"အေကာင္းဆံုးျဖစ္ခ်င္ရင္ သူတစ္ပါးထက္ ပိုေပးဆပ္ရမယ္၊ ပိုစြန္႔လြတ္ရမယ္"

စိတ္ကူးေတြကိုပံုေဖာ္ရံုပါပဲ..လာလည္သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ လူၾကီးမင္းသည္ ပို႔စ္ တစ္ခုခုကုိ ျပန္လည္မ်ွေ၀လိုပါက ေက်းဇူးျပဳျပီး ေရးသားသူ အမည္ကိုေတာ႔ ထည္႔သြင္း ေဖာ္ျပေပးေစလိုပါတယ္။ အသိအမွတ္ျပဳေသာအားျဖင္႔ေပါ႔။ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ..

Tuesday, October 30, 2012

လင္ခ်စ္မေလး

ဒီေလာကၾကီးမွာ မိုးေမဆိုတဲ႔ သူငယ္မ လူျဖစ္လာတာ သူမ်ားတကာေတြလို ဘာမွမထူးဆန္းခဲ႔ပါဘူး။ မိဘက မရွိမရွားထဲက ေဆြနဲ႔ မ်ဳိးနဲ႔ ဆိုေတာ႔မိုးေမရဲ႕ ဘ၀မွာ လိုတာရခဲ႔တာမ်ားခဲ႔ပါတယ္။ ရုပ္ရည္ ရူပကာေလးက်ျပန္ေတာ႔ ရြက္က်မ္းေရခ်ဳိထဲမွာ ပါတယ္။ ထူးျခားတာက မိုးေမရဲ႕ ဆံႏြယ္ေတြတံေခါက္ခြက္ထိတုိင္ ရွည္ေနတဲ႔ သူမဆံပင္ေတြက နက္ေမွာင္ျပီး ပိတုန္းေရာင္ကို ေတာက္ေနေရာပဲ။ ဟိုသီခ်င္းထဲကလိုေပါ႔ ျဖန္႔လိုက္ရင္ တစ္ကုိယ္လံုးေ၀ေ၀ျဖာျဖာဆိုတာမ်ဳိး။ သူ႔ေခတ္နဲ႔ သူ႔အခါ မိုးေမကို ပုိးၾက ပန္းၾကသူေတြက အမ်ားသား။ မိေကာင္းဖသားပီပီ လာေရာက္ေတာင္းရမ္းၾကတာေတြေတာင္ရွိခဲ႔တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူမ အရိုးမ်ား ေခ်းခါး ျငင္းခဲ႔တာခ်ည္းပါပဲ။ မိဘေတြကလည္း တစ္ဦးတည္းေသာသမီးေလးမုိ႔ အျငိဳျငင္မခံခ်င္ဘဲ သူမ သေဘာအတုိင္းရွိေစ ဆိုတာခ်ည္းပင္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေတြေျပာင္းလဲလာတာ အားလံုးက ေနသားတက် ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ဘာတစ္ခုမွ မေျပာင္းလဲခဲ႔ေခ်။ ဒါေပမယ္႔ ကံဇာတ္ဆရာအလိုက်အတုိင္း အခ်ိန္တန္ေတာ႔ မိဘေတြက ခြဲခြာသြားခဲ႔ျပီ။ လူ႔ေလာကထဲ အမိနဲ႔ အဖ မရွိေတာ႔မွ ပူေဆြး ၀မ္းနည္းစရာဆိုတာ ဒါပါ႔လားလို႔ ေတာင္ သူမ သိခဲ႔ရတယ္ဆို မမွားဘူူးရယ္။ မိဘခ်န္ခဲ႔တဲ႔ အေမြပစၥည္းတခ်ဳိ႕နဲ႔ ဆိုေတာ႔ သူမအတြက္ ပူပန္ျပီး ေဆြမ်ဳိးေတြက ၀ိုင္း၀န္းေစာင္႔ေရွာက္ျပီး သူမနဲ႔ အတူေနၾက။ သူမအေမြေလးေတြကို ထိန္းသိမ္းေပးၾကရျပန္တယ္။ ဒီအထိသူမဘ၀ အဆင္ေျပေနေသးတယ္။ ပုိးပန္းသူေတြထဲမွာမွ သူမတို႔ရပ္ကြက္ထဲကကြမ္းယာဆိုင္ေလးမွာ အျမဲေတြ႔ေနရတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ကုိေတာ႔ မိုးေမစိတ္ထဲ ရွိေနျပန္တယ္တဲ႔ကြယ္။ ရွိလည္း ရွိစရာေပကိုး။ သူမဘယ္သြားသြားသူမေနာက္က အရိပ္လိုအျမဲပါျပီး၊ သူ႔ကုိေတြ႔လိုက္ရရင္ အဲ႔ဒီကြမ္းယာဆိုင္ေလးမွာပဲ အျမဲရွိေနေတာ႔ ဘာေျပာေျပာ ၾကာလာေတာ႔ အားေတြပင္ ရလုိက္သလုိပါပဲ။

