နစ္မြန္းအခ်စ္

ေမ႔လိုက္ပါလို႔ ေၿပာမယ္ဆိုရင္
ငါ႔ရင္ထဲက ၾကိဳးကို
ၿဖတ္…ေပး…ပါ ။

ကမၻာၾကီးတစ္ခုလံုးရဲ႕
ၿမင္ကြင္းက်ယ္ အားလံုးဟာ
မ်က္လံုးအိမ္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာပဲ
႐ွိေနသလိုမ်ိဳး
ႏွလံုးသား ေသးေသးေလးဟာ
ကိုယ္႔ၾကီးၿမတ္ၿခင္းေတြနဲ႔ကိုယ္
တစ္ခမ္းတစ္နား ။

နစ္မြန္းတယ္ ဆိုတာထက္
ထဲထဲဝင္ဝင္ၿဖစ္တာ
ဘာ႐ွိေသးလို႔လဲကြယ္ ။

အဲသလိုမ်ိဳး
ဒဏ္ရာအလူးလူးနဲ႔
နင္႔နင္႔စူးစူး
ကိုယ္႔ေသတြင္း ကိုယ္တူးခဲ႔တယ္ ။။။

“ ကမာၻေျမကုိ ေခ်ာ့သိပ္မဲ့သီခ်င္း ”

ခ်စ္ေသာ ကမာၻေျမ ...ေကာင္းမြန္စြာ အိပ္စက္ပါေလေတာ့ ...အလြမ္းကိုသယ္ပိုးလ်က္ဆက္သေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ားႏွင္အတူငါသည္လည္း ... အိပ္စက္ပါရေစေတာ့ ......ႏွလုံးသားမ်ားလည္း ... အိပ္စက္ပါေစေတာ့ ...

လြမ္းပြင္႔

******
အလြမ္းႏွစ္ၾကာလွ်င္
ပန္းေသတၱာတြင္ ပန္းေတြျပည့္
မလြမ္းေလာက္ေလသလား
ပန္းေျခာက္ေတြ မေၾကြေသးတာေတာ့
အေနေ၀းကာ တို႔ေတြခဲြရင္လဲ(လည္း)
ရင္ထဲကို သခင္လွပ္ပါလို႔
ျမင္တတ္ေအာင္ၾကည္႔ ။ ။ ။

[[[ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း)]]]

လိပ္ျပာလမ္းခြဲ

ေလေျပ၀ဲ၀ဲ ၊ သည္းသည္းလြင္႔လြင္႔
ခင္ခင္႔လိပ္ျပာ ၊ ေစရာႏွင္ရာ
ျမင္ျမင္ရာရာ ၊ ဟိုမွာဒီမွာ
ရွိေနမွာလား။

ျမဴ၀န္းအခို ၊ ႏွင္းမွဳန္ေတြၾကား
ေတာတန္းတေလ်ွာက္ ၊ စမ္းေခ်ာင္းေလးအနား
ခင္ေလ ပ်ံသန္းေနဆဲ.....
ေမာင္႔ကိုရွာေနခဲ႔။


ေတာင္ကုန္းေပၚအေရာက္ ၊ အေသြးစံုတဲ႔ပန္းေတြၾကားထဲ
မေပ်ာ္အားခဲ႔ ၊ ေမာင္႔ေခၚသံေတြ
အာရံုေ၀၀ါးကာ ၊ ၾကားေနဆဲ....

စမ္းေခ်ာင္းေလးနား ၊ တစ္ေထာက္နားတယ္
ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္လာလြန္းလို႔...ေမာလိုက္တာ...
ေမာင္႔ ေခၚသံေတြလား... ၀ိုးတ၀ါးၾကားျပန္တယ္
ခင္ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ေမာင္႔ ရွာပံုေတာ္ခရီးဆက္ခဲ႔ျပန္တယ္..။

ျမဴ၀န္းအခို၊ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ
ေနလံုးေမးတင္ ႏွုုတ္ဆက္ႏွင္ျပီ...
ႏြမ္းလ်ပန္းျပီ ခင္ေလ ႏွုတ္ဆက္ခ်င္ခဲ႔တယ္.....

အာေခါင္ေတြေျခာက္ ေၾကာက္စိတ္တစ္ခု ေျပး၀င္လာခိုက္
ေမာင္႔ကို ေတြ႔ခ်င္မိတယ္၊ဟစ္ေအာ္ေခၚလည္း
ေမာင္မၾကားခဲ႔၊ ဘယ္မွာလဲကြယ္...
သြားရေတာ႔မယ္......

ေတာင္ကုန္းေပၚအေရာက္ အျမင္ေတြက
၀ါးလာတယ္...နားထဲမွာလည္းေလတိုးသံေတြထဲမွာ
ေမာင္ရဲ.ေခၚသံကို ၾကားျပန္တယ္

ေဟာ......
ဟိုးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး အေ၀းၾကီးမွာ..............
ပ်ပ်ေလးပါပဲ...........

ခင္ေလ..
၀ိုး၀ါး ေမာင္႔ကုိ ျမင္တယ္ေမာင္...
၀ိုး၀ါး ေမာင္႔ကို ျမင္ခဲ႔တယ္ ေမာင္...................။

(ႏွုတ္ဆက္ခဲ႔ပါတယ္... ေမာင္)...

မွတ္မွတ္ရရ ရွိေစမယ္႔ကဗ်ာမ်ားထဲမွ...ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ လိပ္ျပာေလးေတြနဲ႔ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
က်န္းမာစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ..။
ရန႔ံခ်ဳိ

အိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ည

ပူစပ္ပူေလာင္ဒိုင္ယာရီထဲ
ၾကပ္တိုက္ျပီးသားစကားလံုးေတြေျခြေျခြထည္႔
တရွိန္ရွိန္အလြမ္းနာေတြ
တဟုန္းဟုန္းေလာက္ျမိဳက္တဲ႔အခါ
မေအးမစက္ကဗ်ာရြတ္သံေတြ အန္ထြက္လာျပီ
ဖားဖိုေဆာင္မွာခ်ိတ္ဆြဲခဲ႔တဲ႔ရာသီေတြလည္း
အရည္တေတာက္ေတာက္ေပ်ာ္ကာက်
နိစၥဓူဝအပူေတြကိုႏွလံုးအိမ္နဲ႔သံရည္ၾကိဳ
အလိုလိုမီးပြားေတြကတေျဖာက္ေျဖာက္ခုန္ထြက္လာ
အဲဒါအိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ည။ ။

တပတ္ႏြမ္း

မခင္ေလးေရ…
တတ္နုိင္ရင္ ဒီအရက္ကုိ ဆက္မေသာက္ခ်င္ဘူးကြဲ႕..
အရသာ ရွိသေလာက္ လူကုိ ဖ်က္ဆီးတယ္.
ဒီကိစၥကုိ က်သေလာက္ ရွင္းေပးပါ..
မင္းရင္ခြင္မွာ ေသတဲ႔ အထိ ေမွးစက္ခ်င္လုိ႔..

