ျပတင္းေပါက္က်ယ္ေတြရွိေပမယ္႔ ဖြင္႔ခြင္႔မရွိတဲ႔ ဒီအခန္းေလးထဲ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္ဆိတ္စြာ ေနထိုင္ေနမိတယ္...။ မနက္အေစာပိုင္း ႏွုိးစက္ထက္ ေစာစီးစြာ ႏိုးေလ႔ရွိျပီး တေရးမွမအိပ္လိုက္ရသလို ကၽြန္ေတာ္ ႏံုအေနေလ႔ရွိတယ္။ ေကာ္ဖီ ၂ခြက္စာႏွပ္ခဲ႔ျပီး ေရအျမန္ခ်ဳိးတယ္။ ေကာ္ဖီခြက္ကုိယူျပီး အခန္းေလးထဲကို ၀င္ခဲ႔တယ္။ ျပီး တစ္ေန႔တာ လည္ပတ္ေနက်အတိုင္း လူအတုအမ်ားစုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စစ္ခင္းဖို႔ အခန္းတံခါးကို ပိတ္ခဲ႔တယ္။ ေအးျမမွုမရွိတဲ႔ ေလထုထဲကိုထြက္လုိက္တာနဲ႔ စိတ္က သက္၀င္မွုတို႔ ကင္းေနခဲ႔တယ္။ တကယ္ဆို.... ဒီဘ၀ ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာက္ခဲ႔တာပဲေလ။ တေန႔တာ လည္ပတ္မွုေတြအျပီး ေမွာင္ေနတဲ႔ အခန္းေလးထဲကို ၀င္လာခဲ႔တယ္။ မီးမဖြင္႔ခ်င္ဘူး။ အိတ္ကိုအသာခ်ျပီး ကုတင္ေပၚအသာလဲွမိရင္း ျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ အတိတ္ကို ျပန္အသက္သြင္းတယ္။ က်င္လည္ျဖတ္သန္းခဲ႔ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာထဲကေန ရရွိလိုက္တာေတြ၊ ဆံုးရွုံးလုိက္တာေတြ ျပန္လည္ဆယ္ယူၾကည္႔မိတယ္။ လြမ္းတယ္။ လြမ္းတယ္။ သက္ျပင္းကို အထပ္ထပ္ခ်ရင္း အ၀တ္လဲ၊ မီးဖြင္႔ျပီး ကြန္ျပဴတာကို အသာဖြင္႔ ဘယ္သူမ်ားရွိမလဲ အြန္လိုင္းမွာ လုိက္ရွာမိတယ္။ စကားေျပာဖို႔ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႔ ရွိရင္ ခနေျပာတယ္။ ရယ္စရာေတြ ရွာၾကံျပီး ေျပာခ်င္ေပမယ္႔ သူတို႔ဆီက ၾကားေနရတဲ႔အမ်ားစုက အသည္းကြဲျခင္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕နဲ႔ အျပင္ထြက္ခ်င္ေပမယ္႔ ဘ၀တူသူေတြမိုိ႔ သိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ႔ပါ။ ညေတြ မိုးလင္းခါနီးမွ အိပ္ေပ်ာ္ျဖစ္တယ္။ ဓာတ္ပံုေတြကို ထိုင္ၾကည္႔မိရင္း အလြမ္းေတြခ်ည္း ဆယ္ယူမိေနတတ္ေတာ႔ ခန ခန နာမက်န္းျဖစ္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ...လူေတြကို ေပ်ာ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ႔လည္း ဒီဖြင္႔လို႔မရတဲ႔ ျပတင္းေပါက္မ်ားရွိေပမယ္႔ ေမွာင္ေနတဲ႔ အခန္းထဲ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ တြင္ေအာင္းကာ က်ဆံုးေနမိတယ္။ လူမသိ သူမသိေပါ႔။ :)Sunday, July 10, 2011
အခန္းထဲမွာ...
ျပတင္းေပါက္က်ယ္ေတြရွိေပမယ္႔ ဖြင္႔ခြင္႔မရွိတဲ႔ ဒီအခန္းေလးထဲ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္ဆိတ္စြာ ေနထိုင္ေနမိတယ္...။ မနက္အေစာပိုင္း ႏွုိးစက္ထက္ ေစာစီးစြာ ႏိုးေလ႔ရွိျပီး တေရးမွမအိပ္လိုက္ရသလို ကၽြန္ေတာ္ ႏံုအေနေလ႔ရွိတယ္။ ေကာ္ဖီ ၂ခြက္စာႏွပ္ခဲ႔ျပီး ေရအျမန္ခ်ဳိးတယ္။ ေကာ္ဖီခြက္ကုိယူျပီး အခန္းေလးထဲကို ၀င္ခဲ႔တယ္။ ျပီး တစ္ေန႔တာ လည္ပတ္ေနက်အတိုင္း လူအတုအမ်ားစုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စစ္ခင္းဖို႔ အခန္းတံခါးကို ပိတ္ခဲ႔တယ္။ ေအးျမမွုမရွိတဲ႔ ေလထုထဲကိုထြက္လုိက္တာနဲ႔ စိတ္က သက္၀င္မွုတို႔ ကင္းေနခဲ႔တယ္။ တကယ္ဆို.... ဒီဘ၀ ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာက္ခဲ႔တာပဲေလ။ တေန႔တာ လည္ပတ္မွုေတြအျပီး ေမွာင္ေနတဲ႔ အခန္းေလးထဲကို ၀င္လာခဲ႔တယ္။ မီးမဖြင္႔ခ်င္ဘူး။ အိတ္ကိုအသာခ်ျပီး ကုတင္ေပၚအသာလဲွမိရင္း ျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ အတိတ္ကို ျပန္အသက္သြင္းတယ္။ က်င္လည္ျဖတ္သန္းခဲ႔ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာထဲကေန ရရွိလိုက္တာေတြ၊ ဆံုးရွုံးလုိက္တာေတြ ျပန္လည္ဆယ္ယူၾကည္႔မိတယ္။ လြမ္းတယ္။ လြမ္းတယ္။ သက္ျပင္းကို အထပ္ထပ္ခ်ရင္း အ၀တ္လဲ၊ မီးဖြင္႔ျပီး ကြန္ျပဴတာကို အသာဖြင္႔ ဘယ္သူမ်ားရွိမလဲ အြန္လိုင္းမွာ လုိက္ရွာမိတယ္။ စကားေျပာဖို႔ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႔ ရွိရင္ ခနေျပာတယ္။ ရယ္စရာေတြ ရွာၾကံျပီး ေျပာခ်င္ေပမယ္႔ သူတို႔ဆီက ၾကားေနရတဲ႔အမ်ားစုက အသည္းကြဲျခင္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕နဲ႔ အျပင္ထြက္ခ်င္ေပမယ္႔ ဘ၀တူသူေတြမိုိ႔ သိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ႔ပါ။ ညေတြ မိုးလင္းခါနီးမွ အိပ္ေပ်ာ္ျဖစ္တယ္။ ဓာတ္ပံုေတြကို ထိုင္ၾကည္႔မိရင္း အလြမ္းေတြခ်ည္း ဆယ္ယူမိေနတတ္ေတာ႔ ခန ခန နာမက်န္းျဖစ္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ...လူေတြကို ေပ်ာ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ႔လည္း ဒီဖြင္႔လို႔မရတဲ႔ ျပတင္းေပါက္မ်ားရွိေပမယ္႔ ေမွာင္ေနတဲ႔ အခန္းထဲ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ တြင္ေအာင္းကာ က်ဆံုးေနမိတယ္။ လူမသိ သူမသိေပါ႔။ :)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment