍ ေဆာင္ရြက္ေပး၏ ။ သူ ဒုတိယဘုရင္ခံျဖစ္ခ်ိန္ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ တရားေဟာရင္း နတ္ေမာက္ေရာက္လာ၏ ။ သူ႔ထံတြင္ လာေနရန္ အတန္တန္ေခၚ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က ျငင္း၏ ။ ေနာက္ဆံုး (အေမစု) ကၾကား၀င္ ျဖန္၏ ။ “ ကဲ ...မင္း ခဏေခၚခ်င္လဲ ေခၚသြား ၊ ျမိဳ႕မွာ ေကာင္ကေလးမရွိမျဖစ္ဘူး ။ တစ္လ နွစ္လေနပီး ျပန္ပို႔ ” နွင္႔ နိဌိတံၾက၏ ။ သူနွင္႔ ရန္ကုနု္လိုုက္လာရျပန္၏ ။ အတူေနရမည္ဟု ဇြတ္ၾကမ္းေမာင္းေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က ...အင္းလဲမလွဳပ္ ၊ အဲလဲမလွဳပ္ ၊သူ ေတာင္ငူသို႔ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ခဏသြားေနစဥ္ ကြ်န္ေတာ္လည္း နတ္ေမာက္သို႔ ျပန္၍ လစ္လာခဲ႔၏ ။ ျမိဳ႕က လူၾကီးေတြက ပူပန္ၾက၏ ။ “အမယ္ေလးဗ်ာ ....မပူၾကစမ္းပါနဲ႔ ။ သူ႔မွာ ေစာင္႔ေရွာက္မဲ႔လူေတြ တပံုၾကီးရွိပါတယ္ ။ ဘာမွလဲ စိုးရိမ္စရာမရွိပါဘူး” ဟု ကြ်န္ေတာ္က ေျပာရ၏ ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လာလို႔ ၃-လ မၾကာခင္ ငမိုး ေသနတ္ပစ္ခံရေလသည္ ။ အရပ္က လူၾကီးေတြက ကြ်န္ေတာ္႔ကို ဆဲၾက ၊ ဆူၾက၏ ။ “ မင္းေျပာတဲ႔ တစ္ပံုၾကီး ဆိုတာ ဘယ္မွာလည္းဟ -ေခြးမသားေလးရ ” ဟု ငိုရင္း ဆဲၾက၏ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထိုင္မွိဳင္ ရံုက လြဲ၍ ဘာမွ်မၾကံတတ္ ။ ငိုတဲ႔လူေတြက ငို ၾက ၊ ၀မ္းသာတဲ႔လူကလဲ ၀မ္းသာ ၊ ေနာက္ဆံုး ငမိုး ခမ်ာ အာဇာနည္ကုန္းတြင္ သြားအိပ္ေနရရွာ၏ ။ သူ အာဇာနည္ကုန္းေရာက္တာ ၉-နွစ္ေလာက္ရွိျပီထင္သည္ ။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲ လူေတြက ( ငမိုး )ေသျပီေျပာၾကသည္ ။ အမွန္ကား ငမိုး မေသေသးပါ ။ တပ္မေတာ္ေမာ္ကြန္းတိုုက္ ျပခန္းတြင္ အသက္ရွင္လွ်က္ ရွိေသး၏ ။

( ၆ ) ကိုငမိုး ကစီးကရက္မီးခိုးၾကားထဲမွ ေန၍ စကားေျပာသည္ ။ “ မင္းက ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ ” “ ေပါင္းေဟာင္း ၊ သင္းေဟာင္း ရဲေဘာ္ၾကီးေတြက ေခၚလို႔ လာခဲ႔တာဘဲ ၊ တပ္မေတာ္ သမိုင္း ေရးရမယ္ ေျပာတာဘဲ ” “ဘာ .....မင္းတို႔က ေရးမယ္ ....” “ ဟုတ္ပါတယ္ ...ေရးၾကမယ္ ....၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွ မေရး ၊ ဘယ္သူက လာေရးမွာလဲ ” “ ေအး ......ေရးေတာ႔ေရးေပါ႔ ၊ ငါ တစ္သက္လံုး လုပ္လာခဲ႔တာကို မင္းတို႔က , ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ မ်ားေတာ႔ မဖ်က္ဆီးလိုက္ပါနဲ႔ ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္, ဗိိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္ ဆိုျပီး ငါ႔နံမယ္ ေရာင္းစားေနရင္ မေကာင္းဘူး ” “ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ေရာင္းမစားခဲ႔ပါဘူးဗ်ာ ၊ ဘုရားေပးေပး က်မ္းေပးေပး ...” “ ေဟာ ....မင္းစကားထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ဆိုတာ ပါလာတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မေရာင္း ၊ တစ္ျခား လူေတြက ေတာ႔ ေရာင္းစားသလိုပဲ ေျပာစမ္း ၊ ဘသူေတြက ေရာင္းစားသလဲ ” “ကို ငမိုး သည္ ေဒါသတၾကီး ၀သီအတိုင္း မွန္ဘီရို မ်က္နွာျပင္ကို လက္သီးနွင္႔ထု၏ ။ ပါးစပ္ကလည္း သူသိလိုေသာ အရာကို ထပ္ကာထပ္ကာ ေမးေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္စကားေျပာမလည္ပတ္၍ ကြ်န္ေတာ္႔စကားနွင္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ျပန္အခ်ည္ခံေနရ၏ ။ ေၾသာ ....ကို ငမိုး- ကို ငမိုး ၊ ေလာကၾကီးထဲ မဲမဲ ျမင္တိုင္းေၾကာက္ေနရေသာ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ကို သူမသိ ။ ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို အကုန္ဘဲ ဖြင္႔ေျပာခ်င္ပါသည္ ကို ငမိုး ။ ဒါေပမသည္႔ မေျပာရဲပါ ။ “ ေဟ႔ ေကာင္ .....ငါ ေမးေနတာ မၾကားဘူးလား ...” “ ၾကားပါတယ္ ၊ ဒါေတာ႔ မေျပာပါရေစနဲ႔ ၊ ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ္႔ကို သနားရင္ ဒါေတာ႔မေမးပါနဲ႔ဗ်ာ ....” “ ငါ ေမးတာသာ ေျဖစမ္းပါကြာ ....ျမန္ျမန္ေျဖစမ္း ” ကြ်န္ေတာ္႔မွာ ကိုငမိုးကို အေသအလဲေၾကာက္ရသူျဖစ္သည္ ။ ဒီ႔အျပင္ မဲမဲျမင္တိုင္း ေၾကာက္ေနရသူလည္းျဖစ္သည္ ။ မေျဖလဲခက္ ၊ ေျဖလဲခက္ ။ ဤေနရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ဦးတည္း လူမိုက္ လုပ္လို႔ဟန္ပံုမရ ။ နီးစပ္ရာ ေတြကို သူခိုး ေသေဖာ္ညွိျပီးမွ ေျဖမည္ ။၏ “ ကြ်န္ေတာ္က ေတာမွာေနခဲ႔ရေတာ႔ သိပ္ျပီး မသိပါဘူး ၊ ရန္ကုန္မွာ အျမဲေနတဲ႔ ဆရာဇ၀န တို႔ ၊ ဆရာ ေမာင္ထင္တို႔ ၊ ျမန္မာ႔အလင္းက သာကဒိုး တို႔က ကြ်န္ေတာ္႔ထက္ ပိုျပီး သိပါတယ္ ။ သူတို႔ကို ေမးပါ ။ သူတို႔ေျဖပါလိမ္႔မယ္ ” “ ဒါျဖင္႔ ဒီလူေတြ ေျပာလိုက္ ၊ ငါ႔နံမယ္ ဘသူေတြေရာင္းစားတယ္ဆိုတာ ငါ႔ဆီလာေျပာလွည္႔လို႔ ” “ ဟုတ္ကဲ႕ ....