ဘာဘာညာညာ မသိဘဲ တုိးဝင္ခဲ႔တဲ႔ မင္းရဲ့ အသုိင္းအဝို္င္းဟာ
စပ္ဖ်င္းဖ်င္းနဲ႔ အရုိင္းအစုိင္း ဆန္လြန္းရဲ့ …
သူ႕ကုိယ္သူ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ႔ အဲဒီ မသာေကာင္ဟာ
ေသေကာင္ေပါင္းလဲ နဲ႔ ဆတ္ဆတ္ထိ မခံ နာက်ည္းတတ္ျပန္ေရာ..
ေဆာင္းညေတြမုိ ႔ ထင္ပါရဲ့..။

စားေနက် ဟင္းကုိ မစားခ်င္..
စီးေနက် ဖိနပ္ကုိ ဖိနပ္ကုိ မစီးခ်င္..
ျမင္ေနက် မ်က္ႏွာကုိ မျမင္ခ်င္ေပမယ့္..
ေသာက္ေနက် မဟုတ္တဲ႔ အရက္ကုိေတာ့ တစ္ဘဝလုံးစာ ေသာက္ ပစ္ခ်င္ရဲ့….
ငါညာခဲ႔တယ္ ဆုိရင္ေတာင္
မျဖစ္မေနနဲ႔ မင္းကုိ ခ်စ္ခဲ႔တယ္…မခင္ေလးေရ….။

အလဲလဲ အျပဳိျပဳိနဲ႔ ေဟာဒီ လမ္းမၾကီးဟာ
ငါ့ကုိ ဘယ္ေလာက္မ်ား အရြဲ႕တုိက္ ေနဦးမွာလဲ..
ငါနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ အရပ္ကုိ သူသြားေနတယ္ေလ…
ညေတြဆုိ ငါ့ရင္ဘတ္ တည့္တည့္ကုိ ထုိးစုိက္ေနတဲ႔

မခင္ေလးရဲ့ ဓားတေခ်ာင္းဟာ…
ကုိယ့္အသက္ကုိ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ႏႈတ္ယူ ပစ္မွာလဲ…
မခင္ေလးေရ….မင္းကုိယ္မင္းသာ အရင္ ေလာင္ကၽြမ္းလုိက္ပါေတာ့…

ေဟာဒီ ဒြႏၵယာမွာ…
ငါ ျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ ငါ့ အသေခ်ၤ အဆက္ဆက္ဟာ…..
ရီေဝေဝ နိဗၺိႏၵ ေတးတပုဒ္ မွ်သာပါပဲ…..။ ။

ေတဇာေအာင္(Dec 21,2009)

တယ္လီဖုန္း-မင္းခိုက္စုိးစန္

“ခ်စ္တယ္”လို႕ ခဏခဏေျပာဖို႕ မႏွေျမာစမ္းပါနဲ႕။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေသဆံုးသြားတဲ့အခါ
ဘာအလြမ္းနဲ႕မွ အာပတ္ေျဖလို႕မရဘူး . . .။

ငါတို႕ ဘာျဖစ္လို႕ အျငင္းပြားေနၾကရတာလဲ၊
(တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္) နားမလည္တာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕။

ငါတို႕ ဘာျဖစ္လို႕ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
သံသယျဖစ္ေနၾကတာလဲ . . .၊
“ယံုၾကည္ပါ”လို႕ ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္
ယံုၾကည္ထားခဲ့ရဲ႕သားနဲ႕ . .။

ငါတို႕ ဘာျဖစ္လို႕ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
ေဒါသေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ . . .၊
တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဟာ
က်ိဳးလြယ္ပဲ႕လြယ္လည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕ကြယ္။

ငါတို႕ လုပ္ေနၾကပံုက
တစ္ေယာက္ေျခလွမ္းကို တစ္ေယာက္က
ေစာင့္ၾကည့္အကဲခပ္ေနၾကပံုမ်ိဳး . . .။
ဒါ စစ္တုရင္ထိုးေနတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕ကြယ္။

မင္း ငါ့ကို လြမ္းတဲ့အခါ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာပါ
ငါလြမ္းတာကိုလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာမယ္။

“ခ်စ္တယ္”ဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုမၾကာခဏေျပာဖို႕ မႏွေျမာစမ္းပါနဲ႕။
အခ်စ္ဆိုတာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးလိုပါပဲ
မင္းက ဘာစကားမွ မေျပာပဲ ဖုန္းကိုပိတ္ထားရင္
ဘာမွအသံုးမဝင္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို ကိုင္ထားရတာနဲ႕
ဘာထူးေတာ့မွာလဲ။

မင္းခိုက္စိုးစန္

“““““““““ တုိ႔ ျပည္ေထာင္စုသား ”””””””””

ျပည္ေထာင္စုေန႔ အမွတ္တရ - “တုိ႔ ျပည္ေထာင္စုသား”
ေရး - စႏၵရားလွထြတ္
ဆုိ - ေမာင္ေမာင္ႀကီး၊ သန္းေဖေလး၊ မာမာေအး၊ ေအ၀မ္းတင္တင္လွ

ပက္စီ၊ ကုတ္၊ ကုိကာကုိလာ နဲ႔ ပူရွိန္းျပား

ကဲ ဘေလာ႔ၾကြလာ ခ်စ္ပရိသတ္ၾကီးေရ..
သိသင္႔တာေလးတစ္ခု ေျပာခ်င္ပါတယ္..
သတိထားဖို႔ပါ..ဘာေဆးပဲေသာက္ေသာက္ ရိုးရိုးေရေအးနဲ႔ပဲ ေသာက္ပါ..
ဒီမွာ ေမးလ္ထဲကေန ရတာေလး ဖတ္ၾကည္႔ေစခ်င္တယ္ေနာ္..။
ဘေလာ့ဂါအားလံုးကိုအကူအညီေတာင္းလိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ..

