လူယဥ္ေက်းတခ်ဳိ႕ ရဲ႕
လက္စြဲေတာ္ အျပံုးေတြနဲ႔ စကားခ်ဳိခ်ဳိမ်ား...
သူလိုငါလို ရွင္သန္ေနတဲ႔
အျပံုးတုေတြနဲ႔ မနက္တိုင္း
အသက္ငင္ေနခဲ႔။
ေပ်ာက္ရွေနတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မဲ႔ ေနတဲ႔ မနက္ျဖန္တုိင္းကို
တစ္ေထာင္႔ငါးရာ ေမတၱာတရားနဲ႔
ျပဳျပင္ကာ အသက္ဆက္ခ်င္သူကိုမွ
ကံတရားက
ရက္စက္မွုနဲ႔ လွည္႔ကြက္ေတြ
အလွည္႔က် ထုတ္သံုးခဲ႔တယ္။
တစ္သက္လံုး လူရာမ၀င္ခဲ႔သမ်ွ
ခ်စ္သူ အတြက္ အေရာင္ မြဲမြဲ ၾကယ္ေလးတစ္စင္း
ျဖစ္ေလမလား လို႔ေတာ႔ ေမ်ွာ္လင္႔ခဲ႔သား
တကယ္ဆိုေတာ႔...
လမ္းေဘးက ေဒၚဘုမ
လမ္းမေပၚ လမ္းသလားေနတဲ႔ အျဖစ္ကေတာင္
ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ပိုခမ္းနားဦးမယ္ ထင္ရဲ႕။
တစ္ဖက္သတ္ အျမင္
တယူသန္အေတြးေတြနဲ႔
ကၽြန္ေတာ႔နားက ေ၀းေ၀းကုိ
သူထြက္သြားေနၾက..
ရင္တစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္
အာေခါင္ေတြကြဲအက္မတတ္
ဟစ္ေအာ္ ေမးၾကည္႔ခ်င္တယ္
နယူတန္ရဲ႕ နိယာမ မွားမ်ားေနသလားလို႔။
ဘ၀ခါးလာလုိက္
ေမ်ာေလာေပၚလာလိုက္
မၾကာခင္ မတည္ျမဲမွုနဲ႔
ေပ်ာက္ကြယ္ခါနီးတဲ႔ အရာမ်ား
ဥေပကၡာ တရားကေတာ႔
စည္းခ်က္ကုိ မွန္လို႔။
ေန႔ညမွားေအာင္ လြမ္းမိတာ
ဘယ္သူေတြ မယံုကာအျပစ္ဆိုမလဲ
ေသခ်ာေရရာတာေတြ ပုန္းေရွာင္ေနခဲ႔
ခြဲခြာျခင္း ေတြ ၾကာေတာ႔ရိုးလာမယ္တဲ႔
ကၽြန္ေတာ႔္အတြက္ေတာ႔
ဒါေတြက အျမဲတမ္း ခါးတယ္
ဒီလိုနဲ႔...
ေငးလုိက္ ေတြးလိုက္
ေရလိုက္ ငါးလိုက္
ငါးအၾကိုက္ ေရလိုိက္
ေရအလိုက္ ငါးမၾကုိက္
ေဇာက္ထိုးေကာင္လုိပဲ
ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ ရူးခ်င္တယ္။
ခ်စ္တဲ႔
ရန႔ံခ်ဳိ
No comments:
Post a Comment