အလြမ္းမေျပ ေက်ာင္းေတာ္ေျမအတြက္ (၁)

ေက်ာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာက ေမာင္မယ္သစ္လြင္ပြဲအတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ႔တာေတြကို သတိရတိုင္း ျပံုးမိတယ္။ ဒီလိုေလ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေနာက္ဆံုးႏွစ္ မမၾကီးေတြဆိုေတာ႔ အငယ္တန္းကေလးေတြ အတန္းကို ဆင္းျပီး တစ္ခန္း၀င္ တစ္ခန္းထြက္ မင္းသား မင္းသမီး ဇာတ္ရန္ နဲ႔ အလွဘုရင္ အမေတြ အဖိုေရြးရတာေတြလည္း ရွိတယ္။ တစ္လလံုးနီးပါးပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္တန္းလံုး အလုပ္ရွုပ္ေနၾကတာ တစ္လလံုးနီးပါးပါပဲ။ ဆရာေတြလည္း မသိမသာ ေရာျပီး ေပ်ာ္ေနၾကတာ... စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသင္ႏုိင္ၾကေတာ႔ဘူး။ ဆရာတစ္ေယာက္က စာသင္မယ္ၾကံတုန္းရွိေသး။ အငယ္တန္းက ကေလးေတြက လာလိုက္၊ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ခြင္႔ေတာင္းျပီး ထြက္သြားတယ္။ အေစာပိုင္းက အခန္းေရွ႕မွာတင္ ေျပာၾကဆိုၾကနဲ႔။ ျပီးမၾကာခင္ ေက်ာင္းကန္တင္း ဘက္ကို ေရာက္သြားတာမ်ားေတာ႔ ဆရာေတြလည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး အတန္းေတာ႔၀င္ေပးတယ္။ စာမသင္ႏိုင္ဘူး။ တစ္ေန႔ အတန္းထဲကို ဆရာ၀င္တယ္။ စာမသင္ဘဲ စာေတြနဲ႔ပတ္သတ္တာေတြကို အတန္းထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ သူေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးေနတာေပါ႔။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာက အလယ္တန္း တစ္တန္းလံုးကုိ လူမရွိဘဲ လြယ္အိတ္တစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ စာအုပ္ေတြပဲ က်န္ခဲ႔တယ္။ ဆရာက ေရွ႔ဆံုးတန္းက စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ ယူျပီး လွန္ၾကည္႔တယ္။ ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေခၚျပီး "ငါေတာ႔ မဖတ္တတ္ဘူး။ သူဘာေရးတာလဲ နင္သိလားတဲ႔" ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ၾကည္႔တယ္။ သူက ခံစားခ်က္ေတြခ်ေရးထားတာ။ ေရးသူက အတန္းထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေအးတဲ႔သူ။ သူေရးထားတာက ဒီလို။ nါ႔ nွစ္ L ံုး t ါး y႔ဲ ွ Qြင္း ငါ႔ႏွလံုးသားရဲ႕ ကြင္းဆိုျပီး စာေတြခ်ေရးထားတာ။ သူကစာထဲမွာ အငယ္တန္းက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ျပီး