ကိုကာကိုလာ-ပက္စီ-ကုတ္ ေတြအေၾကာင္းကို လူတိုင္းနွီးပါးသိျပီးၾကမယ္လို့ထင္ပါတယ္။ မသိေသး တဲ့ သူေတြအတြက္ကေတာ့ သတင္းထူးပါဘဲဗ်ာ- ဒီကေန ့ဂ်စ္တူး အကိုရဲ ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စကၤာပူ ကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေပ်ာ္ထြက္-ေစ်းဝယ္လာ
တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။သူ မရဲ ့ခ်စ္ဆံုးေယာက္်ား ဆံုး သြား လို ့အပူနဲ ့လာခဲ ့ရသူပါ။
လက္ထပ္ထားတာမွတစ္နွစ္ေတာင္မျပည့္ေသးပါဘူးတဲ ့။သူကေက်ာင္းဆရာမဆိုေတာ့ခြင့္ယူဖို ့-
အလုပ္ထြက္ဖို ့ဆိုတာေတာ္ေတာ္ခက္လို ့ေယာက်္ားရွိတဲ့ေနရာမွာလည္းမလိုက္လာနိုင္။ ေယာက္်ားကလည္းသူမနွင့္ အတူလိုက္မ ေနနိုင္ဆိုေတာ့ မယ္တစ္ရြာေမာင္တစ္ျမိဳ ့အေနေဝးေနၾကတာေပါ့။ ေနာက္နွစ္ဆိုရင္ေတာ့အတူတူေနလို ့ရပါျပီ။ (ဒီလိုအေတြးကေလး ေတြနဲ ့ဆရာမေလးတစ္ေယာက္ေပ်ာ္ေနခဲ ့တာေပါ့) ဒါေပမဲ့အခုေတာ့ သူမအေပ်ာ္ေတြ ဘယ္ေတြေရာက္ ေနကုန္ျပီမသိေတာ့ပါဘူး။ ဆရာမေလးေယာက္်ား တစ္ေယာက္ျမန္မာနိုင္ငံထုတ္ အေၾကာေျဖေဆးနဲ ့ပက္စီေသာက္မိလို ့ေသဆံုးသြား ပါတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုရက္လည္ေန ့ေပါ့။ ဒီလိုသတင္း ေတြၾကားေနရတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါျပီ။ ျပီးခဲ့တဲ့သံုးပတ္ေလာက္ကလည္း ပါတာစီတစ္ေမာ့နဲ့ကိုကာကိုလာေသာက္မိလို ့့ျမန္မာအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္လည္းဆံုးပါး သြားပါျပီ။
သူ့ေခါင္းေတြကိုက္လြန္းလို ့ပါတာစိတစ္ေမာ့ကိုေသာက္တယ္တဲ့(ေဆးရက္စြဲမကုန္ေသးပါဘူး)
နဲနဲၾကာေတာ့ရင္ေတြပူလြန္းလို ့ဆိုျပီးကိုကာကိုလာေသာက္လိုက္တယ္(သူ့အမ်ိဳးသမီးကိုယ္တိုင္ေရခဲသတၲာ
ထဲကယူေပးလိုက္တာပါ)။ ခဏေနေတာ့ပါးစပ္ထဲကအျမဳတ္ေတြထျပီးမူးလဲသြားလို ့ေဆးရံုကိုပို့လိုက္ရပါတယ္
အဲဒီေဆးရံုသြားတဲ့လမ္းမွာဘဲအသက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။
အရင္ဆံုးၾကားရတဲ့သတင္းကေတာ့ ဂ်စ္တူးတို့သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ကိုယ္တိုင္ပါဘဲ။
ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့သံုးလ ေလာက္ကျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ျမန္မာနိုင္ငံထုတ္ေညာ္ထြက္တဲ့ ေဆးတစ္မ်ိဳးကိုေသာက္ျပီး ေတာ္ေတာ္ကေလးၾကာမွ ပက္စီကိုေသာက္လိုက္တာ
တခါတည္းအသက္ပါ ပါသြားလိုက္တာပါ။ ၾကားခါစက မယံုမၾကည္ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီေလာက္သန္သန္မာမာ က်န္းမာေရးအထူးဂရုစိုက္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ေသ တယ္ဆိုေတာ့ဘယ္လိုမွမယံုၾကည္မိပါဘူး။ တကယ္တန္းမီးခိုး ေငြ႔ ေတြအျဖစ္ၾကံုရေတာ့မယံုၾကည္လို ႔မရေတာ့ပါဘူး။ နီးစပ္ရာသက္ဆိုင္ရာ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ား ကိုစကားတိုးတိုးေျပာေပးပါ။အထက္ပါအေၾကာင္းအရာေတြကိုပါ။ ျဖစ္ေအာင္တားလို ့ရပါတယ္။ တစ္ေယာက္ၾကည့္လို ့တစ္ေယာက္သိ ရင္တစ္ေယာက္အသက္ကိုကယ္တင္ရာေရာက္ပါတယ္။ ဘေလာ့ေတြအားလံုးကျဖစ္ျဖစ္ – ျပန္ ့ပြားေအာင္ သိသူမ်ားေအာင္ေဖၚထုတ္ေပးၾကပါ။
ေအာက္ကဗြီဒီယိုကလစ္ကေလးကေတာ့ပူရွိမ္းသၾကားလံုးကေလးေတြနဲ့ပက္စီ-ကိုကာကိုလာ-ကုတ္စတာ
ေတြနဲ့စမ္းသပ္ထားတာအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုေတြ ့ျမင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
လူအသက္တစ္ေခ်ာင္းကယ္ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ-
တစ္ေယာက္အားနဲ့မရပါဘူးအမ်ားသိဖို ့အမ်ားမွာတာဝန္ရွိပါတယ္။
သင္သိတာကေလးကိုမ်ွေဝသိေစျခင္းျဖင့္ကုသိုလ္ယူၾကပါ။

*ဂ်စ္တူး (မံုရြာ)

အိပ္မက္အလြမ္း

တီးခတ္ၾကည္႔တိုင္း ဘာသံမွမျမည္ေတာ႔တဲ႔
တုရိယာတစ္ခုလို ....
ထြန္ေၾကာင္းေတြသာ အထပ္ထပ္..
ခံစားခ်က္ေတြခ်ေရးမိတိုင္း ျပန္ၾကားရတဲ႔
တစ္ခုတည္းက အက္သံေတြပဲ..။

အိပ္မက္ေတြ အဆံုးသတ္တိုင္း
ရယ္သံေတြျပန္ၾကားေယာင္..
အေမွာင္ညထဲ ကုိယ္..အထီးက်န္စြာ
ငိုေၾကြးမိတယ္။

ကဗ်ာေရးသူေတြ
ရင္ကြဲနာက်တဲ႔ အသံေတြ
လူေတြအတြက္ေတာ႔
ဟာသေတြပဲ ျဖစ္ေနျပီလား..။

လက္ျပခြင္႔မရခဲ႔သလို
လက္ျပႏွုတ္ဆက္ျခင္းလညး္ မရလိုက္ပါဘူး
တကယ္ေတာ႔ ကုိယ္ဆိုတဲ႔
အတၱလူသားက
အလြမ္းေတြသာထမ္းပိုးျပီး ေနရဲေပမယ္႔
အျမစ္က်န္တဲ႔ ..
တမ္းတျခင္း က ေဖာေရာင္လာတိုင္း
အသညး္က တစ္စစ္စစ္နာသတဲ႔..။

တကယ္ဆို...
အလြမ္းေတြ အိပ္မက္အျဖစ္သာ
ကုန္ဆံုးေစခ်င္ျပီ။


ရနံ႔ခ်ဳိ

မိတ္ေဆြတို႔..

ယာခ႐ိုး၌ ေငြခ်ိဳးကကူ

ပန္းကေလးတို႔ ပ်ံ႕ ေမႊးၾကဴၾကဴ

ျမျမက္ခင္းႏွင့္ ႏွင္းစက္ျဖဴျဖဴ

မိတ္ေဆြတို႔ သြားစို႔ခရီးတူ ။

အိပ္မက္သာမွ် ဘ၀တိုတို

မည္သူ႔ဆီက ဘာမွ်မလို

ခ်စ္ျခင္းကိုျဖင့္ ေပးခြင့္ကိုဆို

မိတ္ေဆြတို႔ ဆိုစို႔ေတးခ်ိဳခ်ိဳ ။

ဆိုၾကသည့္ေတး ေအးျမၾကည္လင္

ၾကင္နာၾကတုန္း ၿပံဳးၿပံဳး႐ႊင္႐ႊင္

ေ႐ွ႕ ေတာင္႐ိုးက မိုးစက္ကယ္ဆင္

မိတ္ေဆြတို႔ ခြဲဖို႔အခ်ိန္ပင္ ။

ေတြ႔ၾကဆံုၾက ေလာကဧည့္သည္

လွ်ပ္တျပက္မွ် ႀကံဳရေပသည္

မုန္းလ်က္မခြဲ ခ်စ္လ်က္ခြဲမည္

မိတ္ေဆြတို႔ သုတ္စို႔ျမမ်က္ရည္ ။

ပ်ဥ္းမနားေမာင္နီသင္း

ဒီကဗ်ာကို ဦး၀င္းေဖ(ဆရာျမဇင္) က အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုပါတယ္။

FRIENDS

Silver doves coo above the hillside field.

Flowers scatter their sweet scent.

An emerald plot of grass,

Silver drops of dew,

Let's go on a journey together, friends.

This life is short as a dream.

There's nothing we ask of anybody.

Only let us give you our love.

Let's sing a sweet song, friends.

So we sing this cool, clear song,

And smile joyously while we love.

Rain gathers on the eastern hill.

It's now time to part, friends.

We meet for the lighting's span of time,

Guests of the world.

We part not in hate but part in love.

Let's wipe away the emerald tears, friends.

Trs; Win Pe (ျမဇင္)

လမ္းနဲ႔ လေရာင္

ေတြးမိပါသလား
႐ႊဲ႐ႊဲစိုသြားေအာင္
လေရာင္နဲ႔ အဆမ္းခံထိခ်င္ခဲ႔တဲ႔ လမ္းကေလး
တစ္ခ်ိန္မွာ လေရာင္ေၾကာင့္ ေလာင္ကၽြမ္းရလိမ္႔မယ္လို႔၊

တျဖည္းျဖည္း နီးလာတာလား
တျဖည္းျဖည္း ေ၀းသြားတာလား
(ဒါေတြ ကိစၥမရွိ)
သူ႔ကိုယ္ေငြ႔ေလးက်လာ႐ံုနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္႔ဗ်ာပါဒေတြ ၿငိမ္းၿပီ၊

သိမ္းပိုက္ပိုင္ဆိုင္လို၍ မဟုတ္
ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္လို၍ မဟုတ္
ေမွ်ာ္ေငး႐ံုသက္သက္
ျမတ္ႏိုး႐ံုသက္သက္
သူ႔ထြက္သက္၀င္သက္ေလးကအစ
ထိရွေပ်ာ္၀င္တတ္သူမို႔
အခါခါ ေက်ာခင္းေပးမိေပါ႔
ညရဲ့ လေရာင္မ်ားေအာက္။

ညိမ္းညိဳ

(ၾကီဳက္မိတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြထဲက တစ္ပုဒ္ကုိ ျပန္လည္တင္ျပလိုက္ပါတယ္)

“အခ်စ္”

ျပကၡဒိန္မရွိ...
ရက္အခ်ိန္မသိ
နာရီမရွိ
ရာသီမညွိ
မအိုသည္႔အရာ
ထာ၀ရအလင္းတန္း
ဘ၀ရဲ႕စမ္းအိုင္ေလးတစ္ခု..။

<ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) >

သီခ်င္းစာသားေလးေတြကို သိပ္ၾကိဳက္လို႔ ဆရာေမာင္စိန္၀င္းရဲ႕ ကဗ်ာေလးနဲ႔ တြဲဖက္မ်ွေ၀လိုက္ပါတယ္..အားလံုး အခ်စ္ဆိုတဲ႔အရာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕တဲ႔ ဘ၀ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ႏုိင္ၾကပါေစ..
ခ်စ္တဲ႔
ရနံ႔ခ်ဳိ

ေက်းဇူးျပဳၿပီး အေမ႔ကို ျပန္မေျပာပါနဲ႔

(ေမးလ္ထဲကေန ရတာေလးကို ျပန္လည္ရွယ္လိုက္ပါတယ္..)