တျဖည္းျဖည္းအခ်ိန္ၾကာလာေတာ႔ ရုပ္ရည္သန္႔ျပန္႔ျပီး အေျပာၾကြယ္တဲ႔ သူ႔ကို မိုးေမ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ခ်စ္သက္၀င္ခဲ႔ေတာ႔တယ္။ ေဆြမ်ဳိးေတြသိသြားၾကေတာ႔ တေယာက္တေပါက္နဲ႔ သူ႔ကုိ ေ၀ဖန္ၾကျပီး မိုးေမတို႔ခ်စ္ျခင္းကို ခဲြဖို႔ ၾကံၾကတယ္။ သူေျပာတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ (မင္းေဆြမ်ဳိးေတြကမင္း အေမြေတြသိမ္းခ်င္ေနေတာ႔ မင္းအိမ္ေထာင္ျပဳသြားမွာ စိုးရိမ္ေနၾကတာ။ ေအး မင္းလည္း ငါ႔ကုိ ခ်စ္တယ္သာေျပာတာ။ ခု ေတြေ၀ေနျပီမလား) ဆိုျပီးအခ်စ္စမ္းစကားဆိုလာျပန္ေတာ႔ ဘယ္ရမလဲ။ မိန္းမတံခြန္ အလံသာမထူရင္ေနမယ္။ အခ်စ္မွာေတာ႔ ရာဇ၀င္တြင္ခ်င္သားပဲ။ မိုးေမ စံုကန္းျပီ။ အတင္းယူျပီးသူမအိမ္မွာ လာေစာင္႔ေရွာက္ေပးေနသူေတြကို အကုန္ႏွင္ခ်ျပီး အခ်စ္အတြက္ သက္ေသေတြ ထူျပရခဲ႔ျပန္တယ္။ အစကေတာ႔ မုိးေမတို႔ မိုးမျမင္ ၊ ေလမျမင္ပါပဲ။ အိမ္မွာလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြလာလည္ၾက နဲ႔ေပ်ာ္စရာပင္။ ဒါေပမယ္႔ တျဖည္းျဖည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက အေနမ်ားလာတဲ႔အျပင္အိမ္မွာ ေသာက္ၾက၊ စားၾကနဲ႔ ျပန္တယ္ရယ္ကုိ မရွိသေလာက္ျဖစ္လာေတာ႔ မိုးေမ တစ္ေယာက္ အိမ္ဦးစီး ခ်စ္သူကုိ အားထားျပီး ရင္ဖြင္႔ေျပာရေလတယ္။အစ လင္မယား ကေတာက္ကဆျဖစ္ရံုကေန လက္ပါ ေျခပါ သူက ျဖစ္လာေတာ႔ မုိးေမ ရင္နာရျပန္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ မိုးေမတို႔ မိန္းမေတြက လင္ကုိ ဘုရားအဆိုနဲ႔ အညီ လိမ္မာျပျပီး ကိုးကြယ္ျမဲ ကိုးကြယ္ခဲ႔တယ္။ ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း အေသာက္အစားအျပင္။ ေလာင္းကစားေလးပါ ဖက္လာေတာ႔ အိမ္က ပစၥည္းေတြအကုန္ေျပာင္သေလာက္ျဖစ္လာတဲ႔အျပင္။ သူမမွာလည္း ကေလးကရွိလာျပန္ေတာ႔ မ်က္ရည္ခံထိုးျပီး လင္ျဖစ္သူကုိ အားကိုးျပီး တိုင္တည္ရေတာ႔တယ္။သူ႔အၾကံအစည္အတိုင္း ေမာင္တစ္ထမ္းမယ္တစ္ရြက္ စကားျဖစ္ေအာင္ သူမတုိ႔ လမ္းထိပ္မွာပဲ ကြမ္းယာဆိုင္ကုိ သူကဖြင္႔ျပီး ၊ သူမကေတာ႔ တစ္သက္တခါမ်ွပင္စိတ္မကူးခဲ႔ဘူးတဲ႔ အသုပ္စံုသည္မ ဘ၀ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး လက္ခံခဲ႔ျပန္ရတယ္။ ျမင္းလည္းဂိတ္မွာမို႔ သူမတို႔ဆိုင္ေလးက အျမဲစည္ကားျပီး ေရာင္းလုိ႔ေကာင္းသားပင္။

