အပိုင္း(က)ေလာကမွာလူေတြအသက္ရွင္ေနသေရြ႕ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ေတာ႔ ကင္းကြာလုိ႔ရမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။အသက္ ခပ္ငယ္ငယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးဘ၀တုန္းကေတာ႔ ခပ္ေပေပအေတြးနဲ႔ တစ္ကုိယ္တည္း ေနမယ္လို႔ စိတ္ကူးဖူးတယ္။သူငယ္ခ်င္းေတြကုိေတာင္ စိတ္ဆိုးရင္ အဲ႔လိုေျပာေျပာပစ္တာ။ (စိတ္က ၾကီးေပတယ္ကိုး ကြယ္႔)စိတ္ကူးမိတာေလ ငါၾကီးလာရင္ ေတာထဲမွာ အပင္ေတြစိုက္မယ္။ သစ္ေတြနဲ႔ေဆာက္ထားတဲ႔ သစ္လံုးအိမ္ေလးထဲ ငါတစ္ေယာက္တည္းေနမယ္ေပါ႔။ ဘယ္သူနဲ႔မွမေခၚဘူး။ ပန္းပင္ေတြစိုက္မယ္။ ငါၾကုိက္တဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီနဲ႔ ပန္းသီးပင္။ မာလကာပင္ေတြကို အမ်ားၾကီးစိုက္ျပီး အဲ႔ဒါေတြပဲ စားမယ္။ ထမင္းစားခ်င္ေနရင္ ဆန္စိုက္ရင္ပင္ပန္းမယ္။ တကယ္လို႔ ထမင္းစားခ်င္ရင္ စားႏုိင္ေအာင္ ေရအိုးစင္ေအာက္မွာအဖြားလုပ္ထားသလို ခြက္ၾကီးတစ္ခုထဲ သဲေတြထည္႔ျပီး စပါးလံုးေလးေတြပစ္ထည္႔ထား။ ေရအိုးဖင္က တစ္ေပါက္ေပါက္က်တဲ႔ ေရေလးေတြနဲ႔စပါးပင္ေလးရွင္လာ ။(တကယ္က အဖြားက ေသာက္ေရအိုးစင္ေလးကို ပိုေအးတယ္လို႔ျမင္ရေအာင္ စပါးပင္စိမ္းစိမ္းေလးေတြျဖစ္ျဖစ္။ ေျမဇာပင္ေပါက္ေလးေတြျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ အလွဆင္ထားတာပါ။ ဒါကုိ ငယ္သူအေတြးနဲ႔ စပါးစိုက္စားဖုိ႔ ၾကံစည္တာေလ။) စပါးပင္က ဆန္ရလာတာေလးေတြကုိစုထားမယ္ေပါ႔ေလ။ ေရႊဥာဏ္ေတာ္က မတရားစူးေရာက္ပံုေျပာတယ္။ ၾကီးေဒၚအပ်ဳိၾကီး ေျပာေနက်စကားအတုိင္းေျပာရရင္ သခ်ာၤဥာဏ္ကို မရွိဘူးတဲ႔။သူက ေျပာအားရွိမယ္ေလ။ သူက စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ ကေနျပီးထားျပီး စားရင္းစစ္ေနတာကိုး :P ။ စကားျပန္ဆက္မယ္။ အဲလို ေတာမေရာက္ေတာင္မက်အၾကံေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေမ႔လို႔မရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ရွိခဲ႔ဖူးတယ္။
(၁). မူလတန္း ေလးရြာအ.မ.က ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ
သူတို႕ေတြရဲ႕ အေၾကာင္းေလးကုိ မေျပာခင္မွာ ေလးရြာေက်ာင္းပံုစံေလးကုိ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မူလတန္းတက္ရတဲ႔ေက်ာင္းက ေလးရြာေက်ာင္းတဲ႔။ နံမည္ေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ေနာ္။ ေမေမတို႔လက္ထက္ကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြလက္ထက္ထိေတာ႔ အဲ႔ဒီေက်ာင္းေလးက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာပဲ။ ေက်ာင္း၀င္းက က်ယ္တယ္။ ေက်ာင္းအေရွ႕ဘက္မွာ ဘုရားေစတီေဟာင္းေလးေတြ ထံုးျဖဴျဖဴနဲ႔ သုတ္ထားတာေတြ ရွိတယ္။ အဲ႔ေဘးနားမွာမွဘုန္းဘုန္းတုိ႔ သီတင္းသံုးတဲ႔ ေက်ာင္းေလးေတြ ပ်ဥ္ေထာင္ႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းေတြရွိတယ္။ ေက်ာင္းေတြေအာက္မွာ ဧရာမကၽြန္းတိုင္လံုးၾကီးေတြရွိတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကစားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို တိုင္ေတြကုိကြယ္ျပီး တိုင္ဦးတမ္း ကစားၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းေလွကားထစ္ေတြေပၚေျပးတက္ၾက ေအာက္ကအရူးလုပ္ေနရတဲ႔သူက လွမ္းဆြဲၾကနဲ႔ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔က်ိမ္းတာေတြ ဘာေတြ သိေသးတာမဟုတ္ဘူး။ ခုမွေတြးတယ္။ ဘုန္းဘုန္းတို႔ ေတာ္ေတာ္သည္းခံၾကတာပဲလုိ႔။ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာေတာ႔ တမာပင္ေတြ တန္းစီေနတာပဲ။ ေက်ာင္း၀င္းထဲ
၀င္ခါနီးရင္ ဖိနပ္ခၽြတ္ျပီး၀င္ရတယ္။ တမာသီးေတြတက္နင္းမိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က အသည္းယားလို႔ ေျခဖ်ားေထာက္သြားတာ အ.ထ.က(၁)ေက်ာင္းကုိ ေရာက္ေတာ႔ အက်င္႔ပါေနလု႔ိ အေနာက္ခံရေသးတယ္။ ရြာသူတဲ႔။ အဲ႔သလို။ အတန္းထဲမွာ ေမာင္ငယ္ဆိုတာ ရွိတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္နားကပဲ။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က အသက္၄ႏွစ္ေလာက္ကြာေပမယ္႔ သူက လမျပည္႔ဘဲ ေမြးေတာ႔အတန္းေနာက္က်ထားတာလို႔ သူ႔အိမ္ကေျပာျပတယ္။ သူ႔ကို ၾကည္႔လုိက္တုိင္း သနပ္ခါးၾကားၾကားေလးနဲ႔ ေခါင္းမွာ ဆီေတြက ရႊဲေနတာပဲ။ သူက စာသင္ခန္းထဲ ေနရတယ္လည္း သိပ္မရွိဘူး။ သူကုိယ္တိုင္က စာမသင္ခ်င္တာတဲ႔။ သူ႔ကုိေတြ႔ခ်င္ရင္ ေက်ာင္း၀င္းထဲက မီးဖိုေခ်ာင္ေလးထဲမွာ ေရေႏြးအိုးမီးထိုးေနတာပဲေတြ႔တယ္။ အသင္းက်တဲ႔ရက္ေတြဆို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က စာသင္ခန္းအလွအိုးအတြက္ ပန္းေတြေရေဆးရင္ သူ႔ုကို ေက်ာင္းေရကန္ေဘးနားမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက အလုပ္ေတြလုပ္ေနတာပဲေတြ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က "ေမာင္ငယ္..နင္စာမသင္ဘူးလား"လို႔ ေမးတိုင္း သူကစပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ေျဖတယ္။ "ငါက စာသင္စရာမွမလိုတာ။ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ငါ႔ကုိေလးတန္းအထိ အေအာင္ေပးမွာပဲ။ ငါ ဒီလိုေနရတာ ေပ်ာ္တယ္"တဲ႔။ သူျပန္ေျဖတာကို အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ေမေမ႔ကိုေျပာျပတယ္။ ေမေမက ေမာင္ငယ္က လမျပည္႔ဘဲေမြးထားတာအျပင္ ။ စကားေျပာတတ္တာ သူ ၆ႏွစ္သားမွ စေျပာတတ္တာတဲ႔။ သူ႔အေနနဲ႔ ေသစာ ရွင္စာတတ္ရင္ ေတာ္ျပီတဲ႔။ ေအာ္ ေမာင္ငယ္ ေမာင္ငယ္... ခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ရင္ေတြ႔တိုင္း ကၽြန္ေတာ႔ကိုေငးျပီးသူေျပာတယ္။ နင္တုိ႔ကစာတက္တယ္ေနာ္။ ငါကက် စာကုိမလုပ္ခဲ႔ေတာ႔ ဒီလိုျဖစ္တယ္တဲ႔။ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလုိ႔။ ေမာင္ငယ္နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး မွတ္မွတ္ရရရွိေစတဲ႔အျဖစ္ေလး ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က အျမင္႔ၾကိုးခုန္ရေပမယ္႔ ၊ မထိတထိေလးလုပ္ခုန္ရတဲ႔ အီစြပ္ၾကိုးခုန္ကုိ အသည္းယားလို႔ ခုထိမခုန္တတ္ခဲ႔ပါ။သူက ကၽြန္ေတာ္ကုိကယ္ျပီး အျမဲတမ္းခုန္ေပးတယ္။ သူက ခ်ဥ္ေပါင္ခ်ဥ္လိမ္ လား ေျခေပါင္ေျခလိမ္လားေတာ႔မသိဘူး။ အဲလိေတြေအာ္ဆိုျပီး ခုန္တတ္တယ္။ေနာက္ ခဲခၽြန္ဓားမကိုင္တတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေမာင္ေလးအတြက္ ခဲတံကို လွလွေလးေတြ အျမဲခၽြန္ေပးတတ္တယ္။ အဲဒီအတြက္ သူ႔ကိုကၽြန္ေတာ္က လက္ေဆာင္ျပန္ေပးတတ္တယ္။ အရုပ္မပံုလွလွေလးေတြဆြဲျပီး ျပန္လက္ေဆာင္ေပးတာပါ။ သူက ဘယ္ေလာက္ေတာင္လည္သလဲဆို တခါတခါက်သူမုန္႔စားဖို႔ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အရုပ္ပံုေလးေတြဆြဲခိုင္းျပီး တစ္ပံုကို ငါးမူးနဲ႔ျပန္ေရာင္းျပီး ေက်ာင္း၀င္းထဲက မုန္႔ေတြ
၀ယ္စားတယ္။ ေအာ္ရွိေသးတယ္။ ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္ေပါက္ကထြက္လိုက္ရင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္မွာ လ်က္ဆားေရာင္းတဲ႔ အိမ္ေလးရွိတယ္။ အျမဲတမ္း ေမွာင္ေနတာပဲ။အဲ႔ဒီအိမ္ေလးမွာ အဖိုးအဖြားလင္မယား ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ လ်က္ဆားစားခ်င္တုိင္းမွာ ဗလာစာရြက္ တရြက္ ႏွစ္ရြက္စုပ္ျပီး အဲ႔ဒီအိမ္ဆီကုိ သြားတယ္။ သူတုိ႔က အျမဲတမ္း လ်က္ဆားေလးေတြ ထည္႔ေပးတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ယူလာတဲ႔စာရြက္ေလးေတြကုိေတာ႔သူတုိ႔ယူထားတယ္။ အျမဲတမ္းလည္း ေပးတယ္။ ခုျပန္ေတြးၾကည္႔ေတာ႔ ေက်းဇူးတင္ဖုိ႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ စာရြက္ေျဗာင္ဆို မယူတတ္တဲ႔အဖိုးနဲ႔အဖြားေစတနာကို လည္း နားလည္မိတယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ျမျမေထြးတဲ႔။ သူက ဆံပင္ဖြာဖြာေလးနဲ႔။ ပန္းပြင္႔ေတြနဲ႔ ၾကိုးက်စ္တာ အင္မတန္ေတာ္တဲ႔ သူ႔ကို သင္ခိုင္းတုိင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔အျမဲသင္ေပးတတ္သူပါ။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က အသုပ္စံုၾကိုက္တာခ်င္းလည္းတူတယ္။ သူနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး မွတ္မိေစတာက... တေန႔ ကၽြန္ေတာ္စိမ္းစားဥေတြစားျပီး အန္ပါေလေရာ ေက်ာင္းမွာပဲ။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္အထိေျပးသြားျပီး ေမေမ႔ကိုသတင္းေပးျပီး ေခၚလာတယ္။ေက်ာင္း၂ပတ္တိတိဖ်က္ျပီး ေဆးကုလိုက္ရတဲ႔အထိဖ်ားတယ္။ အဲဒီကစျပီး ခုထိ စိမ္းစားဥဆို စားလို႔ကုိ မရေတာ႔တာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းျပန္တက္တဲ႔ေန႔မွာ သူက ကၽြန္ေတာ႔္ကုိ ၾကာပန္းခိုင္ေလး လုပ္လာေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာ သူက ၾကံရိုးေတြေရာင္းေနတယ္။ သူ႔ေမာင္ငယ္ေလးေတြအတြက္ သူအလုပ္ထြက္လုပ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူျပန္ေတြ႔ေတာ႔ သူေျပာတယ္။ ငါနင္ေက်ာင္းသြားတုိင္း ငါဒီကေန ၾကည္႔ေနတာတဲ႔။ အဲေန႔က ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ႔အထိ စိတ္ထဲမေကာင္းလိုက္တာ။ ကိုယ္နဲ႔အနီးဆံုးအတန္းတူတူတက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးဟာ တကယ္႔ကိုလူၾကီးေလးလိုျဖစ္ေနျပီး အားငယ္ေနတာကို အရမး္ကုိ ခံစားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းေလးဟာ စာေတာ္တဲ႔အထဲမွာ ပါပါတယ္။
အပုိင္း(ခ)
(၂)...အ.ထ.က(၁)ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း
ပထမတန္းကေန ၃တန္းႏွစ္အထိတိုင္ေအာင္ အတြဲညီညီနဲ႔တြဲခဲ႔တာကေတာ႔ ကုိျဖိဳး၊ ကုိစိုး။ ေအာင္ခိုင္။ ေၾကးမံု၀င္း။ ျမေသြးႏြယ္ဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြနဲ႔။အတန္းတူရံုတင္မကဘဲ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ အတန္းပုိင္ဆရာမ အားထားရတဲ႔ လူေတာ္စာရင္း၀င္ေလးေတြေပါ႔။ (ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ္႔ဘေလာ႔မွာကို ၾကြားထည္႔လိုက္တာ :P)အတန္းေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႔ ကုိစိုးတို႔ အိမ္၀ိုင္းထဲမွာပဲ ဆရာမက ၀ိုင္းက်ဴရွင္သေဘာမ်ဳိး ျပန္သင္ေပးတတ္တယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြေန႔ေတြဆိုရင္ ေစ်းနားေလးက ဆရာမတို႔အိမ္အေပၚထပ္ေလးမွာ သင္ရတယ္။ အမ်ားစုကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ စာေမးပြဲေမးခြန္းေတြပဲ ထိုင္ေျဖခိုင္းတာပါပဲ။ တေယာက္တေနရာစီထိုင္ျပီး မတူတဲ႔ေမးခြန္းေတြကုိ ေျဖၾကရတယ္။ မိန္းကေလးတန္မယ္႔ အားလံုးထဲမွာ ကစားမက္တဲ႔ကၽြန္ေတာ႔္အဖို႔ သိပ္ကုိ ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ႔ နံနက္ခင္းေတြပဲ။ေက်ာင္းေစာဆင္းဖို႔ပဲ စိတ္ကသန္ေနေတာ႔ ေမေမ႔သူငယ္ခ်င္း ဆရာမ အဆူခံရတာ အမ်ားဆံုး ကၽြန္ေတာ္ပဲ။ အျပန္လမ္းတေလ်ွာက္မွာ စက္ဘီးေတြကို မနင္းဘဲတြန္းလာျပီး စကားေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔စက္ဘီးကို သူမ်ားကုိ တြန္းခို္င္းျပီး လမ္းတေလ်ာက္ သူမ်ားေတြကုိ စလာလိုက္။ ကစားလာလိုက္နဲ႔။မွတ္မိေသးတယ္ အျပန္လမ္းမွာ အိမ္တစ္အိမ္က စိန္ခလုတ္။ ျမခလုတ္ဆိုတဲ႔ ပန္းေလးေတြက ၀န္းထရံအျပင္ကုိ ထြက္ေနတာ ျမင္လို႔ ခူးမိတာကိုသူငယ္ခ်င္းေတြက စလို႔ေနာက္လို႔မဆံုးေတာ႔ဘူး။ ေက်ာင္းဆင္းရင္ သူတုိ႔က အဖြဲ႔လိုက္ေအာ္ဆုိၾကတယ္။ ပိုးသခန္း ပိုးသခန္းတဲ႔။ အဲဒီတုန္းက အားၾကီး စိတ္ဆုိးတာေပါ႔။
ေလးတန္းတက္မယ္႔ႏွစ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္က တန္းျမင္႔ေက်ာင္းလို႔ ေခၚၾကတဲ႔ အ.ထ.က(၁)ေက်ာင္းကုိ ေျပာင္းရတယ္။ ေက်ာင္းစ အပ္တဲ႔ေန႔ကဆို အရမး္ရယ္ရတယ္။ကၽြန္ေတာ္က ေႏြရာသီတိုင္းမွာ ေခါင္းတံုးထားတာ ေက်ာင္းဖြင္႔စရက္ေတြမွာ အျမဲ ကတံုးဆံေတာက္ေလးနဲ႔။ အဲဒီေန႔ကလည္း ဇာေပါက္ လ်ွာထိုး (ခု ရက္ပါေတြေဆာင္းတဲ႔ ဦးထုပ္ပံုေတြေပါ႔) အျဖဴ အစိမ္းကလည္း ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ ရွပ္နဲ႔။ အျမဲတမ္းေဖေဖက ဖိနပ္ဆိုလည္း ေယာက္်ားစီး သေရဖိနပ္ပဲဆင္ေတာ႔ အဲဒါနဲ႔ပဲေပါ႔။အတန္းေရွ႔မွာ အတန္းပုိင္ဆရာမနဲ႔ အေဒၚနဲ႔စကားေျပာေနတုန္း အတန္းထဲက လူေတြက ကၽြန္ေတာ႔္ကုိၾကည္႔ျပီး ေယာက်္ားေလးထင္ေနၾကတာ။ေနာက္မွသိရတာေလ။ နံမည္ေတာ႔မေရးေတာ႔ဘူး။ တရုတ္ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ္သူတို႔အတန္းခံုမွာ လာထိုင္မွာစိုးလို႔တဲ႔ ေပါင္ၾကီးကားျပီးထိုင္ေနတာတဲ႔။(အဲလို လူျမင္ခ်စ္ခင္ပါေစ ရုပ္ကုိ ပုိင္ဆိုင္ထားမွန္း သူေျပာမွ သတိထားမိတာ။) ဆရာမက ေကာင္မေလးတန္းကုိသြားထိုင္ခုိင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ကုိ မိန္းကေလးမွန္းသိျပီးသူ႔ကို ၀ိုင္းရယ္ၾကတာေပါ႔။ ေလးတန္းႏွစ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေခါင္းကုိက္တတ္တဲ႔ ေရာဂါရတာပဲ။ ရွဴေဆးဘူးေလးနဲ႔ ဆရာမက စာတုိင္ေပးရင္ လိုက္ေရးေနရင္းစိတ္ကုိႏွစ္တိုင္း ေခါင္းက တအားထိုးထိုးကုိက္တာ။ အဲဒီတုန္းက ေဘးကသူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးက အျမဲတမ္းကူေရးေပးရတယ္။ တန္းျမင္႔ေက်ာင္းကုိ ေျပာင္းျပီး မၾကာခင္ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ မွတ္မွတ္ရရအျဖစ္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ပထမတန္းးက ေကာင္းေလးက အတန္းေဖာ္ေကာင္မေလးကို ရည္းစားစာေပးတာတဲ႔။စာရြက္လြတ္ေလးပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ခ်င္းသိၾကတယ္။ အဲ႔ဒါရည္းစားစာပဲ။ အေပးခံရတဲ႔ ေကာင္မေလးက ရွက္တယ္ဆုိျပီး အခန္းေရွ႕က အပင္ထဲကို၀င္ျပီးငိုတယ္။ အပင္ေရွ႔မွာ အဲ႔ဒီေကာင္ေလးက ထိုင္ျပီးေတာင္းပန္ေနတာ။ ၾကည္႔ျပီး ရယ္လုိက္ရတာေလ။ ဆရာမ ေဒၚသန္း၀င္းဆို ဆံုးမဖို႔ဟာကို မ်က္ႏွာတည္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္အားယူလုိက္ရပံုပဲ။ ေအာ္ အခ်စ္ဆိုတာ အဲဒီအရြယ္ေလးမွာလည္း သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ေတာ႔ ေပၚလာတတ္တာပဲေနာ္။ :) ေလ်ာ႔တြက္လို႔ေတာ႔ မရဘူးရယ္။
၇တန္းႏွစ္မွာ အတန္းထဲက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးခံုေလာက္က သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး ဆံုးသြားတယ္။ သံစူးတာ ေမးခိုင္ပိုး၀င္ျပီးဆံုးတာတဲ႔။ သူ႔ုကိ ကၽြန္ေတာ္အမွတ္တမဲ႔ပါပဲ။ မနက္အတန္းထဲမွာ ဘုရားရွိခိုးအမွ်ေ၀ျပီးတုိင္း ေဘးကုိလွည္႔ၾကည္႔လိုက္ရင္ သူက ေငးေငးေလးပဲ။ အဲဒါပဲ မွတ္မိတယ္။ သူနဲ႔မ်က္လံုးခ်င္းဆံုဖူးတာေတာင္နည္းတယ္ထင္တယ္။ သူဆံုးသြားျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ေနာင္ေတြရတာေလ။ လြမ္းလည္း လြမ္းတတ္လာတယ္။ ငါ ဘာလုိ႔ သူနဲ႔ မခင္လိုက္ရတာလဲလို႔။ သူနဲ႔ စကားေျပာဖို႔စိတ္ကူးဘာလို႔မရွိရတာလဲဆိုျပီး သူ႔ေနရာေလးကို ျမင္တိုင္းလြမ္းမိတယ္။ ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔္ဘ၀အတြက္ လူေသသြားတယ္ အျပီးလမ္းခြဲလိုက္ရတယ္ဆိုတာ အဲ႔ဒါပထမဆံုးပဲေလ။အဲ႔ဒီကစျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မဲ႔ မထားေတာ႔ဘူး။ အားလံုးကုိ ခ်စ္တတ္လာတယ္။ တန္ဖိုးထားလာတယ္။ သူတုိ႔ ေသသြားမွာစိုးရိမ္လာတယ္။ အိမ္က အဖြားဆို အစြဲလန္းၾကီးသြားမွာစိုးလုိ႔ ပံုတိုပတ္စေတြနဲ႔ ေျပာဆိုျပလိုက္တာ။ လြမ္းတယ္...:'(
၁၀တန္းႏွစ္အထိ အားလံုးက ပံုမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေလးေတြကို ဖတ္ခ်င္ရင္ ဒီပုိ႔စ္ေလးေတြမွာ တင္ထားေသးတယ္။ဖတ္ၾကည္႔ေလ။
ဘာရယ္မဟုတ္တဲ႔ စာေတြေရးေနခ်င္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးနဲ႔ အေရးသာျဖစ္တာမို႔ တစံုတရာလိုအပ္ခ်က္ေတြရွိခဲ႔ရင္ နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။
ခ်စ္တဲ႔
✎❑уaйaит cно❒ ヅ
ဘေလာ႔ေလးကုိ စလာလုိက္တာ ၂ႏွစ္တင္းတင္း ျပည္႔ခဲ႔ျပီ။ ဒီႏွစ္ေတြထဲမွာ အရာရာတုိင္း က ေျပာင္းလဲေနတယ္။ သိသိသာသာကို အေျပာင္းလဲေတြ မ်ားခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေငးငိုင္ေနလို႔ေတာ႔ မရေတာ႔ျပန္ဘူးေလ။ ေျပာင္းလဲမွုေတြကုိ ေသခ်ာ နားလည္ေအာင္ ေနတတ္ထိုင္တတ္ေအာင္ ၾကိုးစားေနရင္း၊ ေကာင္းတဲ႔အက်င္႔ေတြ မပ်က္ေအာင္လည္း သတိနဲ႔ ေနခဲ႔ရပါတယ္။ ဆံုးရွုံုးတာေတြ ရွိသလို။ ရရွိလုိက္တာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေပ်ာ္္ခဲ႔ရတာေတြ။ ၀မ္းနည္းခဲ႔တာေတြ၊ စိုးထိတ္ခဲ႔ရတာေတြ၊ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ရတာေတြ၊ ပီတိတရားေတြ၊ ၾကည္ႏူးမွုေတြ၊ အို....အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္ မ်ားမ်ားထားရင္ ပုိပိုေမွာင္လာတတ္တဲ႔ သေဘာတရားေတြကိုလည္း ေတြ႔တယ္။ တခ်ဳိ႕ေန႔ရက္ေတြက အရမ္းကိုခါးတယ္။ ျပန္မေတြးခ်င္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ ေမွာင္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတိတ္ေတြအတြက္ အျမဲလိပ္ျပာလံုပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေမာရတာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ရင္းနဲ႔ ေျဖသိမ္႔တတ္လာတယ္။ သင္ၾကားေပးတဲ႔ ေလာကၾကီးနဲ႔ အလွည္႔အေျပာင္းေတြ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ.. ခါးသီးနာက်င္ျခင္းေတြ အရာတုိင္းကို ေက်းဇူးတင္တတ္လာပါတယ္။ ဒီေန႔မနက္မွာ ၾကားလိုက္ရတဲ႔သီတင္းေတြ ဓာတ္ပံုေတြ ပို႔စ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ မွာေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ရံုးသြားတဲ႔လမ္းမွာပဲ စိတ္ထဲေတာ္ေတာ္ မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ တစ္ခုခု ကုိယ္တိုင္ကုိယ္က် သြားေရာက္ အားေပးကူညီခ်င္မိတယ္။ အေ၀းကပဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီရေတာ႔မွာပဲ။ လူေတြ ေအးခ်မ္းစြာ ႏွစ္ျခိုက္စြာ စိတ္ခ်ျငိမ္းေအးစြာ အိပ္စက္ႏိုင္ၾကပါေစေလ...။ ေကာင္းေသာ ႏုိးထျခင္းေတြနဲ႔လည္း ႏိုးထႏုိင္ၾကပါေစ..။