အမိေျမကေန ခြဲခြါမွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ မတတ္သာလုိ႔ ခြဲခြါခဲ႔ရတဲ႔
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္ေတြပါ။ ႏိုင္ငံျခားကိုမွ
လူျပည္လို႔ထင္တဲ႔ လူတခ်ဳိ႕အတြက္ ဟားစရာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္

လူတစ္ကိုယ္ စိတ္တစ္မ်ဳိးစီပဲ မဟုတ္လား…။


ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပင္ကိုစိတ္က ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔
စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ျဖစ္ရင္ရၿပီ။ ဘာတုိက္ႀကီးနဲ႔မွ၊ ဘာကားႀကီးနဲ႔မွ ဆိုတဲ့
ေလာဘစိတ္ေတြမ႐ွိဘူး။ ဘ၀ကို ေအးေအးလူလူနဲ႔ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို
ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေၾကာင့္ၾကမဲ့စြာ ၀ယ္ႏိုင္ရင္ ေတာ္ၿပီ
ဆိုတဲ့လူမ်ဳိးပါ။



ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာက တစုံတေယာက္ေယာက္နဲ႔ တည့္ေအာင္ေပါင္းႏိုင္မွ
စီးပြားျဖစ္တာဆိုေတာ့ ပညာနဲ႔က လြဲရင္ အဲဒီလုိ ကပ္ဖား စီးပြားေရးမ်ဳိးလဲ
မလုပ္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ၿပီး
မိသားစုျပန္ၾကည့္ဘုိ႔ကလြဲလုိ႔၊ တျခားနည္းလမ္းကလည္း မ႐ိွ။



ဒီလုိနဲ႔ တုိးတက္တဲ့ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းေပၚ ေရာက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။
ၿပီးေတာ့အလုပ္ရဘုိ႔၊ အလုပ္ရေတာ့ ေနထုိင္ခြင့္ရဘုိ႔၊ ဒါေတြၿပီးသြားေတာ့
လုပ္ငန္းခြင္မွာ အဆင္ေျပဘုိ႔။ အဆင့္ဆင့္ျဖတ္သန္းၿပီး နည္းနည္းေလး
ေနသားက်လာေတာ့ ပထမဆုံး ေတြးမိတာက ငါဟာ လူနဲ႔ မတူေတာ့ပါလားဆိုတဲ့
အေတြးပါဘဲ။

ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ တန္ေအာင္ခိုင္းတဲ႔အျပင္
ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ေတာင္ နားခြင့္မေပးရဲတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးေတြပါ။ စိတ္ကို
ေလးလံတဲ့အရာတစ္ခု အၿမဲဖိစီးေနတဲ့အျပင္ ၫွစ္ပါၫွစ္ခံထားရတာမ်ဳိးပါ။ မနက္ ၆
နာရီထ၊ မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ ေရခ်ဳိး၊ အ၀တ္အစားလဲၿပီး Bus ကားတတန္၊
ရထားတတန္စီးၿပီး ႐ုံးကိုေရာက္၊ ေရာက္တာနဲ႔ ႐ုံးက ကြန္ပ်ဴတာ Server
ေတြေနေကာင္းရဲ႕လား၊ က်န္းက်န္းမာမာ႐ွိရဲ႕လား လို႔ အရင္စစ္ရတယ္။
သူတုိ႔ေနမေကာင္း၊ ႏွာစီး ေခ်ာင္းဆိုး ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့
ွတြတ္ပီကံမေကာင္းတဲ့ေန႔ပါဘဲ။ အဲဒါစစ္ၿပီးသြားရင္ ေရးစရာ႐ွိတဲ့ Program
ေတြေခါင္းမေဖာ္တမ္း ေရးလုိက္ရတာ ၁၂း၃၀ အထိပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ Team မွာ
ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ လူ (၃) ေယာက္ပဲ႐ွိရတဲ့ အထဲ က်န္ႏွစ္ေယာက္က ကုလားနဲ႔
ကုလားမပါ။ သူတို႔ေျပာေနတ့ဲဘာသာ စကားကလဲ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ
တစ္ေယာက္တည္း ေရးစရာ႐ွိေရးေနယုံပဲေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ထမင္းစားခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္၊
ၿပီးတာနဲ႔ ထပ္ၿပီးေရးရျပန္ေရာ။ Project ေတြကလဲ တစ္ခုမၿပီးေသးဘူး၊
ေနာက္အသစ္တစ္ခုက ေစာင့္ေနၿပီ။ အေရးထဲ Team Leader က ဘာမွမသိတဲ့
ကုလားဆိုေတာ့ Project Delivery Date ေတြက Programmer ေတြအတြက္
မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ရက္အကန္႔အသတ္နဲ႔။ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ေနကုန္ေရးၿပီး ဦးေႏွာက္က
၇း၀၀ နာရီေလာက္ဆို ေဒါင္းသြားၿပီ။ အိမ္ကို Bus ကားနဲ႔၊ ရထား စီးၿပီး
ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ၉း၀၀ နာရီ။ ညစာစားၿပီး
ကိုယ့္အခန္းထဲေရာက္တဲ့အခိ်န္က ၁၀း၀၀ နာရီ။ Blog ေလး၊
သတင္းေလးဖတ္လိုက္ေတာ့ ၁၁း၀၀ နာရီ၊ ေနာက္ေန႔ ၆ နာရီထဖို႔
အိပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္လုိ႔ ဦးေႏွာက္က အသိေပးေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္က
မအိပ္ခ်င္ေသးလုိ႔ ဂီတာေလးေကာက္ကိုင္လုိက္ေတာ့ ၁၂း၀၀ နာရီ။ ကဲ... ဒါနဲ႔ပဲ
တေန၀င္ တေနထြက္... စက္႐ုပ္လူသားဘ၀။ စေန၊ တနဂၤေႏြ က်ေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊
အခန္း႐ွင္း၊ မီးပူထုိး၊ တစ္ပတ္စာေစ်း၀ယ္ ျမန္မာဟင္း လြမ္းတာေလးေတြ
ခ်က္စား၊ စာအုပ္ေလးဖတ္ရင္ဖတ္၊ အဲဒီေန႔ေတြဆုိ အိမ္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး
ေနခ်င္ေတာ့တယ္။ တခါတေလ အလုပ္က Program ျပႆနာေတြေျဖ႐ွင္းဘုိ႔ စာအုပ္ေတြ
႐ွာဖတ္၊ Internet မွာ download လုပ္။ ဘယ္မွာလဲ... အေပါင္းအသင္းအတြက္၊
မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအတြက္အခိ်န္... သူငယ္ခ်င္းေနမေကာင္းလဲ Ph နဲ႔သတင္းေမး၊
ေလဆိပ္ဆင္းရမယ့္ရက္ဆိုလဲ ခြင့္မရလုိ႔ လိုက္မပို႔ႏိုင္၊ လူမႉေရးေတြ
ပ်က္ကြက္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းအားလုံးလဲ SMS ေလာက္နဲ႔ ႏွဳတ္ဆက္ေနၾကရ။ ၾကာလာေတာ့
လူခ်င္းေတြ႕ရင္ေတာင္ SMS စကားေတြျဖစ္လုိ႔။ ဟူး... တကယ္ေတာ့
ႏိုင္ငံျခားဆိုတာ လူမႉေရးေတြကို တုိတိုတုတ္တုတ္ ျဖစ္ေစသတဲ့လား။

