အညာေႏြေန႔ခင္း လမ္းမၾကီးအလယ္ ေလရူးနဲ႔အတူ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသလိုပဲ ေလာကၾကီးက ေျခာက္ကပ္ေနတယ္ ခင္..။ လမ္းေပၚမွာ သူတို႔ကိုသူတို႔ လူေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔သူေတြကေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုမ်ား ေမးေငါ႔ ေလွာင္ေျပာင္ရင္း ၾကည္႔ေနျပီထင္ပါရဲ႕ကြယ္..။ အင္းေလ..တကယ္ဆိုေတာ႔ ကိုယ္ကလည္း သူတို႔ထင္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေနတာပဲေလ..။ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္ေတြမဲ႔ေနတဲ႔ ကိုယ္႔ဘ၀ကလည္း ေသေနတာပဲမလား။ ရင္ပူတယ္ ခင္..။
လမ္းေဘး အေအးဆိုင္တစ္ခုထဲက ထြက္လာတဲ႔ ကေလာင္ ကလင္ဆိုတဲ႔ အသံေၾကာင္႔ ကိုယ္နည္းနည္းေတာ႔လက္ရွိေလာကထဲ ျပန္ေရာက္လာျပန္တယ္။ ၾကံရည္ဆို ေရခဲနည္းနညး္နဲ႔ သံပုရာရည္ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေလးေသာက္တတ္တဲ႔ ခင္႔ကို သတိရလို႔ အေအးဆိုင္ရွိရာ ကိုယ္လွမ္းမိတယ္..။ သူတို႔က ကိုယ္႔ကို ရြံသလို ၾကည္႔ၾကတယ္ ခင္။ တကယ္ဆို ကိုယ္ မရူးဘူးဆိုတာ။ ခင္ ကေရာ ကိုယ္႔ကို ျမင္ရင္ အဲ႔သလိုပဲ ဆက္ဆံမွာပဲလား။ အေတြးနဲ႔တင္ ဆံပင္ကို တစ္ခ်က္သပ္တင္မိတယ္ ။ ယံုပါ ခင္.. ခင္႔အၾကိုက္ ကိုယ္ တကယ္ျပင္ဆင္ခဲ႔ဖူးတယ္ ဆိုတာ ခင္ အသိသားပဲေလ။ လမ္းေပၚမွာ ျပန္႔က်ဲေနတဲ႔ ေဟာဒီ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကုိ ကိုယ္က နင္းပစ္ရမွာ သိပ္ကို အားနာတယ္။ အားမတန္ မာန္ေလ်ာ႔ျပီး ေျမေပၚမွာ ေၾကြလြင္႔ရတဲ႔ သူတို႔ဘ၀ ကိုယ္ သိပ္သနားတာပဲ။ အပင္ေအာက္ကေန သူတို႔ ေမာ္႔ၾကည္႔လိုက္ရင္ ရြက္လက္သစ္ေတြနဲ႔ တည္ျမဲက်န္ခဲ႔တဲ႔ အရင္းနီးဆံုး သစ္ပင္ၾကီးကို သူတို႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လြမ္းဆြတ္ေနမလဲ။ ခင္ေတြးၾကည္႔မိလားဟင္။ ကိုယ္ က အားနာတတ္တာပါ ခင္ရယ္။
ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြတန္းစီေနတဲ႔ ဒီအပင္တန္းေအာက္ ေရာက္ျပန္တယ္..။ ကေလးေတြ အတန္းေက်ာင္းဆင္းေတာ႔မယ္ ခင္။ ေန႔စဥ္ ကိုယ္ျမင္ေနက်ျမင္ကြင္းေလးေပါ႔။ သိပ္ျမတ္ႏိုးလြန္းလို႔ ဒီလိုပဲ ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းဆင္းျပန္လာတဲ႔ ေက်ာင္း၀တ္စံုကိုယ္စီနဲ႔ ကေလးေတြကို ကိုယ္ လာေငးျမဲ။ သိပ္ျမတ္ႏုိးတယ္ ခင္နဲ႔ေတာ႔ ထပ္တူက်ခ်င္မွ က်လိမ္႔မယ္။ မာနနဲ႔တင္းတင္းေစ႔တတ္တဲ႔ ခင္႔ႏွုတ္ခမ္းတစ္စံုကို ျမင္ေယာင္မိေတာ႔ တပ္မက္စိတ္နဲ႔မဟုတ္တာ ဘာသာသိေပမယ္႔ ကိုယ္ အာေခါင္ေတြေျခာက္လာပါတယ္ ခင္..။ ခင္နဲ႔ ပတ္သတ္သမ်ွ အရာတုိင္းက ေႏြးေထြးစြာ အသက္၀င္ဆဲ။ ကိုယ္၀င္သက္ ထြက္သက္န႔ဲအတူ ရွင္သန္ေနဆဲပဲ။ သစ္ရြက္ေၾကြေတြလိုပဲ ကိုယ္ကလည္း ခင္႔အနားကေန ဒီလိုပဲ ေျမေပၚမွာ သက္စင္း ခင္႔ေျခေတာ္ရင္းမွာ ၀မ္းနည္းအားငယ္ေနမယ္ဆိုတာ ခင္က သတိေတာင္ မရတာလားကြယ္..။ တခါတေလ ေတြးမိတယ္။ ခင္႔အေတြးထဲ ေဟာဒီလူဆိုတာ မရွိေတာ႔သလို ၊ ဒီေလာကၾကီးထဲကေန အားထုတ္စရာမလိုဘဲ အလိုလို ေၾကြလြင္႔ႏုိင္ခ်င္မိတယ္.။ ျမတ္ႏိုးျခင္းက ထုထည္ၾကီးမိေတာ႔လည္း သံေယာဇဥ္က ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ပဲ ၾကြင္းက်န္ခဲ႔တယ္ ခင္..။ ခင္ကေရာ...။
အျမင္ေတြေတာင္ ၀ါးကုန္တယ္ခင္..။ ဒီေႏြ သိပ္ကို ပူတာပဲ။
ဟိုးလမ္းသြယ္ထဲကေန ႏြားတစ္အုပ္ဆင္းလာျပီ။ ကိုယ္ကေတာ႔ လုပ္ေနက်ပဲမို႔ ကုကၠိဳလ္သီးေတြကို စုေပးထားမိတယ္။ သူတို႔ဘာသာ ရွာစားႏိုင္ေပမယ္႔ မအားထုတ္စရာမလိုဘဲ အလိုလိုအဆင္ေျပေစခ်င္မိတာ ....။ ခင္ကေတာ႔ ကိုယ္႔အားကုိ ကိုးရမွ ေက်နပ္တတ္သူ။ ခင္႔အတြက္ မသိမသာတစ္မ်ဳိး၊ သိသိသာသာတစ္မ်ဳိး ျဖည္႔စႊမ္းခဲ႔မိဖူးပါတယ္။ ရလာဒ္က ခင္႔ျငဴစူမ်က္ေစာင္းပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ရင္ခုန္သားပဲ ခင္ရယ္။
ခင္..ဒီည လ, က မသာဘူးကြယ္။ ဒါေပမယ္႔ ညေလညင္းနဲ႔ ပုရစ္ေအာ္သံေတြၾကားေတာ႔လည္း ရင္မွာလြမ္းဆြတ္ေပမယ္႔ နည္းနည္းေတာ႔ ဘ၀င္မွာ ေအးေစသားပဲ။ အိမ္ေရွ႕က စကားပင္တန္းေလးေတာင္ ညနဲ႔အတူ ေမႊးေနတာပဲ။ ခင္နဲ႔စိတ္ကူးခဲ႔ဖူးတဲ႔ စကားပင္တန္းေလး။ စကားျဖဴ၊ နီ ခင္႔အၾကိဳက္ ကိုယ္တိုင္စိုက္ခဲ႔တယ္။ ကိုယ္ ညတိုင္းတိုးတိုးေလး ဒီစကားတန္းေလးေအာက္ လမ္းေလ်ာက္ရင္း ေလခၽြန္မိတဲ႔ ေတးကတစ္ပုဒ္တည္း ခင္ရဲ႕။ ေမတၱာေစကၽြန္ တဲ႔။ ခင္နားေထာင္ၾကည္႔ေနာ္။ ဒီမွာ ေမတၱာေစကၽြန္သီခ်င္းေလး။ဘ၀မွာ စိတ္ကူးနဲ႔လမ္းေတြ ရွိေပမယ္႔ ကုိယ္တို႔ အတူေလွ်ာက္ခြင္႔မွ မရွိတာပဲ။ ဒီလိုပါပဲ ခင္ရယ္။ တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္က ခင္႔အတြက္ ေမတၱာေစကၽြန္ပါပဲ။ ခင္.. ေနေပ်ာ္ပါေစ။ ေသာကကင္းပါေစ။
ခ်စ္တဲ႔
ရနံ႔ခ်ဳိ
No comments:
Post a Comment