ဒီလိုနဲ႔ ကုိယ္၀န္က ေန႔ေစ႔လေစ႔ျဖစ္လာတယ္။ ဆိုင္ဖြင္႔ျပီး လအနည္းငယ္ၾကာလာေတာ႔ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာက ေဗြေဖာက္ျပန္ျပီ။ ဆိုင္မွာ ထိုင္ရတာ ပင္ပန္းတယ္ဆိုျပီးအိမ္မွာပင္ ေနေတာ႔ ။ သူမတစ္ေယာက္တည္း ကြမ္းယာလုိက္။ အသုပ္နယ္လုိက္ ဇယ္ဆက္သလုိ လုပ္ရတယ္။ ဆိုင္သိမ္းခ်ိန္အမွီ သူျပန္လာရင္ သူမေက်နပ္ေနျမဲ။ခ်စ္တာကိုး။ ကေလးေလး အရြယ္နည္းနည္းရေတာ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္တုိးလာျပန္ေတာ႔ မုိးေမ အလုပ္ၾကိုးစားရေပမေပါ႔ဆိုျပီး သူမ ရပ္ကြက္ထဲက ပုလင္းခြံေတြ။သတင္းစာေဟာင္းေတြ လုိက္သိမ္းျပီး ဆိုင္နားမွာပင္ လုိက္ေကာက္ျပီး ျပန္ေရာင္းရျပန္တယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိေတ႔ာ အိမ္မွာပင္ သူတို႔အေဖထိန္းဖို႔ဆိုျပီး သူမဆိုင္မထြက္ခင္ အကုန္ခ်က္ျပဳတ္ျပီး အဆင္သင္႔။ ေယာက်္ားျဖစ္သူအပ်င္းေျပဖတ္ဖုိ႔ သိုင္းစာအုပ္ေလးေတြငွားေပးခဲ႔ျပီး သူစြဲေနျပီျဖစ္တဲ႔ အရက္ေလးေတာင္ ၀ယ္ေပးခဲ႔တယ္။ သူက အိမ္မွာဆိုေတာ႔ ပ်င္းမွာစုိးရိမ္မိတယ္။ ကေလးထိန္းတာပင္ ေက်းဇူးတင္မိရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ .... မိုးေမတစ္ေယာက္ ဖိုသီဖတ္သီဘ၀မွာ မိဘေတြလက္ထက္က တျမတ္တႏိုးထားလာတဲ႔ ဆံပင္ေတြဆိုတာလည္း သားေလး ေနမေကာင္းျဖစ္ေတာ႔ ေဆးဖုိးရေအာင္ သူမကုိယ္တုိင္ ျဖတ္ေရာင္းပစ္ခဲ႔ရတယ္။ သူမ မႏွေျမာခဲ႔။ ေနာင္တဆိုတာ ေ၀လာေ၀း။ ရင္မွျဖစ္ေသာ သားအတြက္ကုိး။ ဘာတစ္ခုမွ သံုးစားမရေသာ လင္ေတာ္ေမာင္အတြက္ စိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္ေပမယ္႔ သူမ အခ်စ္မေလ်ာ႔ခဲ႔ေပ။ နားလည္စိတ္နဲ႔ သားေလးတုိ႔အေဖအျဖစ္လည္း သူမ ကုိးကြယ္ျမဲသာ။ ရက္ေတြသာၾကာလာခဲ႔တယ္။ သူမဆိုင္ေလးလည္း တိုးတက္လာရမယ္႔အစား တျဖည္းျဖည္းခါးက်ဴိးစျပဳလာခဲ႔ျပီမို႔။
သူမကိုယ္တုိင္ပစ္ထားမိေသာ ေဆြမ်ဳိးေတြကုိသာ အားကုိးစရာရွိေပေတာ႔တယ္မလား။ ဒီၾကားထဲမွာ ေယာက်္ားလုပ္သူရဲ႕ မူးလာတုိင္း ရိုက္ႏွက္မွုေတြနဲ႔ မိုးေမဆိုတာ အရင္က ျမင္ဖူးသူေတြအဖို႔ မွတ္မိရက္စရာပင္ မရွိေတာ႔ေပ။

ဒီလိုနဲ႔ပင္ အမ်ဳးိေတြအိမ္သို႔ ၀င္ထြက္ရင္း အ၀တ္ေလ်ွာ္သည္မ ဘ၀ ေရာက္ခဲ႔ျပန္ေလတယ္။ သူမ်ားဆီကလည္း အလကားမယူခ်င္တဲ႔ သူမရဲ႕ မရွိမာနနဲ႔ အမ်ဳးိေတြအိမ္မွာ ကူလုပ္ေပးရင္း အ၀တ္ေတြ ေလ်ွာ္ေပးရာက ရေသာ ပုိက္ဆံႏွင္႔ သူမ အိမ္စားရိတ္အျပင္ လင္ျဖစ္သူ အရက္သမားအတြက္ အရက္ဖိုးရေအာင္ ရွာရေလေတာ႔သည္။ တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္နွင္႔ သူမအ၀တ္ေတြေလ်ွာ္ခဲ႔ရင္း သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေယာက္်ားျဖစ္သူအတြက္ ၀မ္း၀ေစရံုအျပင္ ခါးလွေအာင္ပင္ ဆင္ႏုိင္ေအာင္ သူမ ခါးခ်ိေအာင္ အ၀တ္ေတြ တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္ ေလွ်ာ္ခဲ႔ရတယ္။ ၾကည္႔မေနႏိုင္ေသာ အမ်ဳိးေတြက ကူညီေစာင္မၾကည္႔ရွူေပးခဲ႔ၾကေပမယ္႔ လူဆင္းရဲ တစ္အိမ္ေထာင္ကုိ လူခ်မ္းသာ ဆယ္အိမ္ေထာင္က ၀ိုင္းမလို႔ မႏိုင္ဆိုတဲ႔စကားအတိုင္းပဲ ေနာက္ဆံုး ဒုံးရင္းက ဒံုးရင္းအတိုင္းျဖစ္ခဲ႔တာခ်ည္းပင္။ ကာယကံရွင္ သူမကိုယ္တုိင္က လင္သားျဖစ္သူကုိ ျမတ္ႏိုးစံုမက္လြန္းသူမုိ႔ မ်က္စိစံုကန္းခဲ႔ေလျပီ။ ေယာက္်ားျဖစ္သူ မူးလာတုိင္း ထိုးၾကိတ္ႏွိပ္စက္ထားတဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ အလုပ္လုပ္ေနျမဲ။ အမ်ဳးိေတြက မခံႏုိင္ မရပ္ႏုိင္ျဖစ္ျပီး သက္ဆိုင္ရာမွာတိုင္တန္းျပီး လင္မယားကြာရွင္းဖို႔ အထိ ၀ိုင္း၀န္းၾကျပန္ေတာ႔ လင္ခ်စ္မ မိုးေမ တစ္ေယာက္ အမ်ိဳးေတြဆီ ေျခဦးပင္မလွည႔္ေတာ႔။ လက္ေၾကာမတင္းသည္႔အျပင္ အေသာက္အစားမက္ အိမ္ေထာင္႔တာ၀န္မေျပာႏွင္႔ မိသားစုကုိပင္ တြယ္တာမွုမရွိေတာ႔ေသာ ေယာက္်ားျဖစ္သူရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကုိ ၾကည္႔ျပီး သူမ ရင္နာရံုမွလြဲျပီး တုိင္ပင္ရန္ ရင္ဖြင္႔ရန္ လူမရွိေနေတာ႔ျပီမုိ႔ ဒူးနဲ႔မ်က္ရည္သုတ္ေနျပီး သူမ ရုန္းကန္ေနခဲ႔ရျမဲ။ သူမကုိယ္တုိင္ လူရုပ္မေပၚေတာ႔ေပမယ္႔ သားႏွစ္ေယာက္ကုိ သူမ ေက်ာင္းထားခ်င္သည္။ ရွင္ျပဳအလွဴေပးခ်င္ေသးသည္။. မိဘေတြကုိသာ တမ္းတမိျပီး သူမ ညစဥ္ ငိုေၾကြးပူေဆြးေနရေတာ႔တာလည္း ၾကာခဲ႔ေခ်ျပီ။ ရက္ေတြႏွစ္ေတြအလီလီေျပာင္းခဲ႔သလုိ အိမ္ဦးနတ္အျဖစ္ ကုိးကြယ္ခဲ႔သူက တျခားမွာ ေပ်ာ္ပါးေနျပီမုိ႔။ သူမအေနႏွင္႔ ဘာမ်ားတတ္ႏုိင္မွာတဲ႔လဲ။ သားႏွစ္ေယာက္အတြက္ သူမ ၾကိုးစားရုန္းကန္ရင္း အပူရုပ္ကုိ ဟန္လုပ္ဖုိ႔ေတာ႔ သူမ မတတ္ႏုိင္ခဲ႔ေခ်။ သားေတြကုိလည္း ေက်ာင္းမထားႏုိင္ခဲ႔။ ၀မ္းေရးက အေရးၾကီးခဲ႔ျပီမုိ႔လား။ တေန႔မွာေတာ႔ သူမအ၀တ္ေလွ်ာ္ေနစဥ္ အိမ္ေရွ႔က သီခ်င္းသံအျပင္လူေတြပါ ၀ို္င္းၾကည္႔ေနၾကသျဖင္႔ သူမအသာနားစြင္႔ရင္း စိတ္ရဲ႔ ေစ႔ေဆာ္မွဳနဲ႔ အိမ္ေရွ႔သုိ႔ ေရာက္သြားရာတြင္ ျမင္လုိက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင္႔ အသားေတြ တဆက္ဆက္တုန္လာျပီး မ်က္စိေတြပါ ျပာေ၀သြားရေတာ႔သည္။ သူမသတိရလုိက္ခ်ိန္တြင္ သူမလက္ထဲမွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္တုတ္မွာ ေသြးမ်ားေပေနျပီး သူမေရွ႔မွာလည္း ျပဴးက်ယ္ေနေသာမ်က္၀န္းေတြႏွင္႔ သူမကုိ စိုက္ၾကည္႔ေနေသာ အသက္ေပ်ာက္ေနေသာသူ... သူမခ်စ္ေသာ လင္။ သားအၾကီးျဖစ္သူ ကို မိန္းကေလးအ၀တ္အစားေတြ၀တ္ျပီး သူ အရက္ဖိုးရေရးအတြက္ လမ္းတကာလည္ျပီး ကျပခိုင္းကာ ပိုက္ဆံရွာေနတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာေနျပီတဲ႔လဲ။ ကေလးေတြက သူတို႔အေဖက ဘာေတြေျပာျပီး ျခိမ္းေျခာက္ထားလည္း မသိ သူမ တကယ္ ဘာမွ် မသိခဲ႔ေခ်။ မုိးေမဆိုေသာ သူမဘ၀ေအာက္က် ခဲ႔ရံုမက သူ႔အတြက္ သားေတြကုိပါ လူေတြတံေတြးပက္လက္ေမ်ာခဲ႔ရေတာ႔ သူမ အသိစိတ္ေတြေပ်ာက္ကာ ။ လက္ထဲမွာပါလာေသာ အ၀တ္ေလွ်ာ္သည္႔တုတ္ႏွင္႔ ခ်စ္ခဲ႔မိေသာ လင္ျဖစ္သူကုိ တစ္ခ်က္ျပီး တစ္ခ်က္ ရုိက္ခဲ႔မိေတာ႔သည္။ ၀ိုင္းၾကည္႔ေနေသာလူေတြ ၀ိုင္းဆြဲဖုိ႔သတိေမ႔ေလာက္ေအာင္ကုိ သူမ နာက်ည္းစြာ အသက္ေပ်ာက္တဲ႔အထိ ရိုက္မိခဲ႕ေတာ႔သည္။ သားျဖစ္သူကုိလည္း သူမအ၀တ္ေတြခၽြတ္ေစခဲ႔ျပီး မ်က္ႏွာေပၚက လင္ျဖစ္သူမယားငယ္ ျပင္ဆင္ေပးလုိက္ေသာ မိတ္ကပ္မ်ားကုိပါ ဖ်က္ေစခဲ႔ျပီး။ သားေတြကုိ ေဆြမ်ဳိးေတြဆီအပ္ျပီး သူမ ကေတာ႔ တရားခြင္က ဆံုးျဖတ္သည္႔အတိုင္း အလုပ္ၾကမ္းႏွင္႔ ေထာင္ဒဏ္က်ခံရေတာ႔ေပသည္။ သံသရာ အဆက္ဆက္ လူျဖစ္ခဲ႔ပါက မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး လင္ခ်စ္မဘ၀အျဖစ္မွ ကင္းေ၀ရပါလုိ၏ ဟုသာ သူမ ဆုေတာင္းမိပါေတာ႔သည္။ ....
ေတြးဆဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကပါေစ။ အျဖစ္မွန္တစ္ခုကုိ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေရးျပီး ပုိ႔စ္တစ္ခုအေနႏွင္႔ ျပန္လည္ တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။
အဆင္ေျပတဲ႔ ဘ၀ကိုယ္စီ ရျပီး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ။
ခ်စ္တဲ႔
✎❑уaйaит cно❒ ヅ

