ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေမြးဖြားဖုိ႔ဆိုတာ တကယ္မလြယ္တဲ႔ အျဖစ္ပါ။ က်န္းမာေရးဘက္က ၾကည္႔ၾကည္႔၊ စီးပြားေရးဘက္က ၾကည္႔ၾကည္႔။ မိခင္ေလာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒုကၡ ကလည္း တယ္ျပီး မေသးလွေပ။ ေတာ္တန္ရံု ေမတၱာ၊ သတၱိိနဲ႔ေတာ႔ ရမည္မထင္။ ဒါေပမယ္႔ ေဆြ အားေမြးခဲ႔ပါတယ္။ သားၾကီးကိုေမြးျပီး ၂ၾကိမ္ ကေလး အဖတ္မတင္ဘဲ ေ၀ဒနာေတြ ခံစားခဲ႔တာေတြကို ေမ႔။ သားၾကီးကို ေလာကထဲ အထီးက်န္မဆန္ေစလိုတာလည္း ပါတယ္။ တစ္ဦးတည္းေသာသားမို႔ အခ်စ္ပိုကာအလိုလုိက္ထားမိေပမယ္႔ သားၾကီးကလည္း ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတာ႔ သံေယာဇဥ္ အရွိရွာသားမုိ႔ ေဆြလညး္ အားတင္းမိပါတယ္ေလ။ ဒီတခါ အဆင္ေျပေကာင္းရဲ႕။
သားငယ္ေလး ကုိယ္၀န္ရွိစကတည္းက မၾကာခနအိပ္မက္မက္ေလ႔ရွိတာေတြက အမ်ားသားပဲ။ ၾကည္ႏူးစရာေတြမ်ားတယ္ ထင္တယ္။ ေတာေတာင္ ေရေျမ စိမ္႔စမ္းေတြ ....အို....လွလိုက္တာေလ။ ဒါေပမယ္႔ သားငယ္ေလးကို ေမြးဖြားခါနီး မက္တဲ႔အိပ္မက္ေတြက မိုးၾကီး ေလၾကီး က်တာေတြပဲ မ်ားလွတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆြတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားဖို႔ ေဆးရံုတက္ရျပီ။ ေမြးဖြားတာ အခက္အခဲမရွိေပမယ္႔ သားငယ္မွာ အသား၀ါ ပါေနလို႔ဆိုျပီး ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္ေလးထဲမွာ မီးျပတဲ႔အခန္းေလးထဲမွာထားထားရတယ္။ သားငယ္လို အရြယ္တူ ကေလးငယ္ေလးေတြလက္မွာေတာ႔ မိခင္နံမည္ ကုိယ္စီလက္ပတ္ေလးေတြနဲ႔ရယ္ေပါ႔။ သားငယ္ေလးကို က်န္းမာေစဖုိ႔ ေဆြ႔ ေမေမက သံတုိင္ တဲ႔။ ေသာၾကာသားေလး သံတုိင္ပါ။ ဆံပင္ မဲမဲထူထူေလးေတြ၊ ပါးခ်ဳိင္႔ေလးေတြ၊ မ်က္ေတာင္ရွည္ေတြနဲ႔ သားကိုခ်စ္လို႔မ၀ႏုိင္ခဲ႔။ သားၾကီးကို ျပၾကည္႔ေတာ႔လည္း ခ်စ္ေနတာ။ ဒါေပမယ္႔ ထံုးစံအတိုင္း သားငယ္ကို ႏုိ႔တိုက္ဖို႔အခ်ိန္မွ ေဆြ က ၾကည္႔ျမင္ခြင္႔ရသူပါ။ သားငယ္ေလး အေဖကေတာ႔ ခနတိုင္းသြားၾကည္႔ျပီး သတင္းျပန္ပို႔ပါတယ္။ သားငယ္ေလးက လက္ေလးေတြလွုပ္တာ ေျခေတြလွုပ္တာကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးမွုအျပည္႔နဲ႕ ေျပာျပတတ္တာကို ေဆြကလည္း ၾကည္ႏူးမွုနဲ႔ ၾကားသိေနရတာေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ သားငယ္ေလး ၆ရက္သားေျမာက္တဲ႔ ည ေဆးရံုအျပင္မွာ မိုးေတြေမွာင္ေနတာပဲ။ ေလေတြတိုက္လုိက္တာဆိုတာေလ ...