တစ္လကုန္လုိ႔ရလာတဲ့ လစာကို အိမ္ပို႔ဖို႔အတြက္၊ အိမ္လခေပးဘုိ႔အတြက္
တစ္လလုံးစားဖို႔ေသာက္ဖုိ႔အတြက္၊ Ph ဖုိးနဲ႔ အေထြေထြကုန္က်စရိတ္အတြက္၊
လုိအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ဘုိ႔အတြက္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာလုိက္ေတာ့ ၁၀ ပုံ ၁
ပုံေတာင္စုဖုိ႔က အႏိုင္ႏုိင္။ တခါတေလ အေပါင္းအသင္းကို ကူညီလုိက္လုိ႔
လခမထုတ္ခင္ ပိုက္ဆံျပတ္သြားရင္ ဥပုသ္ေစာင့္ရတာက႐ွိေသး။
ကိုယ့္ေျမမွာတုန္းကလုိ သူငယ္ခ်င္းေရ... ငါ့ကိုဘယ္ေလာက္လွည့္ကြာ
လုိ႔ေျပာဘုိ႔ အားလုံးကလဲ သူမသာ၊ ကိုယ္အသုဘ အဲ... အဲလုိလဲ ဟုတ္ေသးပါဘူး
ကိုယ္လုိသူလုိ အတူတူ ဘ၀...။ ဒါ...ဘ၀တဲ့လား။



ကိုယ့္တုိင္းျပည္မွာဆို မနက္မုိးလင္းရင္ ပဲျပဳတ္ပူပူေႏြးေႏြး
ေမႊးေမႊးေလးနဲ႔ ထမင္းနဲ႔ အေမက ေၾကာ္ေကၽြးတယ္။ ဒီမွာဆို ပဲျပဳတ္ေတာင္
ေအးခဲမာေတာင့္၊ အနံ႔ကလဲမ႐ွိေတာ့။ ေအးခဲေနတာကို ပူေအာင္ျပန္လုပ္စား၊
စားေသာက္စရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေအးခဲလုိက္၊
ျပန္ပူေအာင္လုပ္ၿပီးစားလုိက္၊ ျမန္မာျပည္မွာလုိ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္
ခ်က္ျပဳတ္မစားႏိုင္တဲ့ဘ၀၊ ဒီက Food Court က ဟင္းေတြကလဲ
ၾကာၾကာစားေတာ့နံလာၿပီ။ အရသာေတြကလဲ အားလုံးတူေနသလုိပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ
ျမန္မာအစားအစာေလးေတြ တတ္သေလာက္၊ မွတ္သေလာက္ ေလွ်ာက္လုပ္စား၊ တခါတေလလဲ
စားလုိ႔ေကာင္း၊ တခါတေလလဲ ဘာဟင္းႀကီးမွန္း မသိတဲ့ ဟင္းမ်ဳိးေတြျဖစ္လုိ႔။
အိမ္ျပန္ခ်င္လုိက္တာအေမရယ္။

လူ႕စိတ္ကလဲ မေကာင္းတာမ်ားေျပာပါတယ္။ မရႏိုင္ဘူးဆိုမွ ဘိန္းမုန္႔ေလး၊
မုန္႔လင္မယားေလး စားခ်င္တာက ႐ွိေသး... ရန္ကုန္မွာဆို ညဘက္လွည္းတန္းမွာ
မုန္႔အစုံေပါမွေပါ.. ဒီမွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီး သရက္သီးေတာင္ မခ်ဳိပါဘူး
အေမရာ။အလုပ္ကအိမ္ျပန္၊ အိမ္မွာအိပ္ၿပီး အလုပ္ျပန္သြား၊ အိပ္၊ စား၊
အလုပ္လုပ္၊ ဒီ (၃) ခုပဲ႐ွိတဲ့ တေန႔တာက ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀တဲ့ လား။
ကၽြန္ေတာ္အပ်င္းမႀကီးပါဘူး။ တေနကုန္လၻက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ၿပီး
ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္း ေလွ်ာက္ေျပာေနခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။
အလုပ္လုပ္ခ်ိန္လုပ္၊ စားခ်ိန္စား၊ အိပ္ခ်ိန္အိပ္၊ ဒါ့အျပင္
ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ ပန္းခ်ီဆြဲခ်ိန္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဂီတာတီးခ်ိန္၊ ဒါမွမဟုတ္
႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ အပန္းေျဖခ်ိန္ေလးေတြ စတဲ့ ကိုယ္စိတ္ေပ်ာ္ရာ ကို
စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ လုပ္ခြင့္႐ွိခဲ့တဲ့ ကိုယ္ႏိုင္ငံမွာတုန္းက
အခ်ိန္ေလးေတြကို လြမ္းတာပါ။ စိတ္ပန္းေျဖစရာမ႐ွိ၊ အလုပ္ၿပီးအလုပ္၊
စားၿပီးရင္အိပ္၊ ဒီလုိနဲ႔ အလုပ္ကဖိစီးတဲ့ဒဏ္၊ ပတ္၀န္းက်င္က လူပါး၀တဲ့
လူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ဒဏ္၊ အထီးက်န္ၿပီး အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့ဒဏ္ ေတြနဲ႔
ကဗ်ာ႐ြတ္သံေတြေတာင္ တုိးတိတ္ေနပါၿပီ အေမရာ...။



