သၾကၤန္ေရာက္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ စိတ္ကပဲ ထင္ေနလို႔လားမသိပါဘူး။ ေရာက္ေနတဲ႔အရပ္မွာ တုိက္တဲ႔ ေလ၊ ရြာတဲ႔ မိုး သူ႔ဘာသာ သဘာ၀အတုိင္း ျဖစ္ေနတာေတြအားလံုးက ျမန္မာျပည္က သၾကၤန္နဲ႔ ဆက္စပ္လို႔ေနတယ္။ ေန႔ခင္း ဘက္ဆို အခန္းေဘးက ေတာအုပ္ေလးထဲက တစ္ေကာင္တည္းေသာ ဥျသငွက္ေလးရဲ႕ ေဆြးျမည္႔ဖုိ႔ေကာင္းတဲ႔ အသံေလးရယ္၊ ကားလမ္းမဘက္ကေန ေတာအုပ္ေလးကိုျဖတ္လာတဲ႔ ေလႏုေအးက အခန္းျပတင္းမွာ ရပ္ျပီးေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နားေရာက္လာေတာ႔ သၾကၤန္နားနီး ရေနက် ျမန္မာျပည္က ေႏြေန႔ခင္း သၾကၤန္ေလႏုေအးလိုမ်ဳိး ေအးျမေနသေယာင္။ ၾကည္႔ေနရင္းကေန သစ္ရြက္ေလးေတြ ေ၀႔၀ဲျပီး ေၾကြက်လာတာကိုက အညာေႏြရဲ႕ သရုပ္လို စိတ္ကထင္ျပန္ေတာ႔ ေအာ္ ခက္လိုက္တဲ႔ ဒီစိတ္ရယ္လို႔ ေမာင္းမထုတ္ရက္ခဲ႔ဘူး။ သၾကၤန္ကုိ လြမ္းတာထက္ အိမ္ရနံ႔သင္းေနတဲ႔ သၾကၤန္ေန႔ရက္ေတြကုိ ပိုလြမ္းတယ္ဆုိ ပိုမွန္မယ္။ အိမ္မွာက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အေမက သၾကၤန္မွာ ဘာမွ မည္မည္ရရ မေပ်ာ္တတ္ေပမယ္႔ အိမ္မွာ ရွိတဲ႔ လူကုန္ကေတာ႔ သၾကၤန္ဆို အခ်ိန္ေတြကို ဒီအတုိင္း မျဖတ္သန္းေစရ။ သူတု႔ိ အစီအစဥ္နဲ႔သူတို႔ အကြက္ကိုေစ႔ေနေရာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အေမက သူတုိ႔လည္ပတ္ျပီးျပန္လာရင္ ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ စားဖို႔ရန္ သၾကၤန္မတိုင္ခင္က ၾကို၀ယ္စုထားတဲ႔ ငါးရံ႕ေျခာက္နဲ႔ သၾကၤန္ထမင္းတစ္မ်ဳိး၊ ၾကာဇံဟင္းခါးတစ္မ်ဳိးနဲ႔ အမည္စံုေအာင္ ေကၽြးဖို႔ အလုပ္ရွုပ္တဲ႔ေန႔ေတြေပါ႔ အေဖနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ ပုပၸါးေတာင္ေပၚရြာဘက္သြားလုိက္ ျပန္ဆင္းလာလုိက္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ သၾကၤန္ဆို အေနတည္တဲ႔ အေဖက တကယ္႔ သၾကၤန္မင္းသားပံုစံ။ အရမ္းတက္ၾကြေနတာပဲ။
ငယ္ငယ္ကေတာ႔ အဖြားတို႔ အိမ္ေရွ႕မွာ အုန္းလက္ထိုးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သၾကၤန္အၾကိုေန႔ေရာက္ျပီဆိုကတည္းက ေရပက္ခ်င္ေပမယ္႔ အဖြားက ေလနတ္သားနဲ႔ ေနနတ္သား ဆိုလားမသိဘူးရယ္။သူတုိ႔ကုိ ေစာင္႔ရေသးတယ္ဆုိျပီး တန္းမပတ္ရေသးဘူ။ အၾကုိေန႔မွာ တိုက္မယ္႔ ေလ၊ ေနစတာေတြကို ေစာင္႔ရေသးတယ္ဆိုျပီး မနက္ ၁၁နာရီခြဲေလာက္မွ ပက္ခိုင္းတတ္တယ္။ စည္ပိုင္းေလးေတြ ခ်ျပီး အေဖ၀ယ္ေပးတဲ႔ သၾကၤန္္ေရပြတ္တုိ႔ ေရခြက္ဆင္တူေလးေတြနဲ႔ အေမ၀ယ္ေပးတဲ႔ သၾကၤန္ပန္းကံုးေလးေတ ြဆင္တူနဲ႔ ေမာင္ႏွမတေတြ အသားေတြ ႏွုတ္ခမ္းေတြျပာတဲ႔အထိ ကစားၾကခဲ႔တာေပါ႔။