ေဆြ႔အခန္းျပတင္းတံခါးေတြေတာင္ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔။ သားငယ္ေလးအေဖကေတာ႔ စိတ္မခ်လို႔ဆိုျပီး ေဆးရံုအျပင္မွာ တံလ်ားေလးေတြေရွ႕ကေန ေဆြ႔ကို ကုိယ္ေယာင္ျပျပီး ေစာင္႔ေနရွာပါတယ္။ ေဆြျမင္ရေအာင္ သူကမတ္တတ္ရပ္ျပီး စာေစာင္တစ္ခု ဖတ္ေနတာလည္း ေဆြ ျမင္ေနရတယ္။ ေလေတြ ျပင္းလာလို႔ အခန္းတံခါး က ၀ုန္းခနဲ အပြင္႔။ အခန္းေရွ႕က အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ ေဆြ႔အခန္းရွိရာကို ၾကည္႔ျပီးထြက္သြားတာ ေတြ႔လုိက္တယ္။ ဆံပင္ရွည္ရွည္ အရပ္ျမင္႔ျမင္႔ အသားျဖူျဖူနဲ႔ အေတာ္က်က္သေရရွိတာပဲလို႔ေတာင္ ေဆြက မွတ္လုိက္ပါေသးတယ္။ မိုးေရာ ေလေရာ ပိုသည္းလာတယ္။ ေဆြလည္း စိတ္ထဲမွာမေကာင္းလာတာနဲ႔ တတ္သမွ် မွတ္သမ်ွ ဘုရားစာေတြရြတ္ဖတ္ေနမိပါတယ္။ မိုးေလျငိမ္ေတာ႔ ကေလးအေဖလည္း မနက္စာ၀ယ္ျပီး လာတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သားငယ္အခန္းကိုသြားၾကည္႔တယ္။ ျပန္လာေတာ႔ ကေလးပါမလာဘူး။ ကေလးက ေနေကာင္းျပီတဲ႔။ ေဆးရံုမွာခနေတာ႔ထားခဲ႔ရမယ္တဲ႔။ ဆိုျပီး မနက္စာစားျပီး ဆရာမေတြကို ႏွုတ္ဆက္တယ္။ျပီးေတာ႔ ေဆြ႔ကိုအိမ္ျပန္ေခၚဖို႔ ျပင္ဆင္ပါေတာ႔တယ္။ စိတ္ထဲမွာ လိပ္ခဲတင္းတင္းျဖစ္ေနေပမယ္႔ ပံုမွန္ပါပဲေလဆိုျပီး ျပန္ဖို႔ျပင္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြလည္း ဒီလိုပဲဆင္းကုန္ျပီဆိုေတာ႔ အလုပ္ရွုပ္ေနတဲ႔သူ႔ကုိ ဘာမွမေမးျဖစ္ေတာ႔။ သားၾကီးကိုလညး္ေအာက္ေမ႔လွျပီေလ။ ဒီလိုနဲ႔ အငွားကားငွားျပီး အျပန္ လမ္းတ၀က္ေရာက္မွ ဘာမေျပာ ညာမေျပာ ေဆြ႔ကိုဖက္ကာ ငိုပါေတာ႔တယ္။ အစကတည္းက မ်က္ႏွာနီေနတာကို ပင္ပန္းလုိ႔ထင္ျပီး ဘာမွမေမးျဖစ္ခဲ႔တာ ေဆြလည္း ဘာျဖစ္ေနခဲ႔မွန္းကို မသိေတာ႔ပါ။ ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးဖို႔မလုိေလာက္ေအာင္ စိတ္ထဲမွာ ၀ုန္းဆန္သြားပါေတာ႔တယ္။ ထင္တဲ႔အတုိင္း သားငယ္ေလးမရွိေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ညက ေဆြ သားငယ္ကို ႏို႔တုိက္ခဲ႔ေသးတာ အေကာင္းရယ္။ တကယ္လည္း ဒီေန႔ဆို သားငယ္နဲ႔အတူ အိမ္ျပန္လို႔ရျပီပဲ ေတြးမိေသးပါတယ္။ သားငယ္ေဖေဖကေတာ႔ ေျပာတယ္။ မနက္ ကေလးေတြႏို႔တိုက္တဲ႔အခ်ိန္ကိုေရာက္ေတာ႔ သားငယ္ကုိ သူ႔အေဖက ထံုးစံအတုိင္းသြားေခၚပါတယ္။ တာ၀န္က်ဆရာမက ေျပာလိုက္တယ္တဲ႔..။(ရွင္တုိ႔ ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ကေလးကို ႏုိ႔တိုက္ခ်င္ေနၾကတာလဲ။ ေစာနေလးတင္ ကေလးအေမ ေဘဘီေဆြေဆြ႔ (သားငယ္လက္ပတ္မွ နံမည္ေလး) ကို လာျပီးသူကုိယ္တိုင္ တိုက္သြားျပီးျပီေလ။ ) (ဗ်ာ..