့ျမန္မာျပည္က လူေတြက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ႏိုင္ငံျခားသြားေတာ့မယ္ဆုိရင္
ပုဇြန္ေျခာက္ဆုိလဲ ေ႐ႊပုဇြန္ေျခာက္ေလး၊ လၻက္ဆုိရင္လဲ အၫႊန္႔ေလးေတြခ်ည္းပဲ
ႏွပ္ေပးရတာနဲ႔၊ အရာရာကို အေကာင္းေလးေတြခ်ည္းပဲ ထည့္ေပးတတ္ၾကတယ္။
ငါးပိဆိုရင္လည္း ရခုိင္ငပိေလး၊ ငါးေျခာက္ဆုိရင္လည္း ငါးရံ႕ေျခာက္၊
ငါးပုတ္ေျခာက္ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီကလူေတြကေတာ့ ႐ွိတာေလးကုိ ေ၀ပုံခ်ၿပီး
တုိင္းထြာသုံးေနရတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးမွာ ျမန္မာျပည္ျပန္လုိ႔
လက္ေဆာင္ေတြေပးရေတာ့မယ္ဆုိရင္ ေစ်းသက္သာတဲ့ ဆိုင္ကိုေ႐ြး၊
ေလွ်ာ့ေစ်း႐ွာ၀ယ္ရနဲ႔ ဖတ္ဖတ္ကို ေမာလို႔။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္၀မ္းနာ
ကိုယ္သာသိ၊ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ ကိုယ္မဟုတ္လား။

စိတ္လက္႐ႊင္လန္းပါေစေတာ့ရယ္လုိ႔ အိမ္ေ႐ွ႕မွာ ပန္းအုိးေလးနဲ႔ သစ္ပင္ေလးေတြ
စုိက္ထားျပန္ေတာ့လည္း ေစ်းႀကီးတဲ့သစ္ပင္ေလးဆုိ ခိုးသြားပါေလေရာ။ ဟုိနား
ဒီနား အလြယ္တကူ သြားလုိ႔ရေအာင္ စက္ဘီးေလး၀ယ္ၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ ၀ရန္တာ
လက္တန္းမွာ သံႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားျပန္ေတာ့ ျဖဳတ္လုိ႔ရတဲ့ ေဒါက္နဲ႔
ေျခနင္းေလးေတြ ျဖဳတ္သြားျပန္ေရာ။ တြန္းလွည္းေလးနဲ႔ အျပည့္ ေစ်း၀ယ္ၿပီး
အျပန္လမ္းမွာ ဆုိင္ေလးတစ္ခုထဲ ခဏ၀င္ၿပီး ဖုန္းကတ္၀ယ္လိုက္ေတာ့
ျခင္းေတာင္းထဲက လိေမၼာ္ရည္ ပုလင္းက မ႐ွိေတာ့ျပန္ဘူး။ ဖိနပ္အသစ္ကေလး
၀ယ္ၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ ဖိနပ္စင္မွာ တင္ထားမိေတာ့ တစ္ညအတြင္း ဖိနပ္က
မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ကဲ... ဘာမ်ားထူးလုိ႔လဲ အေမရာ...။



ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ လာေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားကေတာ့ လုပ္ငန္း႐ွင္
စီးပြားေရးသမားတဲ့။ မ်က္ႏွာငယ္ရတယ္ လုိ႔လည္း မၾကားဖူးပါဘူး။
သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္သြားေနရေတာ့ ပညာျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းေသာ
အလုပ္သမားတဲ့။ မ်က္ႏွာငယ္တယ္ ဆိုတာထက္ ေသခ်ာတဲ့ ေနထုိင္ခြင့္ မရခင္
Immigration သြားရတဲ့ ရက္ေတြဆုိ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ မ်က္ႏွာထား အဆုိးဆုံး
မေလး႐ွားမေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရျပန္ေရာ။ ကိုယ့္ ကံၾကမၼာက သူတုိ႔ လက္ထဲမွာ။
ရယ္ျပ၊ ၿပံဳးျပလုိ႔လည္း အပိုပဲ။ ကဲ... မခက္ဘူးလား အေမရာ...။



အေမကေတာ့ အဲယားကြန္းထဲမွာ တစ္ေနကုန္ ထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတဲ့
သားေတာ္ေမာင္ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ABCD ေတြ ေရးေနယုံပဲ လုိ႔ထင္ေန႐ွာမွာပဲ။
ဟုတ္တယ္ အေမေရ... အဲဒီ ABCD က error တစ္ခုခုမ်ား တက္ေနရင္ စားလည္းဒါပဲ
စဥ္းစား၊ ထမင္းက ဘာအရသာမွန္း မသိလုိက္။ အိပ္လည္း အိပ္မက္ထဲမွာ ABCD ႐ြတ္၊
ေနာက္ဆုံး စိတ္ေျပလက္ေျပာက္ ဂီတာတီးရင္ေတာင္ လက္ေတြကသာ ႀကိဳးေပၚမွာ၊
သံစဥ္ေတြကေတာ့ ABCD ပဲေလ။ ကဲ... ဖိစီးမွႈေတြ ေပ့ါပါးသတဲ့လား အေမရာ...။



စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ လူဆိုတာ ေရာင့္ရဲႏုိင္တဲ့ ေန႔မွာမွ
တကယ္ခ်မ္းသာသြားတာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သားေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူေနတဲ့
အေမ့အၿပံဳးေလးေတြ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြအလယ္မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း အျပည့္နဲ႔
ေတာက္ပေနတဲ့ အေမ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ အိုဇာတာေကာင္းလုိက္တာလုိ႔
ခ်ီးမြမ္းခံေနရတဲ့ အေမ႔ရဲ႕ ကံဇာတာေလးေတြ၊ အေရာင္မွိန္သြားမွာစိုးလုိ႔
အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ေရာင့္ရဲျခင္းဆိုတာနဲ႔ ေ၀းေနပါေသးတယ္။
တခ်ဳိ႕အမွန္တရားေတြကို အေမသိသြားရင္ စိတ္ဆင္းရဲေန႐ွာမွာမို႔
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေတြ အေမ႔ကို ျပန္မေျပာၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ ။ 