သၾကၤန္တြင္းဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ အ၀တ္အစားသစ္ ၂စံုစီရေလ႔ရွိတယ္။၁စံုကသၾကၤန္လည္ပတ္ရင္၀တ္ဖုိ႔နဲ႔ ေနာက္တစ္စံုက ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ ျမို႔လံုးကၽြတ္ဆြမ္းဆန္စိမ္း ေလာင္းပြဲမွာ ၀တ္ဖို႔ရယ္။ ပထမတုန္းကေတာ႔ ေမာင္ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ ဆင္တူ။ ေနာက္ပုိင္း ညီမေလးေတြရွိလာေတာ႔ ညီအစ္မတေတြက ဂါ၀န္ဆင္တူေလးေတြနဲ႔ ေမာင္ေလးကေတာ႔ အေရာင္ပဲ တူေတာ႔တယ္။ ေန႔ခင္းေနပူလာခ်ိန္ ၁၂နာရီကေန ၂နာရီေလာက္ထိ အိမ္ကလူၾကီးေတြက အတင္းခနနားခိုင္းျပီး အ၀တ္လဲ သနပ္ခါးလိမ္း ထမင္းေကၽြးျပီး တေရေးအိပ္ခို္င္းတတ္တယ္။ မအိပ္ခ်င္ေပမယ္႔ ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ဗိုက္တင္းတာနဲ႔ ေရာျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔ေမာင္ေလးမ်က္ေတာင္ရွည္ေပၚမွာ တင္ေနတတ္တဲ႔ သနပ္ခါးေလးေတြကို ေငးၾကည္႔ရင္း တျဖည္းျဖည္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တာကိုလည္း ကိုယ္႔ဘာသာ သတိရမိေသးတယ္။ အခုေန အဲဒီသၾကၤန္တြင္း ေရကစားျပီး သနပ္ခါးေလးေတြနဲ႔ အိပ္ရာေႏြးေႏြးေလးထဲက ေမာင္ႏွမတေတြရဲ႕ ေႏြေန႔ခင္းေလးေတြကို ျပန္ျပီး ေအာက္ေမ႔မိတယ္။ အဲဒီရနံ႔ေလးေတြ တကယ္ျပန္ရွဴရွုိက္မိရင္ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ အိမ္ျပန္ခ်င္မိတယ္။ ျပန္ျပီး အစားထုိးမရေတာ႔မယ္႔ အခ်ိန္ေတြေပါ႔။ အတန္းေက်ာင္းေတြေရာက္ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အလယ္တန္းေလာက္မွာ ေမာင္ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လံုး၀ အတြဲပ်က္သြားတာပဲ။ ညီမေလးေတြနဲ႔ပဲ အတူကစား ေပ်ာ္ခဲ႔ရေတာ႔တယ္။ ေမာင္ေလးက ငယ္ငယ္ကတည္းက လူၾကီးဆန္ခ်င္တယ္။ စာအုပ္ထူထူေတြ ဘာသာျပန္ေတြစဖတ္ကတည္းက သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ကစားခ်ိန္ေတြ နည္းသြားသလိုပဲ။ ခုထိလည္း အိမ္မွာ သူက အၾကီးဆံုးလိုေနတတ္တယ္။