Monday, October 15, 2012

ငယ္ငယ္တုန္းက ေစ်းပံုရိပ္

အရင္တုန္းက စတိတ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အားရင္ ဆိုင္ကို ကူထိုင္ေပးရတယ္။ ေစ်း၀ယ္ကုိ အာေပါက္မတတ္ ေခၚရတယ္။ ေႏြရာသီဆိုေတာ႔ အ၀တ္အထည္ကို အေရးလုပ္၀ယ္မယ္႔သူမရွိသေလာက္ပဲ။ ရြာေတြက ပဲ၊ ႏွမ္္း၊ စပါးေပၚခ်ိန္ေလာက္နဲ႔ ပြဲရာသီခ်ိန္ေတြမွ ေရာင္းေကာင္းတတ္တာမ်ဳိး။ အဲဒီတုန္းက မွတ္မိတာေလး တေနကုန္ ေစ်းေရာင္းတာေနာ္။ တေနကုန္မွ အထက္ဆင္ေလး တစ္ခုပဲ ေရာင္းရတယ္။ ဘာရွိမွာလဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ ေရႊစံပယ္ အထက္ဆင္တစ္ခုမွ ၁၅က်ပ္ ၃၀က်ပ္ ရယ္။ စိတ္ေတြ ပ်က္လိုက္တာဆိုတာ ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ႔။

ေဘးက ဆိုင္ေတြက ကြမ္း၊လက္ဖက္ဆိုင္ေတြ၊ ပလက္စတစ္ဆိုင္ေတြ၊ ကုန္စံုဆိုင္ေတြမ်ား ေရာင္းေကာင္းလုိက္တာ ပိုက္ဆံေတြဆို ေအာတုိက္ပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စိတ္ကုန္သြားတာ။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္လည္း ခ်မိတယ္။ စာေတြပဲ က်က္ပလိုက္မယ္။ သခ်ာၤေတြသာတြက္ပလုိက္မယ္။ ေစ်းေတာ႔ မေရာင္းခ်င္ဘူးလုိ႔။ စာက ရေအာင္က်က္လို႔ရတယ္။ ကိုယ္ေရာင္းတဲ႔ ပစၥည္းကို ေရာင္းေကာင္းေအာင္ ေရာင္းဖို႔က ၾကိုးစားတုိင္း ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္တာလို႔လည္း ေတြးပစ္ခဲ႔ဖူးတယ္။

အေဖနဲ႔ အေမကလည္း သိတတ္ေအာင္ပဲ တမင္ ရည္ရြယ္သလား မေျပာတတ္ဘူး။ ဆိုင္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ႔ အထမ္းသည္ေတြလည္း ေငးၾကည္႔ရံုပဲ။ အေမက - ဟဲ႔ သမီး ၾကံရည္ေလး ေသာက္မလား ေျပာလည္း မေသာက္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ သိပ္ၾကိုက္တဲ႔ တုိ႔ဖူးခ်ဥ္သုတ္သည္လာလည္း စားခ်င္စိတ္မရွိေတာ႔ဘူး။ အေမဆို ရယ္သလားမေမးနဲ႔။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဆုိင္ကုိ မနက္ပိုင္း ကူခင္းေပးရံုကလြဲလို႔ မသြားျဖစ္ေတာ႔ဘူး။

အေမတို႔ကေတာ႔ ေစ်းမသြားရရင္ ေနထိုင္မေကာင္းခ်င္ဘူးတဲ႔။ ေန႔လည္ေန႔ခင္းဆို သူတုိ႔ (ေဘးပတ္လည္က ဆိုင္နားနီးခ်င္းေတြ) က ဇလံုၾကီးတစ္ခုထဲကို လက္ဖက္ဆိုင္က လူေတြက လက္ဖက္၊ ပဲၾကမ္း၊ ကုန္ေျခာက္ဆိုင္က လူက ပုစြန္ေျခာက္နဲ႔ဆီ။ တျခားဆိုင္က အခ်ဳိမွုန္႔နဲ႔ ကုလားေအာ္သီးတုိ႔ သံပုရာတုိ႔ေပါ႔ အဲလိုစုစပ္ျပီး လက္ဖက္အစံု (အေမအေခၚအရ) ေစ်းသုတ္ေပါ႔ သုတ္စားတတ္ၾကေသးတယ္။ သူမ်ားသုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ မစားတတ္ဘူး။ အေမသုတ္တဲ႔ သေဘာၤရြက္ေလးေတြ ပါးပါးထည္႔လွီးျပီး သုတ္တတ္တဲ႔ ခ်ဥ္ငံစပ္ေလးေတာ႔ အရမ္းၾကိုက္တယ္။ အဲလို ဇလံုၾကီးက ဟိုဆိုင္ေရာက္သြားလုိက္ ၊ ဒီဆိုင္ေရာက္သြားလိုက္ေပါ႔။ အေမတို႔က ေပ်ာ္တယ္ အဲလိုစားရတာကုိ။ အိမ္မွာတခါတေလ ေန႔ခင္းဘက္ဆို ေမာင္ႏွမတေတြ အေမ႔ကို ပူဆာျပီး သုတ္ခိုင္းတတ္တယ္။ အေမေရ ေစ်းသုတ္ေလး သုတ္ေကၽြးပါဆို အေမက ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိေအာင္ ဖြက္ထားတတ္တဲ႔ ပုစြန္ေျခာက္ သံပံုးေလးကို ဘယ္ကထုတ္လာလဲ မသိရဘူး။ အဲေကာင္ေလးေတြနဲ႔ တခါတေလ အဆင္ေျပရင္ တညင္းသီးေလးေတြေတာင္ ထည္႔သုတ္ေပးတတ္ေသးတယ္။ စားလုိ႔အရမ္းေကာင္းတယ္။ ေမာင္ေလးက အကြန္႔တက္ေသးတယ္ (အေမ အရည္ေပ်ာ္ေလး သုတ္ေပးေနာ္တဲ႔)
ေစ်းေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေရာင္းေကာင္းတာက ပလက္စတစ္အိတ္ဆိုဒ္စံုနဲ႔ သေရကြင္းေတြပဲ။ မနက္ဆိုင္ဖြင္႔ကတည္းက ေရာင္းေကာင္းတာေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ ကုန္စံုဆိုင္ေတြ၊ ေဆးရြက္ၾကီးနဲ႔ ကြမ္းသီး ကြမ္းရြက္ဆိုင္ေတြပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နုယ္ျမိဳ႕ေလးမွာေတာ႔ အဲဒီပစၥည္းေတြက အရာင္းသြက္တာေတြ႔ရတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အပ္ကေနဒံုးပ်ံနီးပါးရႏိုင္တဲ႔ စတိုးဆိုင္ၾကီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ဖြင္႔ေနတာေတြ႔ေနရျပီ။

ေစ်းသူ ေစ်းသားေတြနဲ႔ စုေပါင္းက်င္းပတတ္တာက ေစ်းကထိန္ဆိုျပီး တန္ေဆာင္တိုင္မွာ က်င္းပတတ္တယ္။ ဘယ္ဆိုင္ ဘာလွွဴမယ္ဆုိျပီး ပစၥည္းနဲ႔ စာရင္း ကို ေစ်းေခါင္းရံုးမွာသြားေပးရတယ္။ အဲဒီမွာ ပေဒသာပင္ေတြကုိ လွပတင္႔တယ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ၾကတာကလည္း ေစ်းသူေစ်းသားတုိင္း အားတဲ႔သူက ေစ်းေခါင္းရံုးထဲမွာသြားကူေနလုိက္တာပဲ။ ျပီးရင္ အထည္တန္းက ပေဒသာပင္၊ ကုန္ေျခာက္တန္းဘက္က ပေဒသာပင္နဲ႔ သူ႔ထက္ငါ အျပိုင္အဆိုင္ ပိုျပီး ျမိဳင္ဆိုင္ေနေအာင္ ထပ္ျဖည္႔လုိက္ၾကေသးတယ္။ ျပီးရင္ ျမိဳ႔လံုးကၽြတ္စာသင္ေက်ာင္း၊ ေတာေက်ာင္းေလးေတြကုိပါ မဲထည္႔ျပီး မဲလိပ္ႏွုိက္လို႔ က်တဲ႔ မဲလိပ္နံမည္ ေက်ာင္းဆီကုိ ပေဒသာပင္ေတြ တန္းစီျပီး လွည္႔လည္ျပျပီးမွ သြားေရာက္လွဴၾက ၊ ေရစက္ခ်ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတ္ာတို႔ကေလးေတြကေတာ႔ အိမ္ေရွ႔ကေန ၾကည္႔ၾကတာေပါ႔။

အေတြးေပၚလာတာေလး စာအျဖစ္ခ်ေရးရင္း လူသူအေရာက္နည္းလွစြာေသာ ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာ႔ေလးမွာ ပို႔စ္တစ္ခုအျဖစ္တင္ရင္း နယ္ျမိဳ႕ေလးအေၾကာင္း တေစ႔တေစာင္းေရးျဖစ္ေအာင္ ၾကုိးစားပါဦးမည္။

အားလံုးကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ၊ ခ်မ္းသာလုိ႔ လန္းျဖာႏုိုင္ၾကပါေစ..။
ခ်စ္တဲ႔
✎❑уaйaит cно❒ ヅ