ခ်စ္ေနတာကို ေရးထားတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူးဘဲ ေျဖလိုက္ရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အဖြဲ႔ေတြခြဲျပီး ျပင္ဆင္လိုက္ၾကရတာ။ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ဧည္႔ခံေဖ်ာ္ေျဖေရး၊ စင္ျမင္႔ေဖ်ာ္ေျဖေရး၊ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ထုပ္မ်ားအေရး၊ အကဆရာမ ငွားျပီး သင္ၾက၊ အတီးတိုက္ၾကနဲ႔ အကက်င္႔ၾက။ ဇာတ္ခံု ျပင္ဆင္ေရး၊ ဇာတ္ခံုေဘးမွာ ေမဂ်ာ အထိမ္းအမွတ္ပါ၀င္ေအာင္ ပန္းခ်ီေတြ ကိုယ္တိုင္ဆြဲၾကနဲ႔ အမ်ားၾကီးပဲ။ အေဆာင္မွာဆိုလည္း ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေဆာင္တစ္ခုတည္းမွာတင္ ေမဂ်ာအစံုရွိေနေတာ႔ သီခ်င္းက်င္႔သူ၊ အကက်င္႔သူေတြနဲ႔ ညတိုင္း အခန္းေစ႔ ေလ်ွာက္ၾကည္႔ရင္း ေငးခဲ႔ရ၊ ရယ္ခဲ႔ရနဲ႔ မေမာႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ မွတ္မိေသးတယ္ EP ေမဂ်ာပြဲအတြက္ ပုဂံသူတစ္ေယာက္ ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသူႏွစ္ေယာက္နဲ႔ NO အဖြဲ႔ပံု သီခ်င္းဆိုက်င္႔တာ။ ညတိုင္း သူတို႔က တကယ္႔အဆိုေတာ္ေတြအတိုင္း အကပါ ပါတယ္။ တစ္ေယာက္က လက္ေဖ်ာက္တီးတာကို မတီးတတ္လို႔ အားလံုးက ၀ိုင္းေအာ္တာ ညတိုင္းနီးပါး။ ညတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္အျခမ္းက အကက်င္႔တာ ဦးေရႊရိုးနဲ႔ေဒၚမိုး တဲ႔။ ရယ္လိုက္ရတာ တစ္ေဆာင္လံုးက လာၾကည္႔တယ္။ ညတိုင္း အားေပးတယ္။ တကယ္႔တကယ္ ကေတာ႔ စင္ေပၚမွာ ဦးေရႊရိုး ေပ်ာက္လို႔ လုိက္ရွာတဲ႔ ေဒၚမိုးမ်က္ႏွာၾကီးကို ျမင္ေယာင္မိတိုင္းရယ္ခ်င္တယ္။ ေမဂ်ာပြဲတစ္ပြဲျပီးတိုင္း ညဆို ၁၂နီးပါး မွျပန္ေရာက္ၾကတယ္။ တစ္ေဆာင္လံုး ကိုယ္႔အခန္းကိုမျပန္ႏိုင္ေသးဘူး။ လူစုကိုခြဲြလို႔မရေသးတာ ေရခ်ဳိးကန္ၾကီးနားမွာ ေရဘဲေတြဖြင္႔ထားျပီး မ်က္ႏွာသစ္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ရင္း စကားေတြျပန္ေျပာၾက၊ ရယ္ၾကနဲ႔ မနက္၂နာရီထိုးခါနားနီးထိ။ ဟိုဘက္အေဆာင္က ေရႊဂုဏ္၀င္႔ အမ်ဳိးသားေဆာင္က ဟင္နရီအံ႔ၾကီးက လွမ္းေအာ္တယ္။ " ဟိုဘက္အေဆာင္ နန္႔ေဒ၀ီက (တကယ္က နန္းေဒ၀ီ :P) ပြဲၾကိုက္ခင္မမေတြ။ လူအိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေနျပီေဟး။ ေတာ္ၾကပါေတာ႔ ။ နင္တို႔က စင္ေပၚစင္ေအာက္ျပန္ေျပာျပီး ညလံုးေပါက္ကၾကမွာလား" ဆိုျပီးထ ေအာ္မွ ကိုယ္႔အခန္းကို အသာ၀င္ၾကတယ္။ ဒါေတာင္ တစ္ခ်ဳိ႔က ေအာ္ ျပီး စ လုိက္ၾကေသးတယ္။ လူအိပ္ခ်ိန္မွာ ေခြးက ထ ေဟာင္ေနတယ္ဆိုျပီး။ အဲ႔ဒါမျပီးေတာ႔ရင္ ပကၡဳကၠဴ ကိုေဖပုက ညစဥ္ တေရးႏိုးတုိင္း ထျပီးေအာ္ေနၾကအတိုင္း ေအာ္တယ္။ တကယ္႔မွ အက်ယ္ၾကီး ေအာ္တာ သူေအာ္ရင္ တစ္ရြာလံုးကို ၾကားေလာက္တယ္။ ဒီလို ( ေရႊဂုဏ္၀င္႔ နဲ႔ နန္းေဒ၀ီ ေရႊလမ္းေငြလမ္း ေဖာက္မယ္႔ ဗ်ာ႔) ေနာက္တစ္ခါ တစ္ေရးႏုိးရင္ ( ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနဲ႔ ပကၡဳကၠဴ ေရႊလမ္းေငြလမ္း ေဖာက္မယ္႔ ဗ်ာ႔) ဆိုျပီး ညစဥ္ကိုေအာ္တာ။ အစကေတာ႔ မသိဘူး။ ဘယ္သူေအာ္တယ္ဆိုတာကို သူက မနက္ေက်ာင္းသြားလုိ႔ကေတာ႔ ဟန္တစ္ခြဲသားနဲ႔ ႏွစ္က်ပ္သားေရႊဟန္းခ်ိန္းၾကီးနဲ႔ ) ေနာက္မွ စံုစမ္းၾကည္႔ရင္းသိတာ။ သူ႔အေဖနဲ႔ အေမနံမည္ပါသိေတာ႔ ႏွစ္ခုေပါင္းေခၚလုိက္တာ ေဖပုဆိုျပီးေတာ႔ေလ။ နန္းေဒ၀ီမွာက ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသူေတြခ်ည္း ေနၾကတာ။ ေနာက္ပိုင္းမွ နယ္စံုကျဖစ္ကုန္တာ။ အစပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔တက္တုန္းက အေဆာင္က အသစ္ ျပီးေတာ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသူေတြအကုန္ စုျပီး ေနၾကေတာ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းေဆာင္ဆိုျပီး နံမည္ေပါက္သြားေရာ။ ေျပာလုိ႔ေျပာတာမဟုတ္။ ေက်ာင္းကအေဆာင္တိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေဆာင္ေရွ႔ေနာက္ လမ္းၾကားေလးက ဂစ္တာ၀ုိင္း အမ်ားဆံုးနဲ႔ ညနက္ထိ တခါတေလ အာရုဏ္လင္းခါနီးထိ ၀ိုင္းရွိတုန္း။ ၾကြားထာ႔ :)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ mechanical က ေမဂ်ာၾကီးလည္းျဖစ္ေတာ႔ လူမ်ားတယ္။ အငယ္တန္းအၾကီးတန္းေပါင္းေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကုိၾကီးသြားတာ။ ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကုိဆိုပြဲၾကီး စၾကတာေပါ႔ေနာ္။ သူ႔အပိုင္းနဲ႔သူ အားလံုးက လူေစ႔တာ၀န္ကိုယ္စီနဲ႔ရယ္။ လူမ်ားသေလာက္ အေတာ္လည္း အခက္ခဲေတြမ်ားခဲ႔တယ္။ ခုေတာ႔ ျပန္ေတြးတိုင္း ျပံုးျဖစ္တယ္။ ပြဲရဲ႕ထံုးစံအရ ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းၾကတယ္မလား။ ၀ယ္ၾကတာေပါ႔။ တစ္ျခားေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြဖိတ္ခ်င္သူနဲ႔၊ တစ္ျခားေမဂ်ာက သူငယ္ခ်င္းကုိဖိတ္ခ်င္သူနဲ႔ဆိုေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ေရာင္းအားေကာင္းခဲ႔တဲ႔ လက္မွတ္ေတြေပါ႔။ ေျပာရရင္ ထိုင္ခံုေနရာထက္ ထမင္းစားလက္မွတ္ေလးေတြေပါ႔။ ေက်ာင္းက ထမင္းစားရံုေရွ႔မွာ လူေတြမ်က္ႏွာမေကာင္းၾကဘူးေတာ႔ထင္သား ။ ေနာက္ေတာ႔ ေမဂ်ာဆရာေတြက ဖိုင္နယ္တန္းကလူေတြကို လုိက္စုတယ္။ အားလံုးဘာမွန္းမသိဘဲ ထမင္းစားရံုၾကီးထဲကုိ ေရာက္ေတာ႔ တံခါးၾကီးကိုပိတ္ပစ္တယ္။ ျပီးေတာ႔ ဆရာဖီးက ေအာ္လုိက္တယ္။ ကဲ အားလံုး အသင္႔ျပင္ ဆိုျပီး လုပ္ပံုလုပ္နည္းေျပာတယ္။ ဟားဟား ဘာလုပ္ရမွာလဲဗ်ာ။ ဒန္ေပါက္ထမင္းနဲ႔ ထမင္းျဖဴနဲ႔ ေရာ ၾကက္သားတံုးၾကီးေတြကို ခြဲျခမ္းပစ္ျပီး ပြားရတာေပါ႔။ျဖစ္ပံုကဒီလိုေလ။ ရံုေရွ႔မွာ လက္မွတ္ကုိၾကည္႔ျပီး ထမင္းဘူးေ၀တဲ႔ အစ္ကုိၾကီးေတြက အားနာတာလား။ ခင္မင္မွုနဲ႔လားမသိဘူး။ လက္မွတ္ေတြကို မစုတ္ပစ္ဘဲ ထမင္းဘူးနဲ႔အတူျပန္ျပန္ေပးလိုက္ေတာ႔ လက္မွတ္ေတြက ပြားလာတာေလ။ ဆိုေတာ႔ ထမင္းဘူးေတြက ေ၀လို႕မေလာက္ေတာ႔ဘူးဆိုေတာ႔ ။ သိတဲ႔အတုိင္း အားလံုးက ကိုယ္႔ပြဲအတြက္ေသခ်ာျပင္ဆင္လာၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ဆို ရန္ကုန္သား နဲ႔ မႏၱေလးသူ ကဖို႔အတြက္ က်စ္ဆံျမီး ဆံပင္တုၾကီး တရမ္းရမ္းနဲ႔ ေရႊေျချခင္း အတုၾကီး တဂြပ္ဂြပ္နဲ႔ေပါ႔။ ငွားထားတဲ႔ အက်ၤ ီ ကို ဆီမေပေအာင္ က သတိထားရေသးတယ္။ အားလံုးကေသာက္ကနင္းနဲ႔ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ အားလံုးကလည္း နားလည္ေပးၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပြဲျပီးညတိုင္းလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထုိင္တိုင္းေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမဂ်ာက လူတိုင္း အေလွာင္ေျပာင္ခံလုိက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ စကားမေျပာတတ္တဲ႔ ရြာထဲက ငေမာ႔ကေတာင္ လိုက္စတဲ႔အထိ။ သူကကၽြန္ေတာ္႔ကိုေတြ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကတဲ႔ပံုကုိလုပ္ျပျပီးရင္ ထမီၾကီးမျပီး ထမင္းဘူးပြားတာကို မူဟန္ပိုပိုေလးလုုပ္ျပတာ ရွက္ရွက္နဲ႔ ရယ္ခဲ႔ရတာေတြ လြမ္းသားပဲ။ ဒါက _ စကားခ်ပ္။ :)

ပြဲကေတာ႔ သူ႔အစီစဥ္နဲ႔သူ ျမိုင္ေနတာပဲ ။ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကလည္း သူ႔ေမဂ်ာတူပြဲမို႔ထင္ပါရဲ႕ ။ ညလံုးေပါက္ အားေပးရွာတဲ႔အျပင္ စင္ေပၚတက္ျပီး စံပယ္တစ္ကံုးျဖင္႔ သူ႔ကို ပန္ေပးမယ္။ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ ေရးလို႔သီမယ္ ဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မယ္ ရွိသမွ်ပန္းကံုးအကုန္ တက္ေပးၾကတာ။ ကုိယ္႔မ်က္ႏွာကို မွတ္မိေအာင္လည္း ဆရာၾကီးေရွွ႔မွာ အၾကာၾကီး ရပ္ျပီး ပန္းကံုးကို ေသခ်ာ ကို ျပင္ဆင္ျပီး ေပးခဲ႔တာ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ရွုပ္ရန္ေကာဆိုတဲ႔အၾကည္႔နဲ႔ ၾကည္႔ခံရမွ ဆင္းေျပးလာသူေတြက ရွိေသး။ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ဆို သီခ်င္းတက္ဆိုတာ ေသခ်ာလည္း တိုက္ထားျပီးသားကို။ စင္ေပၚေရာက္ေတာ႔ သူၾကိုက္တဲ႔ သူနဲ႔အတူတြဲဆိုတာ ရင္ေတြခုန္ျပီး အသံေတာင္မထြက္ရွာဘူး။ ၾကည္ႏူးျပံုးၾကီးနဲ႔ ၾကည္႔ျပီးဆိုေနရွာတာ။ သီခ်င္းဆံုးတာေတာင္ သူက အေတာေလးကို ႏွစ္ခါသတ္လိုက္တာ တီး၀ိုင္းက ဖက္တီးတို႔ေတာင္ ကေသာကေမ်ာနဲ႔လိုက္ရတဲ႔အထိ။ တကယ္ လက္ဖ်ားခါတယ္။ သူကေတာ႔ ျပံုးျပံုးၾကီးရယ္။ စင္ေပၚက ဆင္းလာေတာ႔ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲျပီး ေသေပ်ာ္ပါျပီေတာင္လုပ္ေနတာ။ ဆင္းသာလာတယ္။ဖိနပ္ကို စင္ရဲ႕အစပ္မွာ ခၽြတ္ထားခဲ႔တာ သတိရလို႔တက္ယူတာ။ ဇာတ္စင္ကာလိုက္ကာအဖြင္႔ သူက ဖိနပ္ေကာက္ျပီး အထ။ အားလံုးက လက္ခုတ္ေတြ ၀ိုင္းတီးတာကို သူက ဘာမွမဆိုင္ဘဲ လက္ေတာင္ျပန္ျပလုိက္ေသးတယ္။ မွတ္ကေရာ။ ရင္ခုန္တာ အခ်စ္ပဲကြယ္ တဲ႔။ အကၽၤ ီ တစ္ထည္၊ လူႏွစ္ေယာက္၊ အစီအစဥ္က ေရွ႕ေနာက္ေဖ်ာ္ေျဖရမွာကို။ မွားျပီး ေၾကာ္ျငာလို႔ အက်ၤ ီ ျပန္လဲၾကရင္း စိတ္တိုိၾကတဲ႔အျဖစ္ေတြ၊ အေအးပုလင္းေတြထားတဲ႔အခန္းထဲကေန တြဲကမယ္႔မင္းသားကိုေစာင္႔ရင္း ျခင္ကုိက္ခံေနရတဲ႔ မင္းသမီးအျဖစ္ေတြ၊ ကိုယ္႔အလွည္႔ေရာက္ခါနီးမွ ျမိဳ႔ထဲကို ေကာင္မေလး သြားေခၚေနသူေတြကို စိတ္တိုၾကတာေတြ။ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ထမင္းရံဳေရွ႔မွာ အေမွာင္ထဲ အကက်င္႔သူေတြနဲ႔။ ဇာတ္တိုက္ေနသူေတြၾကားထဲ ျမက္ေတာထဲက လူၾကီးလက္ေမာင္းေလာက္ရွိတဲ႔ ေျမြၾကီးထြက္လာလုိ႔ ေအာ္ၾကတာ စင္ေပၚက ေမာ္ဒယ္ရွိဳးက ဒီေဂ်သံကုိေတာင္ ဖံုးတဲ႔အထိ။ တကယ္႔ကုိ ကေမာက္ကမနဲ႔ ရယ္စရာအျဖစ္ေတြ။ ႏွစ္ပါးသြားေနာက္ဆံုးကေတာ႔ ဗြီဒီယိုမွတ္တမ္းတင္တဲ႔ သူေတာင္ျပန္သြားျပီ။ ဆရာမေတြလည္းမရွိေတာ႔ဘူး။ ေမဂ်ာထဲကလည္း ဇာတ္ကသူေတြနဲ႔ ေမဂ်ာကသူေတြပဲရွိေတာ႔တယ္။ ဒါေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိျပန္လိုက္ပို႔ရင္း ကိုယ္႔အလွည္႔ျပီးလုိ႔ ျပန္ကုန္ၾကတာကရွိေသးတယ္။ ႏွစ္ပါးခြင္ကလည္း ျပီးေအာင္ကိုကပါတယ္။ အားလံုးျပီးေတာ႔ မနက္ ၃နာရီနီးပါးရွိေနျပီ။ ကိုယ္႔အေဆာင္ကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ႔ ထံုးစံအတုိင္း ေရခ်ဳိးကန္ေရွ႔မွာ အေဆာင္သူေတြ စားျမံဳ႕ျပန္ေနၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာတူသူေတြကေတာ႔ အသာကုတ္ျပီး ကိုယ္႔အခန္းကို ျပန္ၾကတယ္။ မရဘူး ျပန္ထြက္ခို္င္းျပီး ဟာသေတြလုပ္တာကို ခံရတယ္။ အလွည္႔က် မႏြဲ႔စတမ္းေပါ႔။ ဟိုဘက္က ေရႊဂုဏ္၀င္႔မွာလည္း တဟားဟားနဲ႔ ဟင္နရီအံ႔၊ ဖက္ေတာ၊ ငတူးတို႔က ျပန္ဟားတာကို ခံေနၾကတဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔ေမဂ်ာတူသူမ်ား၊ ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ ရယ္သံေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ကို က်ယ္က်ယ္လာတယ္။ ဟုတ္ပါ႔ဗ်ား ဘာျဖစ္ရမွာလဲ။ တျခားအေဆာင္ေတြမွာလည္း ဒါေတြပဲ ေျပာေျပာရယ္ေနၾကတာေလ။ သူမ်ားပြဲေတြ ေလွာင္ခဲ႔သမွ် ကုိယ္ေတြက်ေတာ႔ အီေနၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မိုးၾကီး က အသာလစ္ျပီး ခြဲထြက္လာတယ္။ အခန္းကို ၀င္မယ္လုပ္ေတာ႔ အခန္းေရွ႕က ဒန္႔သလြန္ပင္တန္းေအာက္မွာ ပက္လက္ကုလားထိုင္ခံုေတြေပၚမွာ အိုင္တီ က ေဂၚဇီလာ၊ အီးပီက ပုဂံသူ၊ ျမိဳ႕ျပမမေတြ ျဖစ္ေသာ ေခါဇာျခည္နဲ႔ အိမ္ေျမာင္။ ထင္တဲ႔အတိုင္း သူတို႔က ကၽြန္ေတာ႔္ကို ၀ိုင္းခ်ဳပ္လိုက္ၾကျပီး ဘယ္ေျပးမလဲ မိခ်ဳိသဲ လာထား။ ဆိုျပီး အေသကိုေျပာၾက၊ ဖဲ႔ၾကနဲ႔ မိုးလင္းမွ လူစုခြဲတယ္။ အဲ႔ဒီေန႔မနက္ က ျဂိဳလ္တုက အန္တီစေလာင္း မနီလာလာပို႔ထားတဲ႔ စမူဆာထုပ္ေလးေတြက အခန္းတိုင္းရဲ႕ေရွ႔မွာဟန္မျပတ္ပဲ။ မနက္စာအလြတ္ ဘယ္သူမွ မစားႏိုင္ၾကဘဲ အိပ္ေနၾကတာကိုး။ ညေနဘက္ မွာ ရြာလယ္လမ္း ထန္းပင္ညီေနာင္ေအာက္က မုန္႔လင္မယားဆိုင္မွာ လူစုျပီး ထိုင္လိုက္ၾကတာ တိုင္ပင္ထားစရာေတာင္မလိုခဲ႔။ တစ္ရြာလံုးက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြစုေနတာ၊ မုန္႔လင္မယားဆိုင္က အခ်ဥ္ေတာင္ ထပ္မလုပ္ႏုိိင္ေတာ႔။ လူစုေနၾကတာ။ ေနာက္ဆံုးပိတ္ပြဲၾကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမဂ်ာကလူေတြကို ခၽြတ္ဖို႔ ေစာင္႔ေနၾကတာ။ :)) အလြမ္းမေျပ ေက်ာင္းေတာ္ေျမအတြက္ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျဖစ္တယ္။ ဘာညာ ဘာညာ မရည္ရြယ္ပါ။

ခ်စ္ေသာ
ရနံ႕ခ်ဳိ