မ်ားေသာအားျဖင္႔ သၾကၤန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၾကိုတင္ အိပ္မက္စိတ္ကူးထားတာေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္တတ္ၾကတယ္။ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြဖြင္႔ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကၾကတာမ်ဳိး၊ မုန္႔ဖိုးေတာင္းတာမ်ဳိး (သၾကၤန္မွာ အေဖ႔ဆီကေန မုန္႔ဖိုးေတာင္းလို႔ အရမ္းေကာငး္တယ္)၊ အေမလုပ္ေကၽြးတဲ႔ မုန္႔ေတြ တမ်ဳိးျပီး တမ်ဳိး စားရတာ၊ အဖြားရဲ႕ ကန္ေတာ႔ခံပစၥည္းေတြထဲက မုန္႔ေတြ စားရတာေတြ ကေလးသဘာ၀အတုိင္း လႊတ္ေပ်ာ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ အခ်ိန္ေတြထဲမွာ သၾကၤန္က ထိပ္ဆံုးေပါ႔။ ညေနဘက္ ပုပၸါးဘက္က ဆင္းလာတတ္တဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေတြေပၚက ေပးတဲ႔ စကား၀ါပန္းေတြကုိလည္း ျမတ္နိုးတာပဲ။ ျပီးရင္ အဲဒီစကား၀ါေတြကို ျပန္သီျပီး ဘုရားကို ျပန္ကပ္ရတာေပါ႔။ ပိေတာက္ပန္းရနံ႔ထက္ စကား၀ါနံ႔ ပိုသင္းတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နယ္ျမုိ႔ေလးက သၾကၤန္ခ်ိန္ေတြေပါ႔။
မုန္႔လံုးေရေပၚလံုးရတာလည္း စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ကူညီေပးၾကတာပဲ။ စားလိုက္ လံုးလိုက္နဲ႔ ဗိုက္ကုိ တင္းေရာပဲ။ တစ္ေန႔ျပီးတစ္ေန႔ကုန္သြားတုိင္း စားစားသြားသြား အိပ္အိပ္ အခ်ိန္တုိင္း တြက္ခ်က္ေနတာက သၾကၤန္ျပီးဖုိ႔ ဘယ္ႏွစ္ရက္လိုေသးလဲဆုိတာပဲ။
အတက္ေန႔ေရာက္ျပီဆိုရင္ သိပ္လြမ္းဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ေႏြေလရူးေတြနဲ႔အတူ ပင္လံုးကၽြတ္ပြင္႔ေနၾကတဲ႔ အိမ္ေရွ႔က ပိေတာက္ပင္ေတြ ငု၀ါပင္ေလးေတြက အပြင္႔ေလးေတြက တေျဖာေျဖာ ေၾကြက်ေနတာျမင္ရတတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ငယ္တုန္းကေတာ႔ သၾကၤန္ဆို အခုလို ကတ္ဆက္ေတြ ေဘာက္စ္နဲ႔ ဖြင္႔တာမ်ဳိးက ရွားတယ္။ တစ္ျမုိ႔လံုးမွာ အလည္ထြက္ၾကသူေတြရဲ႕ ေကာ္ပံုးနဲ႔ တုတ္ေခ်ာင္းရုိက္သံ၊ လကြင္းတီးသံကထြက္လာတဲ႔ တုန္ခ်မ္းခ်မ္း တုန္ခ်မ္း တုန္ခ်မ္း တုန္ခ်မ္းခ်မ္းဆိုတဲ႔အသံေတြပဲ ၾကားရတာ။ အတက္ေန႔ဆို အလည္ထြက္လာသူေတြက ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ေတြေပးခဲ႔တာမ်ဳိးလည္း ရွိတာပဲ။ အစံုပါပဲ။
သၾကၤန္အတက္ေန႔ညဘက္မေရာက္ခင္ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ထားရပါတယ္။ အေဖနဲ႔ ေမာင္ေလးက ဘုရားစင္သန္႔ရွင္းေရးနဲ႔ ဘုရားေရသပၸါယ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီမတေတြက အေမ႔ကို ကူညီၾကျပီး ဘုရားပန္းအိုး ထိုးၾကပါတယ္။ အိမ္က ဘုရားစင္ကေတာ႔ နံ႔သာျဖဴနံ႔ေတြ သင္းၾကိုင္ေနတတ္တယ္။ အဖြားႏွစ္ေယာက္လံုး ရွိတုန္းကေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးကုိ ေခါင္းေလွ်ာ္၊ ေရခ်ဳိးေပးျပီး သနပ္ခါး အေဖြးသား ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ လိမ္းေပးရတာ ခုေနျပန္ေတြးေတာ႔ ၾကည္ႏူးရတယ္။
အညာသၾကၤန္ကေတာ႔ တကယ္ ရုိးရွင္းျပီး ေပ်ာ္ဖုိ႔သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ညဘက္ေတြဆို ျမုိ႔ လယ္လမ္းေတြက သၾကၤန္ယိမ္းေတြ၊ အဘိုးၾကီးအိုယိမ္းေတြ သြားၾကည္႔ရတာ သိပ္ကို ေအာက္ေမ႔စရာပါပဲ။ ညဘက္မို႔ ေရမပတ္ရေတာ႔ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္သူေတြေတာ႔ ေရေလာင္းခံထိၾကတဲ႔အခါ အေမက သိပ္မၾကုိက္ခ်င္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ၾကိတ္ျပီးေပ်ာ္ရတာပဲ။ ေရထိရင္ ေပ်ာ္တာပဲေပါ႔ ေနာ္။ အဖြားနဲ႔အတူ တရားစခန္း၀င္ခဲ႔ရတဲ႔ သၾကၤန္ႏွစ္ေတြလည္း ရွိခဲ႔ပါတယ္။ ၈တန္း ကေန ပထမႏွစ္တက္တဲ႔အထိ ဆက္တိုက္ တရားစခန္း၀င္ခဲ႔ရတယ္။ ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔ေတာ႔ စခန္းကထြက္ရတယ္။ ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းဖို႔အတြက္ အဖြားက အရမ္းတက္ၾကြတယ္။ အဖြားေက်းဇူးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမွန္း အခု အရြယ္ေရာက္လာ အသက္ရေတာ႔မွ ပိုျမင္ရတယ္။ ပိုသိခြင္႔ရတယ္။ သၾကၤန္ေရမကစားျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီလို႔ဆိုရမယ္။ ေက်ာင္းေနာက္ဆံုးႏွစ္မတုိင္ခင္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မစံုၾကေတာ႔ မကစားျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။ ညီမေလးေတြကို အလွျပင္ေပးတယ္။ သူတုိ႔ကို ေရကစားဖုိ႔ လိုက္ပုိ႔တယ္။ ဒါေတာင္ ေရထိမွာစိုးတာရယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြရန္ေၾကာက္တာရယ္ေၾကာင္႔ လမ္းၾကားေတြကပဲ သြားျပီးပို႔ေပးျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ျပန္လာရင္ အ၀တ္စိုေတြ မပံုရေအာင္၊ အေမနဲ႔အတူ ခ်က္ျပဳတ္ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္နဲ႔ သူတို႔ျပန္ေျပာျပတာေတြကုိ ႏွစ္ေယာက္သား ထပ္တူေပ်ာ္ျပီး နားေထာင္ေပးရတာလည္း ၾကည္ႏူးစရာ။ တခါတခါ အေမက စိတ္ပါလာရင္ သူ႔အစ္မအပ်ဳိၾကီးကို ကားေခါင္းထဲထည္႔ျပီး ဖ်ားေနတဲ႔ကၽြန္ေတာ္႔ကိုပါ ပါေအာင္ေခၚျပီး ပုပၸါးဘက္ေတြထိ တက္လည္တတ္ေသးတယ္။ ေရကစားေနတဲ႔ သူ႔သမီးေတြ ရွိရာကိုသြားျပီးပါ အပါေခၚေသးတာ။ အေမေပ်ာ္ျပီး ေအာ္ရယ္ေနတာ သီခ်င္းဆိုေနတာ ျမင္ရတာ သၾကၤန္ခ်ိန္ပဲ။ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ အေမ႔မ်က္ႏွာ။ ကေလးလို အျပစ္ကင္းျပီး အိမ္သားနဲ႔ မိသားစုအတြက္ပဲ အခ်ိန္ေပးျပီး ဘာမွ သိပ္စိတ္မ၀င္စားျဖစ္ဘဲ ကေလးလို အျပစ္ကင္းတတ္တဲ႔ အေမ႔ကို အသနားပိုကာ ခုေတာ႔ ကိုယ္ကျပန္ၾကင္နာရတယ္။
ဒီကုိ ေရာက္ေတာ႔ သၾကၤန္ဆိုတာ သိရေအာင္ ျမန္မာေတြ စုျပီး က်င္းပတတ္တဲ႔ သၾကၤန္က်မယ္႔ေနရာေတြကို အေရာက္သြားရတယ္။ သြားတဲ႔လမ္းတေလ်ာက္ မ်ဳိးမတူလူသားေတြနဲ႔ ကာလတူေပမယ္႔ အသြင္ကြဲျပားေနတဲ႔ ေနရာေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး ကုိယ္႔ျမန္မာေတြစုရာ သၾကၤန္က်တဲ႔ေနရာေလးေတြကို ေရာက္သြားေတာ႔လည္း ေပ်ာ္ရတာပဲ။ စတုဒီသာ ေကၽြးသူေတြအမ်ားအျပားနဲ႔ ေရကစားၾကရ၊ ယိမ္းေတြၾကည္႔ရနဲ႔ ျမန္မာျပည္နဲ႔ အသြင္တူေနတာျမင္ရေတာ႔လည္း ကြက္ၾကားမိုးလုိေပမယ္႔ အားလံုးကုိေမ႔သြားေလာက္ေအာင္ ရင္မွာခ်မ္းေျမ႔ရတာပဲ။ တရားနာျပီး အလွဴေတြလုပ္ရတာနဲ႔ ျမန္မာေတြဟာ ေရာက္ေလရာေနရာတုိင္းမွာေတာ႔ ျမန္မာ႔ရိုးရာကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ၾကတာကုိ ေတြ႔ရတာေတြကို အေမ႔ကို ေျပာျပရင္ အေမက ေက်နပ္ေနေရာ။သၾကၤန္ဆို ကၽြန္ေတာ္ကလြဲလို႔ အိမ္မွာ မိသားစု၀င္ အကုန္စံုတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ သူတုိ႔နဲ႔အတူမရွိေပမယ္႔ ေက်နပ္ပါတယ္။ သၾကၤန္ေရာက္မယ္ဆိုေတာ႔ ပုိ႔စ္အသစ္လည္း မတင္ႏုိင္တာနဲ႔ ကေလးဘ၀အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျပရင္း ဒီပုိ႔စ္ေလးနဲ႔ သၾကၤန္ၾကိုလိုက္ပါတယ္။ လာလည္သူေတြအတြက္ ေရာက္ေနတဲ႔ေနရာမွာ က်ေရာက္မယ္႔ သၾကၤန္ပံုရိပ္ေလးေတြကုိ ျပန္ျပီး မွ်ေ၀ေပးပါ႔မယ္လုိ႔လည္း ကတိျပုပါတယ္။
လာလည္သူေတြလည္း ဗဟုသုတအေနနဲ႔ သၾကၤန္သမိုင္းေၾကာင္းေလးကုိ ျပန္လည္မွ်ေ၀လုိက္တယ္ေနာ္။ http://yinminkhine.multiply.com မွကူးယူေဖၚျပေပးလုိက္ပါတယ္။
သၾကၤန္ သမိုင္း ….