ေျပာလိုက္ပါ႔မယ္ ” ကဲ ....ဆရာတို႔ ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ၾကားတဲ႔အတိုင္းဘဲ ၊ ၾကည္႔သာေျပာၾကေပေတာ႔ ။ အဲဒီတာ၀န္ ခင္ဗ်ားတို႔ေျဖျပီးမွ ကြ်န္ေတာ္ဆက္ျပီးေျဖမည္ ။ “ ငါ သဲ႔သဲ႔ သတင္းၾကားပါတယ္ ။ မင္းက ငါ႔အထုပၸတၱိ ေရးတယ္ဆို ” “ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ဦးတည္း မဟုတ္ပါဘူး ၊ ဗိုလ္မွဴး ဘိုရယ္ ၊ ကိုေမေအာင္ရယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ေရးတာ ။ စုထုတ္တာပါ ။ တစ္ျခား စာေရးဆရာေတြလဲ ပါ,ပါတယ္ ။ “ ေအး ...အိႏိၵယမွာ ဂႏၵီေသျပီး ၇-ရက္မွ မရွိေသးဘူး ဂႏၵီအထုပၸတၱိိ ထြက္လာတာဘဲ ။ ခ်ီးမြမ္းသကြာ ” “ အခ်ီးမြမ္း မေစာပါနဲ႔ ကိုငမိုး ။ ဒီစာအုပ္ကေလးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္အထိ အေငါက္အငမ္း ၊ အၾကမ္းအေမာင္းေသာက္ျမင္ကပ္ခံခဲ႔ရတာေတြကိုသာ ခင္ဗ်ားသိရင္ ေဟာဒီ မွန္ဘီရိုကြဲလိမ္႔ဦးမည္ ထင္သည္ ။ ဒါေတာင္မွ ....အထုပၸတၱိ ဆိုလို႔သာ အထုပၸတၱိ လိုက္ရတာ ...မိုးၾကိဳးပစ္ ၾကိမ္ေျပာရမဲ႔ အထုပၸတၱိပါ ။ ဒါကေလး ေရးတုန္းက အျဖစ္ေတြ ခင္ဗ်ား မသိဘူး ။ ခင္ဗ်ားသူငယ္ခ်င္း လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဘက္ေတြဆီ သြားေမး ၊ မွတ္တမ္းကေလးတင္တာေတာင္မွ ခင္ဗ်ားလူေတြက ဘာေျပာတယ္ ထင္သလဲ ၊ “ မင္းဘဲ မေမာမပန္း ဒုကၡရွာလို႔ ”ဟု ေငါက္လႊတ္လိုက္တာေတြ ခင္ဗ်ား မသိဘူး ။ အဲဒီလို ေစတနာထားၾကမွ “ ေအာ္ ....ငါလဲ မိုက္လို႔ လုပ္မိသကိုး ” လို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ တရားခ်ျပီး ပထမ တြဲနဲ႔ဘဲ ဘရိတ္အုပ္ထားရတာ ခင္ဗ်ားမသိဘူး ။ ေျပာျပခ်င္တယ္ ကိုငမိုး ။ ဒါေပမဲ႔ လည္ေခ်ာင္းထဲက မထြက္ဖူး ” “ ဒါထက္ ငါ႔ေကာင္ေတြ ဘယ္ သြားေနသလဲ ” “ ခင္ဗ်ား လူေတြ ေတာခိုၾကသတဲ႔ ...ကြန္ျမဴနစ္လဲ ပါသဗ် ” “ ကြန္ျမဴနစ္ကို အသာထား ။ ငါ႔ေကာင္ေတြ ကိုသာ ငါေမးေနတာ ” “ ေတာ ခိုပါတယ္လို႔ ေျပာပါပေကာ ” “ အင္း ...ဒုကၡဘဲ ၊ ငါ အစကထဲက ျမင္သားဘဲ ။ စတုတၳအၾကိမ္ ညီလာခံမွာ ငါဘာေျပာခဲ႔တုန္း ။ မတ္ဇစ္လိဂ္ဖြဲ႔ပါ ၊ ညီညႊတ္ပါ ။ မညီညြတ္ရင္ နွစ္ဖက္စလံုး ဖင္စုတ္ကုန္မယ္လို႔ အေျပာခဲ႔သား ။ ဘယ္လိုျဖစ္ၾကရတာလဲကြ ....” “ ဒါေတြ ေမးမေနပါနဲ႔ဗ်ာ ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ားလဲ စိတ္ညစ္ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ဆင္းရဲရမွာဘဲ ။ အဲဒီတုန္းက ခင္ဗ်ားစာေရးဆရာ လုပ္မယ္ဆို ။ ဘာလို႔ ဒါေတြ တဖြဖြ ေမးေနရတာလဲ ” “ စာေရးဆရာလဲ လူထဲက လူပဲကြ ။ ကိုယ္႔နိုင္ငံအေၾကာင္းေတာ႔ အနည္းဆံုး ေလ့လာထားရမေပါ႔ ။ ေအးပါ ...မင္းစိတ္ဆင္းရဲမယ္ဆို ငါမေမးေတာ႔ပါဘူး ။ ငါ႔ အထုပၸတၱိ ကိုမင္း ဆက္မေရးေတာ႔ဘူးလား ” “ အေျခအေနက မေပးဘူးဗ်ာ ၊ ဒါေပမယ္႔ ( ေအာင္ဆန္း၀ါဒ ) ဆိုျပီး စာတစ္အုပ္ေရးမလို႔ေတာ႔ စိတ္ကူးထားတာဘဲဗ် ” “ ေကာင္း သားဘဲ ၊ ဂႏၵီ ၀ါဒ စာအုပ္လိုေပါ႔ ” “ ဟုတ္ပါတယ္ ” “ ကဲ ....ငါသြားေတာ႔မယ္ ၊ မင္းလဲ သတိထားေနကြ ၊ ငါ ရွိတုန္းကလို မိုက္ကန္းကန္းမလုပ္နဲ႔ ၊ ဒါဘဲ သြားမယ္ ” သြားမယ္႔သြားေတာ႔လဲ ကိုမိုး အသံကိုသာ ၾကားလိုက္ရ ။ လူကိုပင္ မျမင္လိုက္ေပ ။ စီးကရက္မီးခိုးေငြ႔ မ်ားလည္း တစ္စ,တစ္စလြင္႔၍ သြား၏ ။ ျပခန္းမွန္ဘီရိုမ်ားအတြင္းရွိ ကိုမိုး ၏ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္း အတိုအစကေလးမ်ားလည္း ၀မ္းနည္းေသာ အသြင္ျဖင္႔ တိတ္ဆိတ္စြာ က်န္ရစ္ၾကေလသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုမိုး ေသ ,မေသ စဥ္းစား၍ေန၏ ။ မံသစကၡဳ တြင္ကား လူေတြက ေသျပီးေျပာသည္ ။ ဥာဏစကၡဳတြင္ကား ကိုမိုး၏၀ါဒ ၊ ကိုမိုး၏ စကားေတြ တည္ရစ္သမွ် ၊ တည္ထြန္း၍ေနသမွ် ၊ ကိုမိုး တကယ္မေသနိုင္ပါတကား ။ ကိုမိုးကို ခ်စ္သူ ၊ ရိုေသသူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိသည္ ။ အဘယ္သူသည္ ကိုမိုးအား ဆက္လက္ အသက္သြင္းမည္နည္း ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေစာင္႔ၾကည္႔ၾကဦးစို႔ ။

ျမ၀တီမဂၢဇင္း အတြဲ ( ၅ ) အမွတ္ ( ၉ ) ၁၉၅၇ - ဇူလိုင္လ ။ နတ္ေမာက္-ဘုန္းေက်ာ္ ေရးသားေသာ ေဆာင္းပါးမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။