သားအေမလာတယ္ ဟုတ္လား ဆရာမ။ ဘယ္လုိပံုစံလဲ) (ေအာ္ ... အသားျဖဴျဖဴ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔ရယ္ အရပ္လညး္ ျမင္႔တယ္ေလ။ ရွင္ကလည္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ) ေျပာျပီး ကေလးကို သြားၾကည္႔ၾကတယ္တဲ႔။ သားငယ္က အသက္မရွိေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ေဆြ နားလည္လိုက္တာ တစ္ခုပါပဲ။ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ညက ျမင္လိုက္တဲ႔ အမ်ဳိးသမီး၊ ေနာက္ မိုးၾကီး ေလၾကီး က်တာ ကို ၾကားဖူးတာေတြနဲ႔ ဆက္စပ္လုိက္မိရင္ သားကုိ သူ႔ဘ၀ေဟာင္းက အေမက ညကတိုင္ လာေခၚသြားတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ ေဆြတို႔လင္မယားလည္း ေျဖမဆည္ႏုိင္ေပမယ္႔ လုပ္စရာရွိတာကို ထံုးတမ္းစဥ္လာအတုိင္း သားငယ္ေနာက္ဆံုးခရီးကို အေကာင္းဆံုး ပို႔ေဆာင္ခဲ႔ပါတယ္။ လူ႔ျပည္ကို ရက္သတၱပတ္ပဲ လာခြင္႔ရခဲ႔တဲ႔ သားငယ္သံတုိင္ေလးကုိ ေအာက္ေမ႔မိတုိင္း သူ႔မိခင္ျဖစ္သူကုိ ပထမ ေဆြ ေတာ္ေတာ္ စိတ္နာခဲ႔မိဖူးပါတယ္။ ဒီေလာက္ဒုကၡ ေတြ ခံျပီး ေမြးခဲ႔ျပီးမွ သားငယ္ကုိ ေဆြ တကယ္ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာပါပဲေလ။ ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္တန္ေတာ႔လည္း မိခင္ခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာနာမိေတာ႔လည္း ေဆြ နားလည္မိပါတယ္။သားငယ္သံတုိင္ေလးကို သတိရေအာက္ေမ႔မိတိုင္း သူတို႔သားအမိကို ေဆြ ေမတၱာပို႔သမိပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းေသာ သားၾကီးအတြက္ ခုဆို ေဆြတုိ႔မွာလည္း သမီးငယ္ေလး ရွိေနျပီေလ။ ရရွိခဲ႔တဲ႔ လူ႔ဘ၀ ခဏတာဆိုေပမယ္႔ ေဆြတို႔ အေကာင္းဆံုးေတြနဲ႔ပဲ ရွင္သန္ခ်င္တာပဲမလား။ ၾကံဳလာတဲ႔ ဘ၀တိုခရီးမွာ သားရယ္ မယားရယ္ ေလာကၾကီးအလယ္ ဆိုျပီး ေဆြတို႔ေတြ ဆက္လက္ ခ်ီတက္ၾကရဦးမွာပဲေလ။ ဒီလိုသံေယာဇဥ္ေတြကို ပူလွခ်ည္ရဲ႕ဆိုျပီးလည္း ေဆြ လႊတ္ခ်မပစ္ရက္ႏိုင္ေသးပါ။ တရားအားထုတ္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနေပမယ္႔ သားၾကီး နဲ႔ သမီးငယ္တုိ႔ ေက်ာင္းဆင္းအျပန္ စားႏိုင္ေအာင္ သူတို႔အၾကိုက္ ပုစြန္ထုတ္ဟင္း နဲ႔ ကင္းပြန္းရြက္ခ်ဥ္ဟင္းခ်က္ျပီး ၀ရန္တာက ေမွ်ာ္မိေနပါေတာ႔တယ္။ ေအာ္ ေလာကၾကီးအလယ္ အလည္ေရာက္လာသူေတြ ဆိုေပမယ္႔လည္း....။ ။
ခ်စ္တဲ႔
ရန႔ံခ်ဳိ
No comments:
Post a Comment