ေရးသားသူ.. KML

ေရးသူနံမည္ကေတာ႔ ထင္တာ ခင္ေလးလို႔ထင္တယ္..ရတဲ႔ေမးလ္မူရင္းကေနလိုက္ၾကည္႔ေတာ႔ အဲ႔လိုေတြ႔တယ္..ခြင္႔ျပဳမယ္ထင္ပါတယ္..။အားလံုးလည္း ခံစားခ်က္ေတြထပ္တူက်ရင္ ထပ္ရွယ္လို႔ရပါတယ္..ဒါေပမယ္႔ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အေမ႔ကို ျပန္မေျပာပါနဲ႔
ခ်စ္ေသာ
ရန႔ံခ်ဳိ

ညေနခင္းေတြမွ ရန႔ံတခ်ဳိ႕

လူေတြ သြားလာလွုပ္ရွား ေနၾကတယ္
ပ်ားပန္းခတ္သလိုပဲ
အရာအားလံုးဟာ အခ်ိန္ဆိုတဲ႔
အကန္႔အသတ္တစ္ခုေအာက္မွာ
အစကေန အဆံုးျပန္လည္ ေတြ႔ဆံုေနရတယ္ဆိုတာ
သိရက္နဲ႔ လုပ္ၾကတာလား
မသိရက္နဲ႔ လုပ္ေနၾကတာလား။

သံစဥ္တစ္ခ်ဳိ႕ၾကားမိရံုနဲ႔
ပီျပင္ျပတ္သားေစေသာ
အရာေတြ အမ်ားသားဆိုတာ...
မွုန္ပ်ပ် ညေနခင္းအိမ္ျပန္လမ္းတိုင္း
ငါေတြးမိတဲ႔ အရာေတြေပါ႔။

တကယ္ဆို...
အဲ႔ဒီတုန္းက
ႏွင္းေတြေျမေပၚ လြင္႔ျဖာသြားတာျမင္မိလိုက္ေပမယ္႔
ဒီလို ညေနခင္းေတြရဲ႕ ရနံ႔ေတြ
ရွဴရွိုက္ရလိမ္႔မယ္လို႔
နည္းနည္းေလးမွ မေတြးမိခဲ႔မိဘူူး...။
အလင္းေတြေဖ်ာ႔တဲ႔ ညေနခင္း လမ္းမေတြတိုင္းမွာ
ငါ တို႔ အေပ်ာ္သတၱိေတြ ၾကြေနခဲ႔ဖူးတယ္။

ဒီလို ညေနခင္းေတြ
အိမ္အျပန္ညေတြ
ငါတစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနလိမ္႔မယ္လို႔လည္း
နည္းနည္းေလးေတာင္ မရိပ္စားမိခဲ႔တာ..
ႏွင္းေတြရဲ႕ ေအးစက္မွုေၾကာင္႔လား...
အရာရာ ေသခ်ာေနတယ္္လို႔ ေသခ်ာေနခဲ႔လို႔လား..။

ခ်စ္တယ္..ဆိုတဲ႔ စကားတစ္ခြန္း
မေျပာလိုက္ရဘူး...။
ေဟာင္းသြားတဲ႔ ေန႔စြဲေတြနဲ႔အတူ
ငါတို႔အတူ နင္းေျခခဲ႔ဖူးတဲ႔ ႏွင္းပြင္႔ေတြလို
သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြလို
ငါတုိ႔ သကၠရာဇ္ ေတြ လည္း ေၾကြခဲ႔တယ္ဆိုတာ...


ဒီလို...
ညေနခင္း ရနံ႔နဲ႔အတူ
သိပ္...လြမ္း...မိ..ပါ...တယ္...။

ခ်စ္တဲ႔
ရနံ႔ခ်ဳိ

(စံုစမ္းေမးျမန္းျခင္းမ်ား သည္းခံပါ... ကဗ်ာကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အေနွႏွင္႔ ခံစားပါ... ကဗ်ာေရးေသာသူႏွင္႔ ယွဥ္တြဲမၾကည္႔မိပါေစနဲ႔ခင္ဗ်ာ..:P ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္လုပ္ ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ.. ဘယ္သူ႔ပံုဆြဲထားတာလဲ..ဘာတုန္းကဟာလဲႏွင္႔ ေမးျမန္းတတ္ေသာသူမ်ားအတြက္သာ ရြယ္ရည္ပါတယ္..။ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္..ရႊင္လန္းၾကပါေစ..)

ေၾကကဲြႏွင္း

မ်က္နွာမ်ားတဲ့ ေကာင္းကင္ရဲ႕
အစြန္႔ပစ္ကိုခံခဲ့သူပါ။
ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေလနုရဲ႕
ေထြးပိုက္မူလည္း မရခဲ့ျပန္ဘူး။
ဦးတည္ရာမဲ့ လႊင့္ဝဲ
ငါ ေျခရာေပ်ာက္ခဲ့တယ္။

နားခိုစရာ ေျမျပင္ေတြ႔ေတာ့
ေႏြးေထြးစြာ မၾကိဳလင့္ပါဘူး
အၾကင္နာကင္းမဲ့
ငါ့အသဲကို အရည္ေပ်ာ္ေစခဲ့တယ္

ေနမင္းရဲ႕ ရက္စက္တဲ့အၾကည့္
ငါ့ ရင္ကိုျပာက်ေစျပန္ေပါ့.....
လူေတြကေျပာတယ္.....
“ေဟာ...နွင္းေတြက်ေနတာ လွလိုက္တာ”တဲ့
လွပတဲ့ေနာက္က.....
ရင္နာစရာဇာတ္လမ္း
သူတို႔မွမသိခဲ့ၾကတာ
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
ငါဟာ......
လူေတြရဲ႕ ေျခဖဝါးေအာက္
ဘဝေပ်ာက္ဆံုးရဦးမွာေပါ့။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန