အလွမ္းရယ္ေ၀းတဲ့
လမ္းသြယ္နေဘးက …
ပန္းငယ္ေလးရဲ႕ ဘ၀ပါေလ … ။
အညၾတ ဒီရင္ခြင္မွာ
ေရႊလိပ္ျပာ လာခို၀င္ေတာ့
ၿငိဳျငင္ကာ မျငင္းပယ္ရက္ၿပီမို႔
အဆင္းရယ္နတၳိ ပန္းငယ္က
အတင္းတြယ္ဖက္မိေလသလား
မွားမိေတြေ၀ … ။
အထင္မလြဲပါနဲ႔ …
ရင္ထဲမွာ နာက်င္တတ္ေပမဲ့
ဇာတ္နာတယ္ ဆိုရေအာင္
အရပ္တကာလည္ ငိုမျပပါဘု
အားငယ္သူ႔ ပ်ဳိရင္ခြင္မွာ
နားလည္မႈ လိုခ်င္တာကို
မွားတယ္ဟု ၿငိဳျငင္ေန …
အို … ထင္ရက္ ေလသလား … ။
ေရႊလိပ္ျပာ အစာျပည့္ၿပီမို႔
ေျဖသိမ့္စရာ ရွာမေတြ႔သည္လား
စကားဆို ပ်ားလိုမခ်ဳိတဲ့ျပင္
အနားကိုလဲ မသြားလို မလာလိုေတာ့
ေလ်ာ့ရဲရဲ ေမတၱာဓာတ္
ေပါ့နည္းနည္း သစၥာပ်က္ကာ
အခ်စ္မပါ အျပစ္ရွာရက္တဲ့အျပင္
ေနာက္တပင္ ေလွ်ာက္၀င္လို႔ လွမ္းလိုမွ
ပန္းပ်ဳိမွာ ႏြမ္းငိုကာ တ-ရွာရ
သဘာ၀ပါ လိပ္ျပာအက်င့္ေပမို႔
စိတ္မွာ က်ိတ္ခါ ေျဖမိေလျငား
အတိတ္ဟာ အဆိပ္ပမာ ပူေလာင္ၿငိေလေပါ့
သိကၡာရွိေယာင္ သူဟန္ေဆာင္တဲ့
ေရႊလိပ္ျပာ အေမာင္သိေစသား … ။ … ။
***
ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)
No comments:
Post a Comment