ယခုလို ႏွစ္သစ္ကူးတဲ့ အခ်ိန္သမယမွာ ျမန္မာေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာ ႐ိုးရာသၾကၤန္ပြဲေတာ္ရဲ႕ ျဖစ္ေပၚလာပံု သမိုင္းေၾကာင္း အစကို သိထားဖို႔လိုပါတယ္။ သၾကၤန္ မူလက သၾကၤန္ပြဲေတာ္ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ က်င္းပခဲ့ ျခင္းမရွိပါဘူး။ ဒါဟာ ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ ဘာသာေရးပြဲေတာ္ တစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္။
သိၾကားမင္း -ျဗဟၼာမင္းတစ္ခါက (ဗရာမာလို႔ေခၚတဲ့) ျဗဟၼာမင္း အာစိ ဟာ ေဒ၀နတ္အေပါင္းတို႔ရဲ႕ ဘုရင္ သၾကားမင္းကို စစ္႐ံႈးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သိၾကားမင္းဟာ စစ္႐ံႈး ခဲ့တဲ့ ျဗဟၼာမင္း အာစိရဲ႕ ဦးေခါင္းကို ျဖတ္ျပီး ဆင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ဦးေခါင္းကို ျဗဟၼာမင္းရဲ႕ ခႏၶကိုယ္မွာ ျပန္တပ္ေပးဖို႔ သိၾကားမင္းရဲ႕ ညိွႏိႈင္း မႈကို စစ္႐ံႈးတဲ့ ျဗဟၼာမင္းက သေဘာတူခဲ့ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆင္ဦးေခါင္းနဲ႕ ျဗဟၼာမင္းခႏၶာကိုယ္ေပါင္း စပ္တဲ့ ဟိႏၵဴဘုရား ဂေနဆာ ျဖစ္လာပါတယ္။
ဂေနဆာ
ဒါေပမဲ့ ျဗဟၼာမင္းဟာ အလြန္အင္မတန္ တန္ခိုးၾကီးလြန္းတဲ့အတြက္ ျပတ္သြားတဲ့သူေခါင္းကို ပင္လယ္ထဲ ေမွ်ာမိရင္ ပင္လယ္ေရေတြခန္းေျခာက္ သြားႏိုင္ပါတယ္။ ပထ၀ီ ေျမၾကီးေပၚတင္မယ္ဆိုယင္လည္း ေျမၾကီးဟာ အပိုင္းပိုင္းကြဲအက္ေၾကမြသြားႏုိင္ပါတယ္။ အကယ္လို႔မ်ား မိုးေကာင္းကင္ထဲ ကို ပစ္လိုက္မယ္ဆိုယင္လဲ မိုးေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး မီးေတာက္ေလာင္ၾကြမ္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကိုသိတဲ့ သိၾကားမင္း က အဲဒီျဗဟၼာၾကီးရဲ႔ေခါင္းကို အဲဒီလို မျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ နတ္သမီး တစ္ပါးစီကို တစ္ႏွစ္တစ္ခါ အလွည့္က်စီိကိုင္ထားရမယ္ ဆိုျပီး မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ကုန္လို႔ ေနာက္တစ္ ႏွစ္ကို ကူးတဲ့အခါက်ယင္ အလွည့္ေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကို သၾကၤန္ပြဲေတာ္ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကပါတယ္။သၾကၤန္ပြဲေတာ္ကို တစ္ခ်ိန္က ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈ လႊမ္းမိုးခံခဲ့ရတဲ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ႏွစ္သစ္ကူး ပြဲေတာ္အျဖစ္က်င္းပ ခဲ့ပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံအျပင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ေလာႏိုင္ငံ နဲ႕ ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံေတြမွာ ဆက္လက္က်င္းပဆဲျဖစ္တာကိုေတြ႔ရပါတယ္။
ပုဂံေခတ္ျမန္မာသၾကၤန္
အၾကိဳေန႕သၾကၤန္အၾကိဳေန႔နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ပထမဆံုးေတြ႕ရွိခ်က္က ဥေပါသဓ မင္းၾကီး ရဲ႕ ေခါင္းေဆးမဂၤလာျပဳရာက စတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ဘုရင္မ်ားဟာ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါ ဦးေခါင္းေတာ္ေဆးတဲ့ မဂၤလာကို က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာမင္းမ်ားစြာ ကလည္း အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ယခုေမာ္လျမိဳင္မွာ ရွိတဲ့ မုတၱမေကြ႕က ေခါင္းေဆးကၽြန္းမွာ ေခါင္းေဆးမဂၤလာျပဳၾကပါတယ္။
ဒီေန႔မွာေတာ့ သိၾကားမင္းဟာ နတ္ျပည္ကေန လူ႔ျပည္ကို ဆင္းသက္ လာပါတယ္။ ဒီလိုဆင္းလာတဲ့အခ်ိန္ကို သိေစဖို႔ သၾကၤန္အေျမာက္ကို ေဖါက္ပါတယ္ ။ အဲဒီအခါ လူေတြဟာ အတာအိုးထဲေရထည့္ကာ သေျပခက္နဲ႔ ေျမၾကီးကို ေရျဖန္းလို႔ ရွိခိုးပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ဘုရင့္ ဆရာမ်ားျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယကဇာတ္ျမင့္မ်ိဳးႏြယ္ ဗရာမန္ဇာတ္၀င္ ပုဏၰားက ေနာင္လာမဲ့ႏွစ္အတြက္ ေဟာကိန္းျဖစ္တဲ့ သၾကၤန္စာကို ရြတ္ဖတ္ ေၾကျငာပါေတာ့တယ္။ ဒီေဟာကိန္းကိုေတာ့ သိၾကားမင္း ဘာ တိရစၦာန္ကို စီးျပီး ဘာကိုင္လာသလဲဆိုတာကို အေျခခံျပီး ေဟာတာျဖစ္ပါတယ္။ ခေလးေတြကို ဒီအခ်ိန္မွာ လူၾကီးေတြေျပာေလ့ရွိတာက ေကာင္းတာလုပ္တဲ့သူေတြရဲ႕ အမည္စာရင္းကို သိၾကားမင္းက ေရြပုရပိုက္မွာ ေရးမွတ္ျပီး ဆိုးသြမ္းသူေတြရဲ႕ နံမယ္ကို ေခြးသားေရ ပုရပိုက္မွာ ေရးမွတ္တယ္လို႔ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။တကယ္ေတာ့ သၾကၤန္ဟာ ဟိႏၵဴ ၀ါဒ ယံုၾကည္မႈ ထံုးတမ္းစဥ္လာတစ္ရပ္က ဆင္းသက္လာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေရွး ပညာရွင္က၀ိမ်ားက ဒါကို ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ရဲ႕ အဆံုးအမမ်ားနဲ႔ ျပဳျပင္ယူခဲ့ၾကျပီး ႏွစ္သစ္ကူးကစလို႔ ရွင္ျပဳျခင္းဓေလ့၊ ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားမွာ ဥပုသ္သီလေစာင့္ျခင္း ဓေလ့၊ လူၾကီးသူမေတြကို ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးျခင္း ေျခသည္း လက္သည္းညွပ္ေပးျခင္း၊ သတၱ၀ါေတြကို ေဘးမဲ့လႊတ္ ေပးျခင္းဓေလ့ ေတြနဲ႔ေပါင္းစပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ျမန္မာ့သၾကၤန္ဟာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား ေပါင္းစံုျခင္းရဲ႕ အမွတ္သညာတစ္ခုပါ။ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ အာ႐ံုကို စြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ပြဲေတာ္ဆိုလဲမမွားပါဘူး။ ဒီလိုထူးျခားမႈေတြ အႏွစ္သာရေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ ျမန္မာေတြ ေမတၱာတရား မ်ားပြားႏိုင္ၾကျပီး လူလူျခင္း ႏိုင္ထက္စီးနင္းျပဳျခင္း ေဘးအႏၱရာယ္မွ ေနာင္ႏွစ္မ်ားမွာ ကင္းေ၀းႏိုင္ၾကပါေစ သတၱ၀ါအေပါင္း က်န္းမာၾကပါေစ ခ်မ္းသာၾကပါေစ ေဘးကင္းရန္ကြာၾကပါေစ ရန္သူ မ်ိဳးငါးပါးရန္မွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ ႏွလံုးစိတ္၀မ္းေအးခ်မ္းၾကပါေစလို႔ ႏွစ္သစ္မွာ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။
*********** ****************************
ခ်စ္တဲ႔
✎❑уaйaит cно❒ ヅ
